Ελένη Μερκενίδου, Ένα άλλο καλοκαίρι

Το καλοκαίρι εκείνο
(μουσική: Χριστίνα Ντουβή, Τώνης Στρατής & Μενέλαος Σπάθης, στίχοι: Νίκος Αντωνίου & Τώνης Στρατής,
τραγούδι: Νίκος Αντωνίου / φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1968)

Ένα άλλο καλοκαίρι

Δεν ήμασταν εμείς που λιώσαμε
στο φως δεν ήμασταν εμείς τα μεσημέρια
μαζί δεν περπατήσαμε στα κάστρα
ούτε μας είδαν τα σοκάκια λάμποντας
που μιλήσαμε με μάτια χέρια χείλη
ποτέ δεν είδαμε το ηλιοβασίλεμα
ποτέ δεν σβήσαμε τη νύχτα
πνιγμένη στα όνειρα
με όσα δεν ζήσαμε αγριεμένη
– ή μήπως ζήσαμε.

Δεν ήμασταν εμείς που λιώσαμε
ο ένας μες στον άλλο το καλοκαίρι αυτό
κάνοντας παρουσία την απουσία
πέρασε άδειος ο καιρός χωρίς εμάς.
Μόνο μαζεύαμε στιγμή στιγμή τις ώρες
να φτιάξουμε ένα άλλο καλοκαίρι
πέρα μακριά σ’ έναν άλλο γαλαξία
πέρα απ’ τα χρόνια εσύ κι εγώ
εσύ ακόμα δεκαοκτώ χρονώ
κι εγώ αγιάτρευτα δεκάξι.

Από τη συλλογή Νύχτες μέσα στη νύχτα (2009) της Ελένης Μερκενίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ελένη Μερκενίδου

Σαρλ Αζναβούρ & Γιάννης Μαρίνος, Χωρίς ομπρέλα (με τον Γιώργο Πολυχρονιάδη)

Χωρίς ομπρέλα

Σύνθεση και στίχοι του πρωτότυπου γαλλικού τραγουδιού: Charles Aznavour (Comme ils disent, 1972)
Διασκευή & ενορχήστρωση του ελληνικού τραγουδιού: Γιώργος Πολυχρονιάδης (2016)
Στίχοι του ελληνικού τραγουδιού: Γιάννης Μαρίνος
Τραγούδι: Γιώργος Πολυχρονιάδης
Σκηνοθεσία & δημιουργία βίντεο: Νίκος Αντωνίου

Γυρεύω χρόνια να με βρω
στο καθωσπρέπει το σωστό στις θεωρίες
μα όσο σκαλίζω το μυαλό
βλέπω πως γίνανε βουνό οι αμαρτίες
Είναι που φταίει η τακτική
να σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
δε θέλω να συμβιβαστώ
ούτε και να αντισταθώ σε κάθε τρέλα

Μέσα στα μπαρ και στα στενά
καμάκι κάνει η μοναξιά, πώς να ξεφύγω
και παραδίνομαι ξανά
γιατί έχω αλήτισσα καρδιά, τι κι αν το κρύβω
Είναι δικιά μου επιλογή
να σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
βρέχει δεν βρέχει, οι πειρασμοί στήνουνε μπλόκο στη στροφή
και μια αόρατη φωνή μού λέει «Έλα»

Σε ταραγμένες εποχές
και μέσα σε ανατροπές, μόνο με βρίσκω
κοντράρω ότι μ’ απειλεί
γουστάρω να με προκαλεί ό,τι έχει ρίσκο
Δεν είναι πρόβα η ζωή
παράσταση μοναδική, γράφει η ταμπέλα
αλλά σωστή η τακτική
που σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα

Σε μια ψευδαίσθηση τρελή
είδα στο κόκκινο χαλί πως περπατούσα
ένιωσα σταρ για μια στιγμή
όμως με πούλησες κι εσύ που αγαπούσα
Όχι, δεν φταίει η τακτική
που σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
όταν ζητάει το κορμί, όλα τα όχι και τα μη
μοιάζουν με κόκκινα φανάρια στα μπουρδέλα

Μα, όταν βραδιάζει, ανησυχώ
μικραίνω, γίνομαι μωρό, θέλω αγάπη
κι εσύ που είσαι όπως εγώ
μ’ αφήνεις έτσι να εκτεθώ, δεν κάνεις κάτι
Εδώ ίσως φταίει η τακτική
που σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
αφού για κάθε επιλογή
χρεώνομαι μια ενοχή και μια ταμπέλα

Μα κάτι βράδια ειδικά
τα χέρια γίνονται φτερά κι εγώ πετάω
κανόνες σπάω και ταμπού
κι εκεί στην άκρη του γκρεμού καλά περνάω
Ακροβατώ στην ηδονή
χωρίς καμία ενοχή χωρίς ομπρέλες
και βρίσκω άρρωστο πολύ να υπάρχουν άνθρωποι στη γη
που έχουνε ζήσει μια ζωή χωρίς ταμπέλες

Οι φίλοι μου από τα παλιά τα χρόνια, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης κι ο Γιάννης Μαρίνος… τους είχα χάσει αρκετό καιρό και να που τους ξαναβρίσκω φέτος μ’ αυτό το θαυμάσιο τραγούδι σε μια δική τους παραγωγή για το Ίντερνετ, έξω από δισκογραφικές εταιρείες, ατζέντηδες και λοιπούς μεσάζοντες. Οι εποχές αλλάξανε, αλλά όχι και η ποιότητα που αποπνέει η κάθε συνεργασία τους εδώ και δεκαετίες. Τους ευχαριστούμε, και τους δύο, γι’ αυτό το ξεχωριστό τραγούδι του σπουδαίου Ευρωπαίου ερμηνευτή και τραγουδοποιού Charles Aznavour που μας θύμισαν συνδημιουργώντας το αντίστοιχο ελληνικό που (κατά την ταπεινή μου άποψη) ουδόλως υστερεί έναντι του πρωτότυπου.

Υ.Γ.: Οφείλω να ευχαριστήσω χωριστά τον Γιώργο Πολυχρονιάδη και για τις πληροφορίες που μου έδωσε όσον αφορά το γαλλικό τραγούδι.