Μάνος Χατζιδάκις, Τα παιδιά του Πειραιά (με τη Μελίνα Μερκούρη)

Τα παιδιά του Πειραιά

Μουσική & στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Μπουζούκι: Γιώργος Ζαμπέτας
Τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη
Ταινία: Ποτέ την Κυριακή (1960) του Ζιλ Ντασέν

Απ’ το παράθυρο μου στέλνω ένα δύο και τρία και τέσσερα φιλιά
που φτάνουν στο λιμάνι ένα και δύο και τρία και τέσσερα πουλιά
πώς ήθελα να είχα ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά
που σαν θα μεγαλώσουν όλα να γίνουν λεβέντες για χάρη του Πειραιά

Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι
τρελή να μ’ έχει κάνει όσο τον Πειραιά
που, όταν βραδιάζει, τραγούδια μ’ αραδιάζει
και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά

Από την πόρτα μου σαν βγω, δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ
και, σαν το βράδυ κοιμηθώ, ξέρω πως θα τον ονειρευτώ
πετράδια βάζω στο λαιμό και μια χάντρα φυλαχτό
γιατί τα βράδια καρτερώ, στο λιμάνι σαν βγω, κάποιον άγνωστο να βρω

Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι
τρελή να μ’ έχει κάνει όσο τον Πειραιά
που, όταν βραδιάζει, τραγούδια μ’ αραδιάζει
και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά

Θεοδώρα Ντάκου, Περίεργο

Μάνος Χατζιδάκις, Ερημιά (ορχηστρικό)
(ταινία/δίσκος: Ποτέ την Κυριακή (1960))

Περίεργο

Γυμνώθηκα απ’ το βάρος κα τη ζεστασιά σου.
Είναι σα να ’χασα μια κρούστα ή το καύκαλό μου.

Δυναμώνουνε οι ήχοι,
ζωηρεύουνε τα χρώματα,
γιγαντώνεται η κίνηση,
κοντεύω να λιγοθυμήσω απ’ τις μυρωδιές.

Ο αέρας που μπήκε ανάμεσα σε σένα και σε μένα
μεταφέρει τους ερεθισμούς χωρίς έκφραση.
Ο αέρας ανάμεσα σε σένα και σε μένα
είναι μονάχα απόσταση.

Περίεργο,
τόση ελευθερία, τόση ερημιά.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου