Παντελής Θαλασσινός, Στο κάστρο το παλιό

Στο κάστρο το παλιό

Μουσική & στίχοι: Παντελής Θαλασσινός
Τραγούδι: Πέτρος Γαϊτάνος
Δίσκος: Γυάλινος δρομέας (1992)

Στο κάστρο το παλιό
σε κάποιο τοίχο σου ’χα γράψει «σ’ αγαπώ»
το πιο γλυκό μου μήνυμα
Το πλήρωσα κι αυτό
τόσο ακριβά που να μην ξέρω αν σε μισώ
είναι βαρύ το τίμημα

Είμαι εδώ και είσαι εκεί
εγώ στη δύση κι εσύ στην ανατολή
είμαστε στίχοι που δε χώρεσαν μαζί
στη μουσική

Κουράγιο πού να βρω
να ξαναγγίξω το κορμί σου το γλυκό
της ομορφιάς το χάρισμα
Δε θ’ ανταποκριθώ
όπως εκείνο τον παλιό καλό καιρό
στου φεγγαριού το κάλεσμα

Είμαι εδώ και είσαι εκεί
εγώ στη δύση κι εσύ στην ανατολή
είμαστε στίχοι που δε χώρεσαν μαζί
στη μουσική

Στο κάστρο το παλιό
σε κάποιο τοίχο σου ’χα γράψει «σ’ αγαπώ»
το πιο γλυκό μου μήνυμα

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Η κρουαζιέρα του διαδρόμου

Η κρουαζιέρα του διαδρόμου

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Κατιάνα Μπαλανίκα
Δίσκος: Το έκτο πάτωμα (1992)

Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή
Το σώμα αφήστε
φτερό στον άνεμο
να ζαλιστεί

Είναι μια νύχτα μια τρελή βραδιά
που λάμπουν τ’ άστρα λάμπει κι η καρδιά
και κάπου απέναντι είναι το νησί
που ’χει κοράλλια κι αμμουδιά χρυσή
κι αυτό τ’ αγέρι πώς, γλιστράει σαν χέρι πώς
και φέρνει σήμερα μια τέτοια χίμαιρα
ξανά στο φως

Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή
Τον χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματα
να φανταστεί

Και τι μας νοιάζει πια
αφού κι η νύχτα πήρε τα κουπιά
τα μάτια κλείστε
και δώστε στ’ όνειρο
τρελά φιλιά

Μάνος Λοΐζος & Άκος Δασκαλόπουλος, Κι αν τα μάτια σου

Κι αν τα μάτια σου

Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
Τραγούδι: Μάνος Λοΐζος (από πρόχειρη ηχογράφηση του συνθέτη στο σπίτι του)
Δίσκος: Οι μπαλάντες του Μάνου (1992)

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν λόγο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν
Μ’ ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν

Με κοιτάζουν, μου μιλούν και απορούν
αχ τα μάτια σου
για τα όνειρα που κάναμε ρωτούν
αχ τα μάτια σου

Μάτια παραπονεμένα
μάτια που είσαστε για μένα
θάλασσες υπομονής
Με κλωστούλες ασημένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
σε τραγούδι της ζωής

Μαρία Καραγιάννη, Στη Λίνδο

Σπήλιος Μεντής, Το καράβι
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη / δίσκος: Σερενάτα χωρίς φεγγάρι (1992))

Στη Λίνδο

[Ενότητα Η κατάδυση (1956-1963)]

Στη Λίνδο
περίμενα τα πλοία
χωρίς αγωνιώδεις προσμονές
στην προκυμαία
κι ύστερα
δεν έρχονταν πια
παρά μόνο γραμμής εμπορικά
που βιαστικά
την άλλη μέρα
φεύγαν
Και γέμιζε πάλι
με θάλασσα το ίχνος τους
κι οι σημαδούρες
με πουλιά
που ξανάρχονταν.

Από τη συλλογή Η κατάδυση και ο πυθμένας (1973) της Μαρίας Καραγιάννη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καραγιάννη

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο έρωτας όπως

Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου: Έλα, νιότη μου, πέρνα
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Δι’ ευχών (1992))

Ο έρωτας όπως

Ο έρωτας,
όπως ακριβώς ο στίχος,
θέλει
μια σωστή δόση
σκοτάδι
για να
φεγγοβολήσει

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Β’ (1996) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Μαρία Κυρτζάκη, Ο καιρός

Νίκος Αντύπας & Χάρις Αλεξίου, Φθινόπωρο
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Δι’ ευχών (1992))

[Ενότητα Ανίχνευση (1968-1971)]

Ο καιρός

Σαν φθινόπωρο ο καιρός
Ο καιρός σαν φθινόπωρο
Ο αέρας
Που πέφτουν τα φύλλα
Που πέφτουν οι βροχές
Σαν φθινόπωρο
Ο καιρός
Που πέφτουν τα στόρια στα παράθυρα
Που πέφτουν οι άνθρωποι από τα παράθυρα
Που πέφτουν τα ανδραγαθήματα
Ο καιρός μας
Με τα μάτια στην πλάτη
Με τα καφενεία στις γωνίες
Με το τηλεσκόπιο στα καφενεία
Σαν φθινόπωρο ο καιρός
Που κρύβεις το πρόσωπο
Που αλλάζεις τον δρόμο σου
Που υποπτεύεσαι και σε υποπτεύονται
Με την ταχυπαλμία στο πρώτο κουδούνισμα
Με την ανακούφιση στο τρίτο
Με την αγωνία στα μάτια σου
Με την απόφαση στα μάτια σου
Με τον ερμαφροδιτισμό σου
Σαν μπάσταρδο
Ο καιρός
Ο δικός μου
Ο δικός σου
Ο δικός μας καιρός
Σαν μπάσταρδο.
Με το κουμπωμένο σακάκι
Με την ντροπή

Από τη συλλογή Οι λέξεις (1973) της Μαρίας Κυρτζάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κυρτζάκη

Ανδρέας Καρακόκκινος: Εκείνον τον Ιούλη του ’74

Μιχάλης Χριστοδουλίδης & Μιχάλης Κακογιάννης, Ένα Σαββάτο
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Ες γην εναλίαν Κύπρον (1992))

Εκείνον τον Ιούλη του ’74

Εκείνον τον Ιούλη
το μεταξένιο πέπλο
που κένταγες τις νύχτες
απλώθηκε πάνω από τα όνειρα
να σου χαρίσει τη χαρά
έτσι όπως το σχεδιάσανε
οι μοίρες της ζωής σου.
Λευκές δαντέλες, γιασεμιά
μια λαμπάδα κατάλευκη
δίπλα στο τραπέζι του χορού
κι εσύ βασίλισσα σαν από παραμύθι.

Εκείνον τον Ιούλη
οι τρεις θεές που όριζαν
τα πεπρωμένα του θανάτου
χάραξαν στους χάρτες τη γραμμή
κι από τη θάλασσα ξεχύθηκε φωτιά
με κόκκινα χέρια σαν μαχαίρια
έκοψε το αύριο και τη χαρά στα δυο,
από το ματωμένο γέλιο κύλησε δάκρυ.
Κι εσύ διωγμένη απ’ τη γιορτή
τριγύρναγες στο δάσος σαν ξωτικό
και γέλαγες απεγνωσμένα.

[Αφιερωμένο]

Ανέκδοτο ποίημα του Ανδρέα Καρακόκκινου (δημοσιεύτηκε στη σελίδα του ποιητή στο Facebook στις 19 Ιουλίου του 2011)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Καρακόκκινος

Ορέστης Αλεξάκης, Αιτιάσεις

Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου, Δι’ ευχών
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Δι’ ευχών (1992))

Αιτιάσεις

Ακούσατε τη γύρω μελωδία;
Τα μυστικά τροπάρια των αγρών;
Ζήσατε τα συμπόσια των νεκρών
και των νηπίων την ολονυκτία;

Ψάξατε μέσα στ’ όνειρο το χρώμα;
Στον έρωτα την πένθιμη επωδό;
Βαδίσατε την τεθλιμμένη οδό
μ’ ένα λευκό τριαντάφυλλο στο στόμα;

Διασχίσατε τη στενωπό των στίχων;
Τη σκυθρωπή κοιλάδα των λυγμών;
Λάμψατε στη φωτόρροια των λαιμών
και τη χρυσή παλίρροια των βοστρύχων;

Διεισδύσατε στα μύχια των πραγμάτων;
Στων υπογείων ρευμάτων τη βοή;
Στην άδηλη του απείρου αναπνοή;
Στην εύγλωττη σιγή των αγαλμάτων;

Δώσατε στ’ όνομά σας παρουσία;
Στο παγωμένο στήθος προσευχή;
Κλάψατε για την έρημη ψυχή
και του Θεού την άλυτη αφασία;

Τίποτα δεν επράξατε στο λίγο
κι άσκοπα σπαταλάτε το πολύ
Σβήνω τα φώτα Πόνεσα πολύ
Γυαλίζω τα φτερά μου για να φύγω

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999) του Ορέστη Αλεξάκη [Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή «Ξενοδοχείον ο Απόπλους».]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Κλειστή αλληγορία

Σταμάτης Κραουνάκης & Μάνος Τσιλιμίδης, Καινούριο πράγμα
(τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος: Καινούριο πράγμα (1992))

Κλειστή αλληγορία

Το καινούριο είναι πάντα καινούριο
Έστω μια λάμψη στα στιλβωμένα παπούτσια σου
Έστω μια νέα βροχή μια λάσπη έστω

Κάθε που βγαίνει ο ήλιος το πρωί
Κι εσύ τινάζεις τη σκόνη από τον ύπνο σου
Τον εφιάλτη το πλάνο όνειρο τη νυχτικιά σου
Γέρνει απ’ το μπαλκόνι σου μια νέα σημαία
Κόκκινο άρωμα γαλάζιο πράσινο φτερό
Τι ξεσκονίζεις κάθε μέρα τη φωτογραφία σου
Πάρε έναν άλλο δρόμο ένα νέο καημό
Ακούμπησε το χέρι στου ναού σου τη μετόπη
Στην πρωινή προσευχή των κοριτσιών που κλαίνε
Είναι ένας όχλος που βοά σαν άγριο κύμα
Κι είναι μια νέα πάντα επαγρύπνηση
Ένα καινούργιο φως να σε προσέχει
Την ώρα που αναπαύεσαι στο χάος

Από τη συλλογή Σεντόνια της αγρύπνιας (2006) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ξένη επέμβαση

Σωκράτης Μάλαμας & Γιάννης Τσατσόπουλος, Να βάλω τα μεταξωτά
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Της μέρας και της νύχτας (1992))

Ξένη επέμβαση

Όλες οι λέξεις έχουν ένα φαρμάκι πικρό
Αντίδοτο στην παρενέργεια της αγάπης που σκοτώνει
Όταν ανοίγεις το κουτί με τα χαπάκια
Χαπ χαπ πάνω στο τραπέζι χορεύουν αστεία
Κόκκινα διαολάκια κουρδίζουν το γραμμόφωνο
«Είναι μεσάνυχτα κι όλη η φύσις ησυχάζει» λέει το χαζό
Ο τροχός γυρίζει κι ακονίζει μαχαίρια και ψαλίδια
Στα χειρουργεία μια λάμπα θυέλλης οδηγεί τους σαμαρείτες
Όταν άνοιξες τα μάτια σου είχαν γεράσει οι λέξεις
Κι ώσπου να πεις νερό πιτσίλισε το ρο την μπλούζα του γιατρού

Γλίτωσες πάλι γλίτωσες από μια δόση θανάτου
Εδώ δεν ξέρουμε τι ποιείται τι συντελείται
Ποιες επεμβάσεις χρειάζεσαι ποια μέσα
Για να γυρίσεις στο σπίτι σου σώος και αβλαβής
Ιδού λοιπόν το νερό ιδού τα χαπάκια
Σαν τα λόγια είναι τα φάρμακα σώζουν ζωές
Και της ζωής τα όνειρα σκοτώνουν

Από τη συλλογή Σαλκίμ (2001) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Νίκος Γρηγοριάδης: Ο αναποδογυρισμένος κόσμος. Η μοναξιά

Θάνος Μικρούτσικος & Κώστας Τριπολίτης, Ανεμολόγιο
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Συγγνώμη για την άμυνα (1992))

Ο αναποδογυρισμένος κόσμος. Η μοναξιά

Ανακατεύεις την τράπουλα της ιστορίας και μοιράζεις.
Γίνεσαι εσύ εγγονός κι εγώ παππούς σεβάσμιος.
Ανακαλύπτεις το ηλεκτρόνιο κι εγώ
τη λάμψη της φωτιάς και τον τροχό της μοίρας. Βυθίζομαι
κι έχω χαθεί
μέσα στην απεριόριστη περατότητα του είναι σου,
που πάλλεται, συσπάται, συστέλλεται και διαστέλλεται στο χρόνο.
Αιώνες τώρα αφουγκράζομαι τους χτύπους,
καθώς διασχίζουν το άπειρο
με μια επαναλαμβανόμενη αταξία,
που δεν μπορεί παρά να είναι η απόλυτη Τάξη.
Κι εσύ αρνιέσαι τη γοητεία τους
και αφήνεις να ξεχυθεί από μια τεράστια αρτηρία ποτάμι αίμα
που πλημμυρίζει τα κοίλα μεσοδιαστήματα των άτακτων χτύπων.
Γρασαρισμένα με λαμπερό αίμα
δεν αφήνουν χώρο για περιδιάβαση,
παρά μια απέραντη
μοναξιά ευταξίας.

Για να βρεθείς σε λίγο μπροστά σε μιαν ασύμμετρη συμμετρία συμβολικών παραμέτρων, που σε οδηγούν σε ένα πανταχού παρόν συνεχές σύστημα μηδενικών συναρτήσεων με φθόγγους μουσικών τόνων.

Εσύ τα στοχάζεσαι
κι εγώ απελπίζομαι,
και το σοφό ασυνεχές τρέχει αενάως και ανοήτως
σε φανταστικούς
ή υποτιθέμενους κύκλους
αστρικών συστημάτων.
Τα κύτταρά μου αρνούνται
κάποια σημάδια λογικής στίξης,
που ν’ απεικονίζουν, χωρίς περιττές παραμέτρους,
ένα ελάχιστο κύμα τρυφερότητας
ή τρόμου,
καθώς ο χρόνος περνά σαν σφουγγάρι κυκλικά
και εκμηδενίζει τα σημάδια
ή τα μετατρέπει σε φαντάσματα,
πολλαπλασιάζοντας τους χώρους της μοναξιάς.
Και ιδού
οι γαλαξίες λιγοστεύουν μέρα τη μέρα,
αιωνιότητα την αιωνιότητα
και τη θέση τους παίρνει το μαύρο,
όχι του πένθους ή του κακού,
αλλά το μαύρο, υποκατάστατο
της χαμένης αίσθησης,
που περνά μέσα απ’ το χρόνο
σε άλλο ακαθόριστο σημείο φωτισμένο,
μοναχικό, απέραντο, ακίνητο
και αενάως κινούμενο,
εξοπλισμένο με καρδιά αδιάφθορη και μυστική,
σαν ένα πεδίο
γιγάντιας και τρομαχτικής
μοναξιάς.

Η ύπαρξη, της μοίρας μας ουσία,
προσμένει της ψυχής σου τη θυσία.
Καβάλησε το άτι σαν Κοζάκος,
μη σ’ εύρει η φυλλοξήρα ή και ο δάκος.
Στήσου στη γη σου Διγενής κι Ακρίτας,
κρατώντας τα ιερά της αλφαβήτας.
Σκύψε την κεφαλή σου και στοχάσου.
Ύλη και πνεύμα η καρδιά σου.

Από τη συλλογή Ανάβαση (2002) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο ένας όργωνε

Διονύσιος Λαυράγκας, Λαλούν τ’ αηδόνια
(διασκευή & τραγούδι: Λουκιανός Κηλαηδόνης / δίσκος: Αχ! Πατρίδα μου γλυκιά… (1992))

Ο ένας όργωνε

Ο ένας όργωνε – ζευγάς
ο άλλος χρεωμένος στα χαρτιά και καταδότης.
Ο μικρός έπαιζε κορυδαλλός
στα νιόσκαφτα χωράφια.
Ο μεγάλος λόγχιζε
μ’ ένα μακρύ τουφέκι μαύρα σύννεφα
κι ανέμιζε σημαίες.

(Τώρα κάτω απ’ το χώμα καρπίζει τα στάχυα.)

Πάνω του οργώνει ο ζευγάς
και κλέβει τη σοδειά ο χαρτοπαίκτης.

Ο μικρός μεγάλωσε. Ανεμίζει
τα μαύρα του μαλλιά πάνω στον τάφο
γεμίζοντας τις ρεματιές αηδόνια.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης