Στέλλα Γεωργιάδου, Στιγμές

Μίκης Θεοδωράκης, Βάρκα στο γιαλό
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Ρία Κούρτη / θεατρική παράσταση: Όμορφη πόλη (1963))

Στιγμές

εκείνη κι εκείνος

I

Δεν είχα παρά μόνο μιαν ευχή
Να με λυτρώσει η ζωή σε λιμανιών αιθρίες
Μα εσύ κρυφά πώς τρύπωσες
στης πλάνης μου τα επικίνδυνα
Ανεμοδούριο φτερούγισμα
Χαλκογραφίας θρόισμα
Ήλος

Πώς μου ξεγλίστρησες και σ’ έχασα
γλυκιά στιγμή που ήσουν
Πάνω που η θάλασσα
μας είχε σμίξει με το τώρα
Έφιππος
του κυμάτου τον αφρό αγκάλιασες
Και δεν ξυπνώ μήπως φανείς και πάλι.

II

Τα δυο σου πόδια όμορφα
στ’ αριστερό παράθυρό μου σκαλωμένα
σε τρυφερή συνομιλία υακίνθων
Της γλάστρας μου πουλιά και θαύματα
Λίγο απ’ το λιανό φουστάνι σου
που σκέρτσα ισιώνεις να φανεί
κι έφτασε ο πίνακας σ’ αποκορύφωμα φωτός
Θηλυκές οι πτυχές της αθωότητας με διασχίζουν
και μ’ ανεβάζουνε στις κορυφές του ανθρώπου

Άσε λυτή να πέσει η στιγμή στο πλαίσιο
ν’ αστράψουνε της γειτονιάς τα μάτια
Να ’μαι περήφανος
που απλώνω στο περβάζι μου τέτοια ομορφιά
Εσύ οι υάκινθοι και η καρδιά μου.

Από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου (2011) της Στέλλας Γεωργιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Γεωργιάδου

Γιάννης Ποδιναράς, Μνήμη Λίζας Ιακώβου

Μίκης Θεοδωράκης & Οδυσσέας Ελύτης, Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
(τραγούδι: Ντόρα Γιαννακοπούλου / δίσκος: Μικρές Κυκλάδες (1963))

[Ενότητα Ελεγεία]

Μνήμη Λίζας Ιακώβου

Σε είπανε σίφουνα
κι αερικό της μάχης της αγάπης.
Σήκωνες την ψυχή του Νείλου, της Ελεονώρας, των μαθητών
σαν ζέσταινες τον ύπνο των πουλιών.
Κι ήταν το γέλιο σου κι η λέξη
πηγή της αστραπής και του νοτιά.

Μα βιάστηκες πολύ
να γίνεις σύννεφο, βροχή
να βρεις την πεταλούδα
που δεν πρόλαβες να δεις στον κήπο
που μόλις σου είχε ετοιμάσει
με σιωπηλή, αιμάτινη φροντίδα ο Ιάκωβος.
Τον ρωτούσες για τα δέντρα,
τον ήλιο και το θάμνο το βαθύ.
Για τα μπουμπούκια που σ’ ανάμεναν
συντροφιά στο άγραφο μονοπάτι.

Έσμιγες με το ποίημα της φωτιάς
αγέρωχη και τρυφερή.
Σίφουνας της ορμής των λουλουδιών
αερικό της μάχης της αγάπης.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Μαλαματένια βροχή

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Prologue (Τ’ αστέρι του βοριά)
(τραγούδι: Βασίλης Ριζιώτης & Γιώργος Ρωμανός / δίσκος: America America (1963) με τη μουσική και τα τραγούδια για την ομότιτλη ταινία του Ελία Καζάν)

[Ενότητα Αισθηματική ηλικία (1946-1949)]

Μαλαματένια βροχή

Ο δρόμος δε μιλά
δεν ταξιδεύει

Στη στάσιμη ώρα
αγαπώ τα παιδιά
με μάτια από καθρέφτες

Σταλαματιές ενός άστρου
στο Βορρά
στο Νοτιά

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954) του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Ο δύσκολος θάνατος (Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1985) του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Γιάννης Ποδιναράς, Τραγούδι σιωπηλό

Σταύρος Ξαρχάκος & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Το παράπονο
(τραγούδι: Τζένη Καρέζη / ταινία: Τα κόκκινα φανάρια (1963) του Βασίλη Γεωργιάδη)

[Μέρος Β’]

Τραγούδι σιωπηλό

Κανείς δεν ακούει
τους χτύπους της καρδιάς
όταν ξεχειλίζει να πετάξει
πέρα από τα ποτάμια
που οριοθετούν
το θνητό πέρασμα.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Νίκος Γρηγοριάδης: Ο κήπος | Άνοιξη

Οδυσσέας Ελύτης & Μίκης Θεοδωράκης, Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
(τραγούδι: Ντόρα Γιαννακοπούλου / δίσκος: Μικρές Κυκλάδες (1963))

Ο κήπος

Άνοιξη

Ψηλά ως το γαλάζιο ανεβαίνει ο κήπος
σ’ αναβαθμούς. Κι όποιος γνωρίζει ξέρει
πως θα πεζέψω στ’ ανεξήγητο.

Θροΐσματα και βόμβοι, ψίθυροι, κραυγές.
Κι ο έρωτας ανοίγει το όστρακο της ηδονής
και συντελείται η αρμονία του κόσμου.

Μ’ ένα μονάχα πρώιμο αρτιγέννητο
μυρώνει κι εκμαυλίζει η άνοιξη
το τραχύ αίνιγμα της μοίρας.

Τώρα γνωρίζω πια με ποιο κλειδί
ανοίγει το φως τα μυστικά του
κι αλλάζει χρώματα το θαύμα.

Η μέρα φέρνει τον κήπο μέσα μου
μ’ όλα τα δέντρα του και τα πουλιά
κι αρχίζω να φυσώ σαν τον αέρα.

Κι αυτό που έλαμψε και το πήρε
ο αυλός του ανέμου συλλαβίζει
την ίδια πάμφωτη λέξη: αγάπη.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης