Γ. Θ. Βαφόπουλος, Στον ίδιο ρυθμό (7)

Γιάννης Καραμπεσίνης, Εσένα δε σου άξιζε αγάπη (τραγούδι: Πόλυ Πάνου (1959))

[Ενότητα Στον ίδιο ρυθμό]

Στον ίδιο ρυθμό

7

Ήσυχα, απλά χωρίσαμε μιαν ήρεμη απλή νύχτα.

Τ’ ωχρό λειψό φεγγάρι απάνω από την κεφαλή σου
άπλωνε λάμψη εκστατική, του εξαγνισμού στεφάνι.

Όμως γυναίκα αγέρωχη, της αμαρτίας η φλόγα
πράσινη λάμψη ανάδινε απ’ την κόρη των ματιών σου
κι ο σαρκασμός σερνότανε λευκός στα ωχρά σου χείλη.

Στο σκοτεινό πλακόστρωτο τα βήματά σου ηχήσαν,
χωρίς μια τύψη μαύρη στην ψυχή σου να ξυπνήσουν.

Έτσι στερνά χωρίσαμε μιαν ήρεμη απλή νύχτα.

Από τη συλλογή Τα ρόδα της Μυρτάλης (1931) του Γιώργου Βαφόπουλου

Πηγή: Γ. Θ. Βαφόπουλος, Άπαντα τα ποιητικά (Θεσσαλονίκη, εκδ. παρατηρητής, 1990)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θ. Βαφόπουλος

Advertisements

Έγκλειστες συναντήσεις (2008): Το μυστικό

Μάνος Χατζιδάκις & Αλέκος Σακελλάριος, Έχω ένα μυστικό
(τραγούδι: Αλίκη Βουγιουκλάκη / ταινία: Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο (1959) του Αλέκου Σακελλάριου)

Το μυστικό

Ό,τι αγαπάς μπορεί να είναι λουλούδι
Λουλούδι η αγαπημένη μου
Στα πέταλά του η ψυχή ανοίγει
Στα σύννεφα απλώνεται
Το κρατώ στα χέρια μου σαν το μοναδικό μυστικό
Μέσα στη σκληρότητα
Δε θέλω να μαραθεί
Δε θέλω να φυλλορροήσει
Το σύμπαν θα σβήσει.

Από τη συλλογή έγκλειστες συναντήσεις (2008) ανήλικων κρατουμένων στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανήλικοι κρατούμενοι στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Νίκος Γρηγοριάδης, Όσο σε γεύτηκα εγώ

Απόστολος Καλδάρας, Συ μου χάραξες πορεία
(τραγούδι: Γιώτα Λύδια / δίσκος: Γιώτα Λύδια (1959))

Όσο σε γεύτηκα εγώ

Όσο σε γεύτηκα εγώ, δε γεύτηκαν τ’ αγρίμια αίμα·
κατάκτησα φιλί φιλί το σώμα σου ολόκληρο,
μέτρησα τον πυρετό σου, κάθε του βαθμό·
ως το παραμιλητό σου εισχώρησα, πιο πέρα,
συσπάστηκα πάνω σε κάθε σου σπασμό·

χάθηκα μες στο σεισμό, που άνοιξες, μαζί σου.

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Α’ (1981)

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Νίκος Γρηγοριάδης, ποιήματα 1963-2005 (εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2007)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Υποψήφια βουλευτής

Μανώλης Χιώτης, Λαός και Κολωνάκι
(τραγούδι: Μαίρη Λίντα & Μανώλης Χιώτης / ταινία: Λαός και Κολωνάκι (1959) του Γιάννη Δαλιανίδη)

Υποψήφια βουλευτής

Χωρίς υστεροβουλία μού άνοιξε τα χαρτιά της:
«Όσο κι αν με πιέζουν, θα αρνηθώ
να κατέβω στις εκλογές: Τα έξοδα για την προβολή
είναι τεράστια, θ’ αναγκαστώ να πουλήσω το σπίτι.
Οι γονείς μου ήταν φτωχοί, ζούσαμε σε υπόγειο.
Ο χώρος στενός και τα έπιπλα τόσο στριμωγμένα
που όλο κτυπούσα, μελάνιαζα απ’ τις γωνίες τους.
Γλίτωσα απ’ τα υπόγεια – χιλιοστό δεν ξεπουλάω
απ’ το σπίτι μου για φιλοδοξίες.»

Γυναίκα σπαθί, απογυμνώνονταν.
Όχι όπως τόσοι και τόσοι που κομπάζουν
για τα σαλόνια που κατάγονται.

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Νίκος Γρηγοριάδης, Το λουλούδι ψηλά

Richard Rodgers & Oscar Hammerstein II, Edelweiss (Julie Andrews & Christopher Plummer from «The sound of music» (1959))

Το λουλούδι ψηλά

Εκεί που τους σταύρωσαν ποιος θα τους βοηθήσει;
Είναι η χαράδρα από τη μια,
είναι οι φύλακες τριγύρω,
με το πυκνό σκοτάδι του αμπέχονου,
με την υγρή ομίχλη σάπιο ξύλο.
Κι αυτός ο μικρός που μόνο εμείς τον βλέπουμε
να σκαρφαλώνει τα μαχαίρια των βράχων,
να γδέρνει γόνατα και χέρια,
ίσως δεν το πιστεύετε ότι σκοπεύει να φτάσει τις πληγές,
όμως σίγουρα κοντεύει ν’ αγγίξει το λουλούδι ψηλά
που με παράπονο κι όλο λαχτάρα τού είχε
πάνω στον πυρετό του παιχνιδιού ζητήσει
η μικρή, όλο χάρη, αξιολάτρευτη
φίλη του.

Από τη συλλογή Ίσκιοι (1987)
του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στενό δρομάκι

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Δημήτρης Γκούτης, Στο στενό δρομάκι (Σε τούτο το στενό)
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Ρίτσα Δημητριάδου (Ρία Κούρτη) / δίσκος 78 στροφών του 1959)

Στενό δρομάκι

Έγραψε με μολύβι στον καθρέφτη:
«απόψε δεν έχω κέφι —
πάμε σινεμά ή συναυλία»,
δίπλα στην υπογραφή διέκρινα φευγαλέα
και την απαίσια όψη μου∙
εκείνο το βράδυ χωρίσαμε
σ’ ένα στενό δρομάκι,
σ’ ένα στενό δρομάκι μέσα στο πλήθος∙
ήμουν η αγάπη του που δεν περίμενε,
η ερωμένη που ήθελε ν’ αποφύγει,
μια άγνωστη που τον είδε τυχαία
να περιφέρεται εκεί όπου υπήρχαν στη σειρά
φωτεινές επιγραφές, χορευτικά κέντρα
και πολλή βοή για ό,τι έπρεπε
καθένας ν’ αποφασίσει.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα