Γιώργος Ιωάννου, Έβρεχε δίχως λόγο

Μίμης Πλέσσας & Άκος Δασκαλόπουλος, Βρέχει πάλι απόψε
(ερμηνεία: Γιάννης Πουλόπουλος / δίσκος 45 στροφών του 1966)

Έβρεχε δίχως λόγο

Έβρεχε δίχως λόγο όλη τη νύχτα.
Έκλαψα – χόρτασε η ψυχή μου.
Σ’ έφερα πιο κοντά.
Κράτησα επιτέλους τη μορφή σου.

Χαράζει τώρα στις μηλιές
κείνο σου το χαμόγελο.

Από τη συλλογή Τα Χίλια Δέντρα (1963) του Γιώργου Ιωάννου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Ιωάννου

Άννυ Κουτροκόη, Παράκληση

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Ξημερώνει Κυριακή
(τραγούδι: Γιάννης Πουλόπουλος / δίσκος: Ο δρόμος (1969))

Παράκληση

Πάρε με μαζί σου
μια Κυριακή πρωί,
με τις καμπάνες
να γεννούν παρθένους φθόγγους
και τα παιδάκια
με τα καινούρια τους παπούτσια,
το μεροκάματο, στη λάσπη
να εξευμενίζουν του πατέρα.
Μια Κυριακή
που η φτώχεια αρρώστια
φτύνει
κι όταν τ’ απλά τα όμορφα
φαντάζουνε σπουδαία.
Πάρε με μαζί σου
μια Κυριακή,
να πάμε μια εκδρομή ομαδική,
σαν τότε.

Από τη συλλογή Λεπτώς ενδεδυμένοι (2002) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Κώστας Παπαδόπουλος: 60 χρόνια στην ελληνική μουσική / Πριγκηπέσσα (Θεσσαλονίκη), 6 & 7 Μαρτίου 2016

2016-pringipessa-march0607-papadopoulos_60hronia

Κώστας Παπαδόπουλος | 60 χρόνια στην ελληνική μουσική
(μουσική παράσταση / Θεσσαλονίκη, Κυριακή 6 & Δευτέρα 7 Μαρτίου 2016)

Μια παρέα είμαστε ο Ανδρέας Καρακότας (τραγούδι), ο Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα, τραγούδι), ο Νίκος Ορδουλίδης (πιάνο), ο Μίλτος Τσαλιγόπουλος (κοντραμπάσο) και εγώ (Βίκυ Παπαπροδρόμου: επιμέλεια & παρουσίαση προγράμματος) και πλαισιώνουμε έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες μουσικούς όλων των εποχών, τον Κώστα Παπαδόπουλο και το θρυλικό τρίχορδο μπουζούκι του. Παράλληλα, γιορτάζουμε για πρώτη φορά τα 60 χρόνια της παρουσίας του στην ελληνική μουσική. 

Η φωνή του τρίχορδου του Κώστα είναι η δική μας φωνή που τραγουδάει τα επιτεύγματα μα και τα φιάσκα, τους καημούς μα και τις χαρές, τα άδικα μα και τα δίκια, τις συμφορές μα και τη δράση και την αντίδραση της φυλής μας μέσα από τραγούδια που έπαιξε και μας χάραξε βαθιά κι ανεξίτηλα στην ψυχή ο Κώστας Παπαδόπουλος. 

Ξέθαψα απ’ το σεντούκι της παρακαταθήκης που μας αφήνει με τα 50.000 τραγούδια που δισκογράφησε ο Κώστας Παπαδόπουλος σε διάστημα τουλάχιστον 50 ετών μια σειρά από μουσικές δημιουργίες που αγαπήσαμε λίγο ή περισσότερο, άλλες λιγάκι ξεχασμένες, άλλες πολύ ξεχασμένες και αρκετές απ’ αυτές που δεν ξεχάσαμε ποτέ και σιγοτραγουδάμε κάθε μέρα. Μέσα από ένα σχεδόν τρίωρο πρόγραμμα ξετυλίγουμε μπροστά σας ένα μουσικό πανόραμα του 20ού αιώνα. Ο Κώστας ξαναπαίζει σαν για πρώτη φορά όλα αυτά τα κομμάτια με τη φρεσκάδα που αναδίνουν οι διαχρονικοί τους στίχοι, αλλά και με τη σοφία του βιρτουόζου. Ο Ανδρέας δίνει την ψυχή του και το δικό του στίγμα σε όλα (ένα προς ένα) τα τραγούδια του προγράμματος ανεπιτήδευτα, χωρίς φανφαρονισμούς και θεατρινισμούς, με απόλυτη προσήλωση και αφοσίωση. Αναπόσπαστα μέλη της παρέας μας στη Θεσσαλονίκη είναι τρεις εξαιρετικοί μουσικοί και πολύ αγαπημένοι μας φίλοι που απαρτίζουν το θαυμάσιο μουσικό σχήμα της Πριγκηπέσσας που είναι το μουσικό σπίτι μας στην συμπρωτεύουσα: ο Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα & φωνή), δηλαδή ο ένας από τους συνδημιουργούς και ψυχή της «Πριγκηπέσσας», ο Νίκος Ορδουλίδης (πιάνο) και ο Μίλτος Τσαλιγόπουλος (κοντραμπάσο).

Προσκαλούμε όσους αγαπούν και ξέρουν το καλό ελληνικό τραγούδι να έρθουν και να τραγουδήσουν μαζί μας, όπως και όσους δεν το ξέρουν καλά γιατί στο τέλος της κάθε βραδιάς θα το έχουν αγαπήσει όσο κι εμείς. Άλλωστε, μια παρέα είμαστε και όλοι μαζί τραγουδάμε με όλο μας το είναι. Γιατί στους δύσκολους καιρούς η τέχνη οδηγεί στην ψυχική ανάταση και στην εσωτερική κάθαρση και αποτελεί την πιο αναίμακτη μορφή αφύπνισης και αντίδρασης. 

Οι συνθέτες που θα παίξουμε και θα τραγουδήσουμε: (με αλφαβητική σειρά) Μάρκος Βαμβακάρης, Δημήτρης Γκόγκος (Μπαγιαντέρας), Βασίλης Δημητρίου, Μίκης Θεοδωράκης, Απόστολος Καλδάρας, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Σταμάτης Κραουνάκης, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Μαρκόπουλος, Νίκος Μεϊμάρης, Δήμος Μούτσης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταύρος Ξαρχάκος, Άκης Πάνου, Γιάννης Παπαϊωάννου, Σπύρος Περιστέρης, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Σταύρος Τζουανάκος, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιώργος Χατζηνάσιος, Απόστολος Χατζηχρήστος, Μάνος Χατζιδάκις.

Και μια μικρή πρόγευση από το πρόγραμμά μας:

Πριγκηπέσσα

Φιλικής Εταιρείας 5 (απέναντι από τον Λευκό Πύργο)
Θεσσαλονίκη
Τηλέφωνο: 2310.273.542

Ώρα έναρξης 22:30
Τιμή εισιτηρίου: 8 ευρώ

Για μας βρέχει και χιονίζει (Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Για μας βρέχει και χιονίζει

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου
Δίσκος: Μαζί με τον Στράτο (1970)

Ρίξε στη φωτιά δυο ξύλα
κι άκου να σου πω
η ζωή μας είναι σκύλα
μα την αγαπώ

Για μας βρέχει και χιονίζει
κι ό,τι άλλο πεις
άμα μπλέξεις με μαχαίρι
πάντα θα κοπείς

Μου ’στειλες τις άλλες γράμμα
για παρηγοριά
και μου μίλαγες για θάμα
κι αλλαξοκαιριά

Για μας βρέχει και χιονίζει
κι ό,τι άλλο πεις
άμα μπλέξεις με μαχαίρι
πάντα θα κοπείς

Κάτσε τώρα να φουμάρεις
και να ζεσταθείς
και τον δρόμο σου να πάρεις
πάλι απαρχής

Για μας βρέχει και χιονίζει
κι ό,τι άλλο πεις
πήρες του καημού τον δρόμο
κι όχι της ντροπής

Ένα βράδυ που θα πιω (Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Ένα βράδυ που θα πιω

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου
Δίσκος: Μαζί με τον Στράτο (1970)

Ένα βράδυ που θα πιω
και θα γίνω σούρα
θα γυρίσω σβούρα
το συνοικισμό
και σε όλους θα το πω
πως δεν είσαι εντάξει
και πως μ’ έχεις κάψει
γιατί σ’ αγαπώ

Ένα βράδυ που θα πιω
κάτω στου Γιαννίμπα
θα τα κάνω λίμπα
στο Βοτανικό
για να πάψεις να γελάς
με τα δακρυά μου
τσέρκι την καρδιά μου
να τηνε κυλάς

Ένα βράδυ που θα πιω
ίσα μ’ έναν τόνο
το βαθύ μου πόνο
θά ’ρθω να σου πω
κι αν ξυπνήσ’ η γειτονιά
βρίσε με μαζί της
«Είν’ ένας αλήτης»
πες, με απονιά

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου (Μίκης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Βρέχει φωτιά στη στράτα μου

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου
Δίσκος: Μαζί με τον Στράτο (1970)

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
φωτιά που μ’ έχει κάψει
για τα φτωχά τα νιάτα μου
κανένας δε θα κλάψει

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι
φεύγει απ’ τα χείλη μου

Κύμα πικρό στην πλώρη μου
και τα πανιά σκισμένα
ούτε αδελφός αγόρι μου
δε νοιάστηκε για σένα

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι
φεύγει απ’ τα χείλη μου

Αν είσαι φίλος με καρδιά (Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Αν είσαι φίλος με καρδιά

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου
Δίσκος: Μαζί με τον Στράτο (1970)

Αν είσαι φίλος με καρδιά
ρίξε την πρώτη μπαταριά
ρίξε το πρώτο βόλι
να γίνω στάχτη και βοή
να ξεμπερδέψω απ’ τη ζωή
που με προδώσαν όλοι

Σ’ όλο τον κόσμο να το πεις
στην μάνα μου να μην το πεις
γιατί με καρτεράει
ποτίζει τα βασιλικά
ζυμώνει δίπλες και γλυκά
και ψιλοτραγουδάει

Κι αν σε ρωτήσει πού ’ναι ο γιος
που ήταν όλο της το βιος
πες της πως πάει στα ξένα
να φέρει άστρα και πουλιά
και για τα άσπρα της μαλλιά
μια ασημένια χτένα

Τι σου φταίει το παιδί (Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Τι σου φταίει το παιδί

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου
Δίσκος: Μαζί με τον Στράτο (1970)

Μάγια μου ’κανες, κυρά μου
και με πέθανες
δώσ’ μου μου πίσω τη χαρά μου
και με ξέκανες

Θα σ’ το πούνε κι οι γειτόνοι
τι σου φταίει το παιδί
θέλεις ντε καλά και σώνει
να πεθάνει δηλαδή;

Λιώνει απ’ το παρακάλι
η καρδούλα μου
δάκρυα θα πάω πάλι
στη μανούλα μου

Θα σ’ το πούνε κι οι γειτόνοι
τι σου φταίει το παιδί
θέλεις ντε καλά και σώνει
να πεθάνει δηλαδή;

Όπως φεύγουν τα καράβια (Μίμης Πλέσσας & Άκος Δασκαλόπουλος)

Μίμης Πλέσσας & Άκος Δασκαλόπουλος, Όπως φεύγουν τα καράβια

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου
Δίσκος: Στράτος Διονυσίου (1969)

Χρόνια βλέπω στο λιμάνι
πλοία που σαλπάρουνε
κι όπως τα κοιτάζω, λέω
«Θε μου, να με πάρουνε»

Κι όπως φεύγουν τα καράβια
έφυγες κι εσύ μακριά
κι έχω μέσα μου μια πίκρα
σαν τη θάλασσα βαθιά

Χρόνια βλέπω το λιμάνι
κι η ζωή μου πέρασε
μες στην απονιά του κόσμου
η καρδιά μου γέρασε

Κι όπως φεύγουν τα καράβια
έφυγες κι εσύ μακριά
κι έχω μέσα μου μια πίκρα
σαν τη θάλασσα βαθιά

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Καλοδεχούμενη

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Του αγοριού απέναντι
(τραγούδι: Μαίρη Χρονοπούλου / ταινία: Μια κυρία στα μπουζούκια (1968))

Καλοδεχούμενη

Στα υπαίθρια γλέντια μας
άφηνε κάπου μακριά τον άνδρα της
–ήταν μεγάλοι, κάπως γερασμένοι και οι δύο–
κι έπιανε θέση ανάμεσα σε λεβέντες.
«Θέλω άνδρες», φώναζε, «άνδρες να κάθονται
δίπλα, απέναντί μου».
Ήταν καλοδεχούμενη γιατί ήξερε να δίνει κέφι,
να δημιουργεί ατμόσφαιρα.
Ήταν καλοδεχούμενη γιατί τους παίνευε
κι έλεγε γλυκό λόγο στον καθένα τους.

Ξεπερνούσε ευπρέπειες και προσχήματα.
Οποιαδήποτε αφοσίωση απ’ τους άνδρες που πλεύριζε
δεν περίμενε – ούτε είχε αυταπάτες να ελπίζει.

Μια παράσταση έδινε και γλεντούσε.

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Ορέστης Αλεξάκης: [Λοιπόν ενσώματος εδώ…]

Μίμης Πλέσσας & Γιάννης Καλαμίτσης, Φοβάμαι
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / ταινία: Ζευς (1999))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Λοιπόν ενσώματος

εδώ
σ’ ένα τοπίο χωρίς εικόνα
και μόνο φως
φαιό
που με τυφλώνει
και το λευκό της αμνησίας κενό
κ’ οι φωτεινές σχισμές της μνήμης

Σουρουπώνει

θα πει βραδιάζει μέσα μου
πλησιάζουν
οι φίλοι με το νυχτωμένο στήθος
πυκνώνει πάλι γύρω η απουσία
πάλι και πάλι
κάποιος με πληγώνει

Λοιπόν υπάρχεις
προσπαθείς ακόμα
μέσα σ’ αυτό το αραχνιασμένο σπίτι
σ’ αυτή την κρύπτη
των σπασμένων προσευχών
των ραγισμένων ήχων
των μορφών
που μεταπλάθουν σε ουρανό το χώμα
Μα ποιος εκείνος που
σε κατοικεί
μοναχικός στον ωκεανό του χρόνου
σα να ’σαι το έρημο νησί
κι αυτός
ο ναυαγός που εγώ δεν είμαι, σώμα;

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Το είδωλο

Μίμης Πλέσσας & Ηλίας Λυμπερόπουλος, Με τα χείλη τα δικά σου ανασαίνω
(τραγούδι: Γιάννης Πάριος / δίσκος: Τι θέλεις να κάνω (1972))

το είδωλο

Καθρεφτίζεσαι μέσα μου Το είδωλό σου
στολίζει της ψυχής μου το βυθό
με γιορτινά χαμόγελα
κι αστέρια
Κι όταν εσύ και πάλι απομακρύνεσαι
παίρνοντας όλο σου το φως μακριά απ’ τις όχθες μου
το είδωλό σου δεν σ’ ακολουθεί

Μένει για πάντα στο βυθό
και μ’ ομορφαίνει

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Νίκος Γρηγοριάδης, Από τους πυρήνεμους (11-17)

Μίμης Πλέσσας & Δανάη Στρατηγοπούλου, Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου (με τον Κώστα Χατζή)

Από τους πυρήνεμους

11

Έτσι που πάσχιζε
σ’ όλη του τη ζωή ν’ αγαπηθεί,
δεν πρόφτασε ν’ αγαπήσει.

12

Δεν ξέρω να μιλώ –
όλα μου τα χρόνια τα ξόδεψα
κοιτώντας.

13

Δοκίμασα να σ’ αρνηθώ –
πάλι εγώ ήμουν
ο χαμένος.

14

Δεν είσαι εσύ
που τόσο εύκολα με πείθεις –
η καρδιά μου έχει ανάγκη
να πιστεύει.

15

Αυτόν με το λουλούδι στο χέρι να φοβάσαι –
πολιορκεί την καρδιά σου!

16

Εγώ σε βρήκα –
κι ήθελα τόσο πολύ να με βρεις
εσύ

17

Σφίγγεσαι πάνω μου και μικραίνεις,
ώσπου γίνεσαι τρυφερός χτύπος.

Από τη συλλογή Η απουσία και ο λόγος (1985) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης