Απόστολος Καλδάρας, Τα σχολεία του αιώνα (Μιχάλης Παπαζήσης, Άντρη Κωνσταντίνου & Ανδρέας Καρακότας)

Τα σχολεία του αιώνα

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Μιχάλης Παπαζήσης, Άντρη Κωνσταντίνου & Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Δυο σχολεία του αιώνα
λέγαν του παλιού καιρού
το Γεντί Κουλέ το ένα
και το Μπούρτζι τ’ Αναπλιού
μα εγώ αλλιώς τα ξέρω
μου τα είπανε παντού
δυο σχολειά ήταν του πόνου
δυο σχολειά και του καημού

Και η αλήθεια είν’ αυτή
γραμμένη σε δυο στίχους
που τη φυλάνε οι καιροί
στων μπουντρουμιών τους τοίχους

Μανούλα αν είσαι με καρδιά
στο Μπούρτζι έλα δυο σκαλιά
και στου ’φταπύργιου το σχολειό
να δεις τι κόλαση περνώ
το Μπούρτζι κι ο Γεντί Κουλές
δυο πόρτες, μάνα μου, πικρές

Δάσκαλοι πρωί και βράδυ
δέκα κέρβεροι φρουροί
και ακίνητος ο χρόνος
στη δική του μηχανή
καθημερινό τραγούδι
το αχ βαχ απ’ τις καρδιές
και για μάθημα όλη μέρα
των φυλάκων οι βρισιές

Και η αλήθεια είν’ αυτή
γραμμένη σε δυο στίχους
που τη φυλάνε οι καιροί
στων μπουντρουμιών τους τοίχους

Μανούλα αν είσαι με καρδιά
στο Μπούρτζι έλα δυο σκαλιά
και στου ’φταπύργιου το σχολειό
να δεις τι κόλαση περνώ
το Μπούρτζι κι ο Γεντί Κουλές
δυο πόρτες, μάνα μου, πικρές

Advertisements

Απόστολος Καλδάρας, Της Ομόνοιας οι τύποι (Άντρη Κωνσταντίνου, Ανδρέας Καρακότας & Μιχάλης Παπαζήσης)

Της Ομόνοιας οι τύποι

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Άντρη Κωνσταντίνου, Ανδρέας Καρακότας & Μιχάλης Παπαζήσης
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ’χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Πού ’ναι εκείνοι οι παπατζήδες, σκέτοι αρουραίοι
της Ομόνοιας οι τύποι, γραφικοί κι ωραίοι
οι απάχηδες κι οι μόρτες του Μεταξουργείου
γλαφυρές κι όμορφες νότες του περιθωρίου

Πού ’ν’ της πιάτσας τα μαμούνια, της μαγκιάς καμάρια
μπότες με ψηλά τακούνια και σφιχτά ζωνάρια
κρυφοσπίτια με μαμάδες και με θυγατέρες
τα Καφέ Αμάν κι οι μάχες για τις μπιραριέρες

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ’χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Πού ’ναι εκείνοι οι ραχατλήδες μες στους καφενέδες
από το πρωί ως το βράδυ δέκα ναργιλέδες
της οδού Αθηνάς οι ατσίδες που ’βγαζαν λαβράκι
με φακή τρεις δαχτυλήθρες κι ένα τραπεζάκι

Πού ’ν’ οι κλασικές κοκότες με τουπέ και γλύκα
μέχρι το σαγόνι βέλο κι ένα μέτρο πίπα
ο βαρύς με το μπεγλέρι και γυρτό τον ώμο
κι η τροτέζα που χωριάτες ψώνιζε στο δρόμο

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ’χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες