Μαρία Κουγιουμτζή, Αχέροντας

Αχέροντας

Για δες
πώς φούσκωσε ο Αχέροντας
απ’ ώρα σ’ ώρα θα ’χει πλημμυρίσει
ανώφελα τα φράγματα
’λαφρείς οι σάκοι με τα υπάρχοντά μας
αντίσταση δε φέρνουνε τα θέλω μας
οι ανάγκες μας υποταγή έχουν δηλώσει.

Σιωπηρά κι ανώνυμα το αίμα μας
συνθήκη έχει κάνει, ένωση,
με τα νερά
που απ’ ώρα σ’ ώρα θα μας πνίξουν.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Δούλοι

Δούλοι

Τους δούλους μη λυπάστε
δούλοι είναι.
Κι αν έχουν σάρκα που ματώνει
μη σας νοιάζει,
είναι σάρκα δούλου.
Εικοσιτέσσερις ώρες έχει η μέρα
βάλτε τους να δουλεύουνε τριάντα
και να ’χετε τον βούρδουλα έτοιμο
αν κάνουν πως σηκώνουνε κεφάλι,
χρήματα είν’ αυτά, δεν είν’ αστεία.
Αυτά κάνουν τους δούλους
κι οι δούλοι αυτά.
Όσο γι’ αυτούς τους ατυχείς
ταΐστε τους αισθήματα,
χάριν αυτών αντέχουν
και θρέφουν τη σκελετωμένη τους ψυχή
αιώνες τώρα.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Κοντολίζα

Κοντολίζα

Αν και ήταν γνωστό
πως έπινε πετρέλαιο
παίζοντας πιάνο
και φορώντας τη ρεπούμπλικά του
ο μαύρος πάνθηρ
ανενόχλητος πέρασε τη λεωφόρο.
Το βελούδινο σασί του
απ’ τις μολότοφ δεν ανατινάχτηκε
ούτε θάμπωσαν οι βιτρίνες των ματιών του
από τα δακρυγόνα.
Μόνο τα κάτασπρά του δόντια
μάτωσαν από τις κόκκινες σημαίες
της πορείας
που σπαρταρούσανε κομματιασμένες
στο γελαστό του στόμα.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Λαιμαργία

Λαιμαργία

Μην ψάχνεις την Ζαννιέτα
κρύβεται.
Στη σγουρή λαιμαργία
του αιδοίου της κλεισμένη.

Εκεί, σαν την αράχνη
απλώνει τα βελουδένια χέρια της
αδράχνει τους εραστές
και πάνω στον σπασμό της ηδονής
τους αποκεφαλίζει.

Απ’ τ’ ανοιχτά της πόδια
οι χυμοί
σαν νεοσσοί χελιδονιών
ανοίγουνε το μυρωδάτο χείλος τους
να ταϊστούν από τις σάρκες σου
λίγο πριν ξεψυχήσεις, ακέφαλος
νεκρός και πλήρης,

μέσα σε τριανταφυλλιές σπασμών
και ασπασμούς αρωμάτων.

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πάροδος, τεύχος 14 (Ιούνιος 2007).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Υπεροψία

Υπεροψία

Μην την ακούς
που σου μιλάει γλυκά
που η ματιά της σε θωπεύει
μαύρα τσακάλια μέσα της αλυχτούν.

Μην κάθεσαι κοντά
και σε μυρίσει η υπεροψία της
δε θ’ αργήσει, θα το δεις
να ξαμολήσει τα σκυλιά της
την καρδιά σου να ξεσκίσουν.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Έμπολος

Έμπολος

Μη νομίζεις
πως όταν έπαιζε την Κλυταιμνήστρα
ο Έμπολος
ήταν ο εαυτός του.
Όχι.
Την Κλυταιμνήστρα έπαιζε
με τον εαυτό του.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Πώς τρέχει

Πώς τρέχει

Πώς τρέχει τα χιλιόμετρα ο Πέλαγρος
θαρρείς πως κυνηγάει την Αφροδίτη.
Τρία χωριά γκρέμισε ο αγέρας του
στεγνώσανε οι θάλασσες
πλένοντας τα μαλλιά του.
Τις Αμαζόνες δε σταμάτησε να δει.
Πιο γρήγορη απ’ τις σαΐτες τους
η είδηση τον πρόλαβε
και έσκασε σαν βόμβα η καρδιά του.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Κάθε βράδυ

Κάθε βράδυ

Το ’σκαζε κάθε βράδυ
απ’ το συζυγικό κρεβάτι ο Ιδομενεύς
να πάει στην ακροποταμιά
που λούζονταν νεράιδες.
Του ’χανε πει
πως ένα πέπλο τους αν έκλεβε
αυτή που της ανήκε
αιχμάλωτός του θα γινόταν,
ενώ στο πλάι του ελεύθερη
πιο νεράιδα απ’ τις νεράιδες
η γυναίκα του κοιμόταν.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Τα μάτια

Τα μάτια

Μην τα κοιτάς
είναι γουρούνια λαίμαργα τα μάτια του
μαργαριτάρια δε γνωρίζουν
σε καταπίνουν με τις πόρνες
τ’ αποτσίγαρα,
τα ούρα και τα λιπαρά αποφάγια.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Τζίνο

Τζίνο

Δες πώς χορεύει ο Τζίνο
πώς λικνίζεται,
σαν ολοστρόγγυλο αυγό κυλάει
πιο θαλασσιά απ’ το μπλουτζίν τα μάτια του
πιο δροσερή απ’ το καμπάρι η πνοή του.
Μ’ απ’ όλα πιο γλυκιά η λεκάνη του
καθώς στριφογυρίζει γύρω γύρω
πλένει όλα τα γινάτια και τις πίκρες μου
και με μαλακτικό φιλί τις μαλακώνει.

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο, τεύχος 77 (Ιούνιος 2007).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Λάιλα

Λάιλα

Άκου πώς τραγουδάει η Λάιλα
βραχνή η καύτρα της φωνής της
ορμάνε Κένταυροι
απ’ τα δάση των πνευμόνων της
σκοντάφτει η ανάσα της
στα γυριστά τους κέρατα
πιάνεται απ’ τα τέλια του λαιμού
για να μην πέσει.

Σα ναφθαλίνη λαμπυρίζει η φωνή της
καθώς καίγεται,
μένει μονάχα στην αφή
το άρωμά της.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Μαστεκτομή

Μαστεκτομή

Οι αμαζόνες
κόβανε τον ένα τους μαστό
να πολεμάνε σαν τους άντρες.
Εγώ έκοψα και τους δύο
βάζοντας τέλος στους πολέμους.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Καρκίνος

Καρκίνος

Τα μαύρα της εσώρουχα
φορώντας η αράχνη
έμπηξε τα βαμμένα νύχια της
στον μελαψό μαστό μου
κι άφησε φωτοστέφανο
τα ίχνη από τα διαμαντένια δόντια της
γύρω από τη θηλή μου.

Αν έζησα
είναι γιατί στο δηλητήριο
ήμουν εθισμένη.

Ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή

Μαρία Κουγιουμτζή, Η καρέκλα

Σταύρος Κουγιουμτζής & Μαρία Κουγιουμτζή, Άδειοι οι δρόμοι
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Τρελοί και άγγελοι (1986))

Η καρέκλα

Είναι πολύ κρύα αυτή η καρέκλα
Μου επιτίθεται με ριπές πάγου.
Είναι γιατί καθόσουν πάνω της όταν…
Της λείπουν τα ζεστά σου χέρια στο ξύλινο κορμί της.

Η γραφή σου, ο καπνός του τσιγάρου σου
Τα μυστικά σου
Ήσουνα το μαντείο της.

Όταν κάθομαι εγώ
ορμάει πάνω μου η άρνησή της.
και μου πετάει κατάμουτρα το χιόνι της.

Είναι μια συνηθισμένη καρέκλα
Με την ανάσα των πεύκων στα χέρια της
ξύλινα μπράτσα που αγκαλιάζουν

Ξεθωριασμένο το κάλυμμα
κρύβει την ευωδιά της αφής σου
στα τρεμάμενα νήματα της ύφανσής της.

Οι άγγελοί σου
λικνίζονται πάνω της
βυθίζοντας τα άηχα πέλματά τους
στο άδειο.

Είναι μια ερωτευμένη καρέκλα
Που επιμένει να κλείνει μέσα της
τον ίσκιο σου ζεστό.

Με τους λύκους του δάσους
να παραμονεύουν.

Όμως εσύ
Γονατίζοντας έγραφες
στα πράσινα φύλλα της

Έγλειφε ο κρόκος του πρωινού
Την άδεια πλάτη
κι ένα μεθυσμένο αηδόνι
κοιμόταν πάνω στο μπράτσο της.

Τραγούδα
Κανείς μας δεν σ’ αφήνει να φύγεις

Τι καλά που δεν είδες τον κόσμο μας
Πιασμένο στο δίχτυ του τρόμου.

Το συγκεκριμένο ποίημα της Μαρίας Κουγιουμτζή δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο bibliotheque (2014).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κουγιουμτζή