Σταύρος Κουγιουμτζής & Μάνος Ελευθερίου, Του κάτω κόσμου τα πουλιά

Του κάτω κόσμου τα πουλιά

Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας & Άννα Βίσση
Δίσκος: Σταύρος Κουγιουμτζής / μικρές πολιτείες (1974)

Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύει
μες στα στενά του κάτω κόσμου να σε βρει
και δεκατρείς αιώνες άνεργος γυρεύει
την κιβωτό σου και το αίμα να σου πιει

Σε καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες
μες στα μαλάματα μια νύφη ξαγρυπνά
κι έχει στ’ αφτιά της κρεμασμένες τις Κυκλάδες
κι είν’ το κρεβάτι της λημέρι του φονιά

Κρυφά τα λόγια τα πικρά μες στο κοχύλι
κρυφά της θάλασσας τα μάγια στο βοριά
θα σβήσει κάποτε στο σπίτι το καντήλι
και μήτε πόρτα θάβρεις μήτε κλειδαριά

Του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγόνια
με φως και νύχτα σού κεντούν μια φορεσιά
άνθρωποι τρίζουν κι ακονίζουν τα σαγόνια
πηδούν και τρέχουν και σε φτάνουν στα μισά

Advertisements

Λένα Παππά & αδελφοί Κατσιμίχα, Του έρωτα

Του έρωτα

Μουσική: αδελφοί Κατσιμίχα
Ποίηση: Λένα Παππά
Τραγούδι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
Δίσκος: Της αγάπης μαχαιριά (1994)

Άι σκοτεινό φως του έρωτα, τρεμάμενο αίμα του έρωτα
μες στη γητειά σου ελησμόνησα τους φονιάδες καιρούς
γέννησα ρόδινα μωρά σε μέλλον με αστέρια
άι σκοτεινό φως του έρωτα

Άι της αγάπης μαχαιριά στης νιότης το κρουστό κορμί
πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών και μουσική
ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο
άι της αγάπης μαχαιριά

Σταύρος Ζαφειρίου, Αυτός που περπατάει στον πάτο της θάλασσας

Λένα Παππά & Αφοί Κατσιμίχα, Παλιά καλοκαίρια
(ερμηνεία: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας / δίσκος: Της αγάπης μαχαιριά (1994))

Αυτός που περπατάει στον πάτο της θάλασσας

Είναι ένας τρελός που
ώρες-ώρες σ’ ονειρεύεται
πεσμένη ανάσκελα
με λίγο αίμα πάνω απ’ το φρύδι…
……………………………………………………….

Με προοπτικές μνήμης
και βλέμματος,
με ρωγμές ικεσίας
παγιδευμένες
σε μαλακά πήλινα σκεύη.

Με προοπτικές βλέμματος
μέσα στη μνήμη.

Όπου η λέξη αγάπη,
όπου η λέξη καταγραφή,
όπου η λέξη ύφος,
όπου η κάμερα διδάσκει
τι είναι Ελπίδα,
όπου το μάτι
ανακαλύπτει ξαφνικά
πως ποτέ του δεν πέρασε
μέσα απ’ το δάσος με τις όρθιες τρίχες
και τα κόκκινα στόματα των αλόγων,
όπου το βίωμα γίνεται ήθος
και κίνηση
αισθητηρίων οργάνων,
όπου οι δείκτες κατευθύνουν σιωπηλά
το πτυσσόμενο βάθος πεδίου,
όπου η γλώσσα γεννά
την καινούργια σχέση.
Εικόνα και πραγματικότητα.
Εικόνα και ήχος.
Εικόνα και εικόνα.

Όπου το μικρό κορίτσι
με τις ολόξανθες μπούκλες
καλωσορίζει τα σημεία και τα τέρατα
σ’ ένα αχρωμάτιστο πλάνο,
εκθέτοντας το τέλειο δάκρυ του
στη γενικότερη θέα.

Από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου