Κώστας Ριζάκης, Ανατόμος του αίματος

Ανατόμος του αίματος

επιμένω ανατόμος του αίματος
– στα γραφεία δε γράφεται η ποίηση –
καταφεύγω σερνάμενος πάντοτε
μια φολίδα ιριδίζουσα μέσα σας

’τι δε μου ’μεινε σάρκα
δε μου ’μεινε πρόσωπο
μόνο ψέματα ψέματα ψέματα
(την αλήθεια στα ποιήματα έμαθα)

σιντριβάνι να ρέουν τα πράγματα
– πιες νερό το νερό να διψάσεις –
να σε βρουν τα χαράματα νύχτα μου
απαλή σαν το χιόνι την πίκρα μου
σαν φολίδας ανάμνηση πίσω μου

πιο χνουδάτο σκοτάδι στο φως

Από τη συλλογή Ο κυρίως ναός (2006) του Κώστα Ριζάκη

Advertisements

Κώστας Ριζάκης, Ανέστιος άνεμος

Ανέστιος άνεμος

και τότε η γυναίκα δάκρυσε:
ένας σωρός λευκά
γαρύφαλλα πέσαν στον τάφο
αμέσως σαν κορίτσι γέλασε
(τι γάργαρη πηγή
δρόσισε την πληγή μου)

να με θυμάσαι, λέω, να με νοιάζεσαι
κάθε που θα ’ρχεται βροχή θα ’ρχονται χιόνια
μην περονιάζει το φαρμάκι ό,τι ποθήσαμε

και κυπαρίσσι ο λόγος μου κυρτός
κάτω απ’ τον άνεμο πάνω στο χώμα

από το χώμα ξεπηδώ
ανέστιος άνεμος
(τα κουκουνάρια μάζεψε κορίτσι)
να με θυμάσαι να με νοιάζεσαι – μην κλαις

κούρνιασα σε μια στάλα ουρανό!

Από τη συλλογή Ο κυρίως ναός (2006) του Κώστα Ριζάκη

Κώστας Ριζάκης, Χωρίς χρονολογία (3)

Χωρίς χρονολογία

3

Αλίκη σε παρακαλώ φύγε μακριά μου
φίδια με κυκλώνουν – δες
το λαιμό τεντώνουν να εφορμήσουν

(χρόνια σ’ ετοιμάζω
μήνες σ’ εκκολάπτω
είμαι πλέον βέβαιος
πού με πας)

Αλίκη σε εκλιπαρώ γύρνα κοντά μου
σίγουρα έχεις δόντια – ερπετό κι εσύ –
έλα να τα μπήξεις στα όνειρά μου

Από το ποίημα Χωρίς χρονολογία (2004) του Κώστα Ριζάκη

Κώστας Ριζάκης, Χωρίς χρονολογία (2)

Χωρίς χρονολογία

2

ακούω το γνώριμο των τακουνιών σου
στις κρύες πλάκες της αυλής
πευκοβελόνες μπλέκονται
στα βιαστικά μαλλιά σου
κι ακούω τα κλεφτά αδέξια βήματα
να σε οδηγούν συνέχεια στο δρόμο

αφήνω την αυλόπορτα ανοιχτή
την πιθανή διαφυγή μου να εξορκίσει

(διδάσκομαι απ’ τα λάθη μου Αλίκη
μ’ αίμα και πόνο απανωτά με συντηρείς)

Από το ποίημα Χωρίς χρονολογία (2004) του Κώστα Ριζάκη

Κώστας Ριζάκης, Χωρίς χρονολογία (1)

Χωρίς χρονολογία

1

άχρωμος κόσμος γύρω μας Αλίκη
και το δωμάτιο ζεστά μοναδικό
περνά εν πτήσει μήνες μέρες ώρες
μπορεί ακέραιους τους καλπασμούς
μα εσύ
ποτέ δεν έλιωσες σε χρώματα Αλίκη
έπλευσες στην ανωνυμία του λευκού
κι όπως στην άκρη του ορίζοντα σε ψάχνω
στου δωματίου τους τοίχους σε ζητώ
μια στο μοβ
μια στο πορτοκαλί

πέντε και δέκα κι εκατό

στο μαύρο

Από το ποίημα Χωρίς χρονολογία (2004) του Κώστα Ριζάκη

Σπύρος Τσακνιάς, Άλλοθι

Θάνος Μικρούτσικος & Λίνα Νικολακοπούλου, Μια πίστα από φώσφορο
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια (1990))

Άλλοθι

Θα μαζέψω μιαν αγκαλιά σπάρτα, κλωνάρια μυγδαλιάς, να ζεστάνω το μοναχικό σπίτι, τ’ άδειο δωμάτιο. Θα συμμαζέψω τα σκορπισμένα χαρτιά, θα πετάξω τ’ αποτσίγαρα, θα συγυρίσω τ’ ανάρμοστα όνειρα, τις ατίθασες μνήμες. Θα διώξω

τον ίσκιο που ρίχνουν οι λέξεις πάνω στα ποιήματα, τον ίσκιο που ρίχνουν τα ποιήματα πάνω στη δυστυχία, να μείνει ανόθευτο το βράδυ κι η γαλήνη του, κι ο πόνος, γυμνό μαχαίρι, ν’ αστράφτει στο σκοτάδι. Όχι

δεν με τρομάζει το σκοτάδι. Νυχτοβατώ ανάμεσα σε πράγματα που ήταν κάποτε ανθρώπινα κι έγιναν φαντάσματα: ο σκυθρωπός καθρέφτης, η βαρύθυμη καρέκλα, τ’ απαρηγόρητο σκαμνί, η απελπισμένη σιφονιέρα. Όχι

δεν προσπαθώ να σας γελάσω: Αν είναι να ζήσουμε δίχως αυταπάτες, πρέπει να συνηθίσουμε στο πολικό ψύχος ενός μοναχικού σπιτιού, ενός άδειου δωματίου. Γι’ αυτό στρέφομαι στ’ αγριολούλουδα, τα βότανα, τ’ άνθη της σέρας, τα εξημερωμένα φυτά. Είναι κι αυτό ένα άλλοθι, ή μια ακόμη αυταπάτη,

–η τελευταία αυταπάτη. Μη με ρωτήσετε ποιος φταίει, δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω κι αν είναι σκόπιμο ν’ αναζητούμε πάντα κάποιον ένοχο ή κάποιο εξιλαστήριο θύμα ή μήπως είναι απείρως προτιμότερο να ζούμε με την υποψία μιας απέραντης αθωότητας.

Από τη συλλογή Χαμηλό βαρομετρικό (1987) του Σπύρου Τσακνιά

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Σπύρος Τσακνιάς, Αλλαξοκαιριά

Αλλαξοκαιριά

Σηκώθηκε τότες ένας στρόβιλος, ένας κακός αέρας κι έδιωξε όλα τα πουλιά και μόνο δυο χελιδονάκια ξέμειναν φοβισμένα στη φωλιά τους. Τρεις μήνες πριν είχαμε καταθέσει τα όπλα και πάνω στα βουνά τα χιόνια πήρανε να λιώνουν. Σε λίγο θα φούντωνε πάλι η ροδαφινιά, η αλισφακιά, το μοσχαρδίνι, το ρηγόχορτο. Ανεκλάλητος καιρός κι ύστερα γύρισε στη βροχή και γίναμε μουσκίδι.

Από τη συλλογή Χαμηλό βαρομετρικό (1987) του Σπύρου Τσακνιά

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Σπύρος Τσακνιάς, Προφυλάξεις

Προφυλάξεις

Αυτές τις ρωγμές που ψηλαφείς στις λέξεις μου τις έκανε ο φόβος. Ακόμα και τότε που περνούσα στην πιο βαθιά παρανομία, κάποιος έξυπνος θα βρισκόταν να παρερμηνεύσει τις αλληγορίες μου. Μερικοί μάλιστα έφτασαν στο σημείο να ακτινογραφούν τα οράματά μου. Γι’ αυτό συνήθισα να ονειρεύομαι κατ’ αραιά διαστήματα και να κυκλοφορώ μόνο τη νύχτα. Συμβαίνει κιόλας, αν υποψιαστώ κάτι, να αναβάλω ένα όνειρο επ’ αόριστον. «Δώσε τόπο στην οργή», λέω μέσα μου, «δεν βρίσκεις άκρη με δαύτους». Έτσι λοιπόν γλίστραγα πάντα.

Παρ’ όλ’ αυτά ο φόβος επιμένει.

Από τη συλλογή Ονειροσκόπιο (1984) του Σπύρου Τσακνιά

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Σπύρος Τσακνιάς, Αμφίβιο

Αμφίβιο

Ζούσε εξίσου άνετα στο φως και στο σκοτάδι κι ισορροπούσε εύστοχα ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα. Δεν ήξερες ποτέ σου αν χαμογελάει από ευγένεια από συνήθεια από πίκρα από χαρά ή από θλίψη. Κι όταν θύμωνε ή έκλαιγε τα πράγματα περιπλέκονταν ακόμα περισσότερο. Γενικώς ειπείν επρόκειτο για πλάσμα συμπαθές. Ένα ωραίο αμφίβιο περίτρομο και θαρραλέο.

Από τη συλλογή Ιστορίες για το Σέργιο (1976) του Σπύρου Τσακνιά

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Σπύρος Τσακνιάς, Λόγιος

Λόγιος

Έφυγε απ’ το μέτωπο
παράτησε την πανοπλία
την ασπίδα και το δόρυ.
Είπε που ήταν άρρωστος βαριά
πως είχεν ηπατίτιδα ή έλκος.

Γυρίζει τώρα στην πρωτεύουσα
και ρητορεύει
και γράφει άρθρα στις εφημερίδες
για τα κατορθώματά μας.

Από τη συλλογή Εν Αυλίδι (1976) του Σπύρου Τσακνιά

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)