Απόστολος Μαϊκίδης, Δέκα

Θύμιος Παπαδόπουλος & Νίκος Μωραΐτης, Βήμα-βήμα
(τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας / δίσκος: Του έρωτα το φως (2000))

Δέκα

Θα βρεθούμε ξανά χαμένοι
στην ίδια χούφτα από λέξεις χωρίς τελεία
κι ενώ θα προσπαθώ να καταλάβω
γιατί δε χιονίζει πια τόσο συχνά
θα φύγεις, χωρίς ν’ ανοίξεις το φως
(εξακολουθεί να σε φοβίζει η σκιά σου στον τοίχο)
θα μείνω, χωρίς ν’ ανοίξω το φως
(εξακολουθεί να με φοβίζει ο τοίχος
χωρίς τη σκιά σου).

Από τη συλλογή Φωτοτυπείο (2004) του Απόστολου Μαϊκίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Απόστολος Μαϊκίδης

Advertisements

Σταμάτης Κραουνάκης, Οι δρόμοι της Ανατολής (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Οι δρόμοι της Ανατολής

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Οι δρόμοι της Ανατολής και το δαιμόνιο της φυλής με πήγαν και με φέραν
και βγήκα να επικαλεστώ και Παναγία και Χριστό, μα δεν τα καταφέραν
και πήρα δρόμους και στενά να δω γιατί με τυραννά του έρωτά σου ο πόνος
αφού και με το «σ’ αγαπώ» κοίταζα πριν να σου το πω να δω πού μπαίνει ο τόνος

Αυτή η καρδιά σε τι κόσμο πατά και ποια βραδιά η ζωή μού χρωστά
βγήκα μια βόλτα κι ήταν όλα κλειστά τα μαγαζιά του κόσμου
μέτρησα θύματα καινούρια παλιά και κάτι εγκλήματα εκτός τα φιλιά
κοίταξα πίσω κι είδα μόνο σκυλιά, μα πουθενά το φως μου

Μπήκα στο πλοίο της γραμμής και δε μου ζήτησε κανείς να κόψω εισιτήριο
κατέβηκα σε μια στεριά και ρώτησα σε ποια μεριά αντέχουν το μαρτύριο
Χωρίς λεφτά χωρίς σταυρό άλλοι με παίρναν για μωρό κι άλλοι για δολοφόνο
ώσπου μου βρήκαν τελικά της μοίρας μου τα υλικά και κλείδωσα τον πόνο

Αυτή η καρδιά σε τι κόσμο πατά και ποια βραδιά η ζωή μού χρωστά
βγήκα μια βόλτα κι ήταν όλα κλειστά τα μαγαζιά του κόσμου
μέτρησα θύματα καινούρια παλιά και κάτι εγκλήματα εκτός τα φιλιά
κοίταξα πίσω κι είδα μόνο σκυλιά, μα πουθενά το φως μου

Οι δρόμοι της ανατολής και το δαιμόνιο της φυλής μού μάθαν το παιγνίδι
πως, όταν ρίχνεις τη ζαριά, πουλάς ψυχή πουλάς καρδιά κι ανάβει το σανίδι
Βρήκα δυο σόγια με βιολιά τραγούδι και παραγγελιά, γενιά μου αλλοπαρμένη
κι ό,τι με πόνεσε πολύ, είτε φιλί είτε απειλή, το είπα ειμαρμένη

Αυτή η καρδιά σε τι κόσμο πατά και ποια βραδιά η ζωή μού χρωστά
βγήκα μια βόλτα κι ήταν όλα κλειστά τα μαγαζιά του κόσμου
μέτρησα θύματα καινούρια παλιά και κάτι εγκλήματα εκτός τα φιλιά
κοίταξα πίσω κι είδα μόνο σκυλιά, μα πουθενά το φως μου

Σταμάτης Κραουνάκης, Κάτι Παρασκευές (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Κάτι Παρασκευές

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Στη μοναξιά των καφενείων κάτι Παρασκευές
τα φιλαράκια μου τα μείον εξαργυρώνουν τις σιωπές
φίλτρα γεμάτα τα τασάκια, σύστημα λότο και προπό
δεν πάνε κάτω τα φαρμάκια στης αγωνίας το ρεπό

Σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
κι αυτή η ζωή τι σήμαινε να μένει στο περίμενε
σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
μέρα τη νύχτα κάνουμε, νεκροί προτού πεθάνουμε

Στη μοναξιά των καφενείων κάτι Παρασκευές
στη δόξα των Πανιωνίων ο θολωμένος νεσκαφές
στο βάθος η φωνή του Μέγκα κι αλίμονό μου σ’ αγαπώ
όλοι μου λένε «σήκω φεύγα», μα εγώ έχω κι άλλα να σου πω

Σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
κι αυτή η ζωή τι σήμαινε να μένει στο περίμενε
σεισμός και καταποντισμός κι εφτά μ’ εννιά ο πόλεμος
μέρα τη νύχτα κάνουμε, νεκροί προτού πεθάνουμε

Σταμάτης Κραουνάκης, Το σκουλαρίκι (με τον Κώστα Μακεδόνα & την Ελευθερία Αρβανιτάκη)

Το σκουλαρίκι

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας & Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Τρεις πληγές στην άσφαλτο κι ένα σκουλαρίκι
το μυαλό φοράει παλτό κι η καρδιά στο νοίκι
Κι από πάνω πιο πάνω ο καπνός ο Θεός
να μου παίζει στο πλάνο του Σαντάμ ο καιρός
Τρεις πληγές στην άσφαλτο κι ένα σκουλαρίκι

Τρεις φωνές στο σύρμα μου κι ένας τροχονόμος
κι ό,τι είχα χτήμα μου μού το παίρνει ο δρόμος
Κι από δίπλα πιο δίπλα κάτι λέρες παλιές
να μου κάνουνε τρίπλα να μου ρίχνουν θηλιές

Αχ παγωνιά, να πεθάνει η χρονιά
να βραχούνε τα σύρματα να καούν τα σχοινιά
Αχ δεν μπορώ, μες στο μαύρο νερό
μασκοφόρα αισθήματα σε πολέμου καιρό

Τρεις πληγές, αγάπη μου, πήρα κι από σένα
στην καρδιά και στο μυαλό και στα πεπρωμένα
Μπήκα μες στην απόχη, τίναξα τα μυαλά
μα η ψυχή που δεν το ’χει δίνει μόνο ψιλά
Τρεις πληγές, αγάπη μου, πήρα κι από σένα

Σταμάτης Κραουνάκης, Ζημιά (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Ζημιά

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Ποιος είχε και ποιος έχασε, ποιος έφαγε τη σφαίρα
πορνό Σαββατοκύριακα Δευτέρα μπετονιέρα
ζημιά στα μεροκάματα, ζημιά και στα σχολεία
μισή μερίδα γράμματα και μια μελαγχολία

Άλλη κοιτάξαμε, μ’ άλλη τα φτιάξαμε, ε ρε ζημιά
μ’ άλλα τρομάξαμε κι άλλα πετάξαμε, πο ρε ζημιά
άσ’ το να καίγεται κάτι να γίνει να φεύγει η βραδιά
κι ό,τι δε λέγεται μέσα μας δίνει κρυφή μαχαιριά

Ζημιά, ζημιά και καταιγίδα μου σκοτάδι μου βροχή μου
ζημιά, έσπασα την πυξίδα μου και βρήκα την ψυχή μου

Ποιος είχε και ποιος έχασε, ποιος έκαψε το μέρος
ζημιά που κάνει ο άνθρωπος για να μη γίνει γέρος
τα βράδια στη Βικτόρια τα σπάει η γαλαρία
και γεια στα περιθώρια που γράφουν ιστορία

Άλλοι τα πιάσανε κι άλλους σχολάσανε, ε ρε ζημιά
άλλοι μπαρκάρανε κι άλλοι φουντάρανε, πο ρε ζημιά
άσ’ το να καίγεται κάτι να γίνει να φεύγει η βραδιά
κι ό,τι δε λέγεται μέσα μας δίνει κρυφή μαχαιριά

Ζημιά, ζημιά και καταιγίδα μου σκοτάδι μου βροχή μου
ζημιά, έσπασα την πυξίδα μου και βρήκα την ψυχή μου

Σταμάτης Κραουνάκης, Κοσμά και Δαμιανού (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Κοσμά και Δαμιανού

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Κοσμά και Δαμιανού μού κάθισε στο νου το πως θα σε ξεχάσω
γιατί, κι αν φοβηθώ, της νύκτας το βυθό θα τον ξαναγκαλιάσω
και στο δοξαπατρί, της νύκτας οι γιατροί αυτοί θα με κοιτάξουν
γιατί, κι αν κουραστώ, με ποιους να μοιραστώ τα μάτια που θα στάξουν

Ποιος αντέχει να σκορπάει αστραπές
ποιος έχει καιρό, για δες και πες
ποιος ξέρει να μ’ ανάψει το κερί
κι αν ξέρει, ποιος μπορεί
ποιος αντέχει να μου κάψει τα παλιά
ποιος έχει καιρό για μια αγκαλιά
ποιος ξέρει να φιλάει με το φιλί
ποιος ξέρει πιο πολύ

Κοσμά και Δαμιανού τού χρόνου τ’ αλλουνού θα σ’ αγαπάω ακόμα
μαζί σου θα ’μαι εκεί και κάθε Κυριακή θα λιώνουμε στο στρώμα
κρυφά και μυστικά αγάπης δανεικά σαν ημερομηνίες
που κρύβουν συνταγές για τις παλιές πληγές και τις θεομηνίες

Ποιος αντέχει να σκορπάει αστραπές
ποιος έχει καιρό, για δες και πες
ποιος ξέρει να μ’ ανάψει το κερί
κι αν ξέρει, ποιος μπορεί
ποιος αντέχει να μου κάψει τα παλιά
ποιος έχει καιρό για μια αγκαλιά
ποιος ξέρει να φιλάει με το φιλί
ποιος ξέρει πιο πολύ

Σταμάτης Κραουνάκης, Η Λίζα και η κορνίζα (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Η Λίζα και η κορνίζα

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας & χορωδία
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Τηλεφώνησες πάλι, να μου κάνεις κεφάλι, να σου πω να μου πεις
κοίτα μόνο την ώρα, ούτε χτες ούτε τώρα θα φανείς συνεπής
πάλι θα κανονίσεις και θα ξεκουβαλήσεις και κανέναν εξτρά
τον κοντό κολλητό σου ή κανέναν γνωστό σου από τα Φιλιατρά

Τηλεφώνησες πάλι απ’ τον κύριο Τσάρλι που σου κάνει Αγγλικά
τηλεφώνησες πάλι και σ’ ακούγανε κι άλλοι, μίλα Ελληνικά
άμα θες να σε βγάζω και να σε συναρπάζω, να ’σαι πιο ντεκλαρέ
μου ’χουν πει στο φλιτζάνι πως μια Λίζα με κάνει φιλετάκια πουρέ

Πάρ’ το, Λίζα, και κάν’ το κορνίζα
και βάλ’ το στην πρίζα να κάνει σουξέ
το πτυχίο δεν μπαίνει στ’ αρχείο
κορίτσι για δύο, Τσιφλίκι-Μπαξέ
πάρ’ το, Λίζα, και κάν’ το κορνίζα
και μες στο Ibiza μπορεί να συμβεί
το μοιραίο, κορίτσι λαθραίο
κομμένη στο λέω, όχι άλλη στραβή

Τηλεφώνησες πάλι, όταν έβλεπα Γκάλη, να μου κάνεις ρελάνς
με κουράζεις, ρε Λίζα, θα μου κάψεις τη μίζα και θα πάρω ρεβάνς
όλο dear και honey, άι σιχτίρ Ιορντάνι, πάνε βρες τον κοντό
που ’χει βιοτεχνία μες την Νέα Ιωνία και αμάξι μπορντό

Τηλεφώνησες πάλι απ’ τον δίπλα μπακάλη που τον λένε Μικέ
δεν γουστάρω, Λιζάκι, αλογάκι σε σκάκι σε αγώνα σικέ
τηλεφώνα στην Νταίζη να σου κάνει τραπέζι με σαμπάνια Καΐρ
και φωνάχτε την Ντέπη που ’χει βίτσιο να βλέπει μοναχά Ρίτσαρντ Γκιρ

Πάρ’ το, Λίζα, και κάν’ το κορνίζα
και βάλ’ το στην πρίζα να κάνει σουξέ
το πτυχίο δεν μπαίνει στ’ αρχείο
κορίτσι για δύο, Τσιφλίκι-Μπαξέ
πάρ’ το, Λίζα, και κάν’ το κορνίζα
και μες στο Ibiza μπορεί να συμβεί
το μοιραίο, κορίτσι λαθραίο
κομμένη στο λέω, όχι άλλη στραβή

Σταμάτης Κραουνάκης, Βγαίνω (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Βγαίνω

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Βγαίνω, μη ρωτάς γιατί
βγαίνω, μη ρωτάς πού πάω
βγαίνω γιατί η νύχτα καίει το χαρτί
βγαίνω, βαράν κουδούνια οι κολλητοί μου
Βγαίνω, πού ’ναι το μπουφάν
βγαίνω, γράψε την ταινία
βγαίνω, κλέφτες κι αστυνόμοι στο καντράν
βγαίνω, τσιγάρα και κλειδιά

Πυρκαγιά πυρκαγιά και βαριά σιδεριά στον πλανήτη
πυρκαγιά πυρκαγιά, όλοι έξω παιδιά, απ’ το σπίτι
πυρκαγιά πυρκαγιά, αλητεία καρδιά κι έξω όλοι
πυρκαγιά πυρκαγιά, ρίχνουν βεγγαλικά οι διαβόλοι

Βγαίνω, πάω σινεμά
βγαίνω για κανα σφηνάκι
βγαίνω κι αν τηλεφωνήσει η μαμά
σου είπα, πες πως βγαίνω
μια βόλτα με το μηχανάκι
Βγαίνω, βρες κανά ψιλό
βγαίνω με την ομαδάρα
βγαίνω, άσ’ το θερμοσίφωνο ανοιχτό
θ’ αργήσω λίγο, βγαίνω, τσιγάρα και κλειδιά

Πυρκαγιά πυρκαγιά και βαριά σιδεριά στον πλανήτη
πυρκαγιά πυρκαγιά, όλοι έξω παιδιά, απ’ το σπίτι
πυρκαγιά πυρκαγιά, αλητεία καρδιά κι έξω όλοι
πυρκαγιά πυρκαγιά, ρίχνουν βεγγαλικά οι διαβόλοι

Σταμάτης Κραουνάκης, Μόνο μια φορά (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Μόνο μια φορά

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας & Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Μόνο μια φορά, κρίμα στη χαρά
κάπου κοιταχτήκαμε, μετά ερωτευτήκαμε
κι ύστερα βρεθήκαμε άλλη μια φορά
Πρώτη μου φορά, σε θολά νερά
έμαθα κολύμπι και πώς λεν το «γιαχαμπίμπι», πρώτη μου φορά

Μόνο μια φορά έκλαψα για σένα πικρά
κι ύστερα κανόνισα
και δε σου τηλεφώνησα
ούτε μια φορά

Μόνο μια φορά, κρίμα στη χαρά
θα ’ρθουνε κι οι φίλοι μου να μάθουν το ρεζίλι μου
μάτωσαν τα χείλη μου άλλη μια φορά
Μόνο μια φορά, φτάνει σοβαρά
η καρδιά του ανθρώπου να βρεθεί στο επιτόπου, λιώμα φανερά

Μόνο μια φορά
έκλαψα για σένα πικρά
κι ύστερα κανόνισα
και δε σου τηλεφώνησα
ούτε μια φορά

Σταμάτης Κραουνάκης, Ας είναι (με τον Κώστα Μακεδόνα)

Ας είναι

Σύνθεση & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Μόνο μια φορά (1991)

Πού θα πάνε οι φίλοι μας το βράδυ
πού θα βγεις πού θα βγω πού θα βγει
ποιο θα είναι το επόμενο σημάδι
ποια κραυγή ποιο εγώ ποιαν αυγή
Πόσα χρόνια περπατάμε στο σκοτάδι
στριμωγμένοι σε ξένα κορμιά
πόσα χρόνια αντέχει ετούτο το ρημάδι
τόσος κόσμος και τόση ερημιά

Ας είναι
παραμύθι μεγάλο ας είναι
η φωνή που θα βγάλω ας είναι
το μεγάλο μας λάθος κι ας είναι λάθος οριστικό
Ας είναι
το καινούργιο μας ψέμα ας είναι
ό,τι γράφει το αίμα ας είναι
το φιλί που σκοτώνει κι ας είναι κι ένα μηδενικό

Πού πηγαίνουν οι μεγάλοι στα τιμόνια
κι από πίσω οι εαυτοί τους δυο μωρά
πού πηγαίνουν οι μαμάδες με τα ψώνια
σ’ ένα τάπερ της ζωής η διαφορά
Πού θα πάνε τ’ αγόρια – φαντάροι
πού θα παν τα κορίτσια –φασόν
περιμένουμε ουρά στο φανάρι
της καινούριας φρουράς το παρόν

Κι ας είναι
παραμύθι μεγάλο ας είναι
η φωνή που θα βγάλω ας είναι
το μεγάλο μας λάθος κι ας είναι λάθος οριστικό
Ας είναι
το καινούργιο μας ψέμα ας είναι
ό,τι γράφει το αίμα ας είναι
το φιλί που σκοτώνει κι ας είναι κι ένα μηδενικό

Πού θα πάνε οι φίλοι μας το βράδυ
πού θα βγεις πού θα βγω πού θα βγει
ποιο θα είναι το επόμενο σημάδι
ποια κραυγή ποιο εγώ ποιαν αυγή

Καλαματιανός χωρίς μαντίλι (Σταμάτης Κραουνάκης)

Καλαματιανός χωρίς μαντίλι

Μουσική & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & μπαγλαμάς: Βασίλης Ηλιάδης
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κοντραμπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιάννης Σαρόγλου
Ντραμς: Σπύρος Νίτης
Κλαρίνο & φλάουτο: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Όμποε: Βαγγέλης Χριστόπουλος
Φαγκότο: Σπύρος Καζιάνης
Flugelhorn: Νίκος Σακελλαράκης
Τσέλο: Δημήτρης Γούζιος
Κρουστά: Τάκης Μαρινάκης
Ακορντεόν, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Νίκος Κούρος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας, Ελένη Οικονομίδου & Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Δεν έχω ιδέα (1989)

Ξυπνάω χαράματα και βλέπω που λες
τις δυο απέναντί μου τις παχουλές
και τη μαμά τους την κυρία Αργυρώ
που δε λέει το ρο
που μασάει το ρο

Ξυπνώ που λες με την φωνή της Φανής
και με το καζανάκι της διπλανής
που τη φωνάζουνε κυρία Αργυρώ
και δε λέει το ρο
καθαρό

Αγιαγιαγιαγιά αγιαγιαγιαγιά
έχουμε έχουμε και μία γιαγιά
Αγιαγιαγιαγιά αγιαγιαγιαγιά
όποια ανοίγει κλειδαριά

Χτυπά τηλέφωνο και βγαίνουνε τρεις
κι εσύ κι η μάνα σου κι ο Χατζηπετρής
που τον φωνάζουμε κυρία Αργυρώ
και δε λέει το ρο
και μασάει το ρο

Χτυπά κουδούνι κι έχω για θυρωρό
τον διάολό μου την κυρία Αργυρώ
φτυστή, καλέ, ο Ηρακλής Πουαρό
που δε λέει το ρο
καθαρό

Κόκκινα γυαλιά (Σταμάτης Κραουνάκης)

Κόκκινα γυαλιά

Μουσική & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κοντραμπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιάννης Σαρόγλου
Ντραμς: Σπύρος Νίτης
Κλαρίνο & φλάουτο: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Όμποε: Βαγγέλης Χριστόπουλος
Φαγκότο: Σπύρος Καζιάνης
Flugelhorn: Νίκος Σακελλαράκης
Τσέλο: Δημήτρης Γούζιος
Κρουστά: Τάκης Μαρινάκης
Ακορντεόν, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Νίκος Κούρος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας & Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Δεν έχω ιδέα (1989)

Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν’ αγαπώ
τη ζωή μου επιβλέπω

Πήρα κόκκινο στιλό
και τραβάω γιαλό-γιαλό και γράφω
τραγουδάκια της φωτιάς
της φωτιάς, της πυρκαγιάς
τη ζωή μου αντιγράφω

Πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος, πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος, πώς μ’ αρέσει το πρωί
είναι βάσανο ο φίλος, είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή
Πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι, πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι όταν βγαίνει να με δει
και κρατάει το φανάρι, και κρατάει το φανάρι στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινη καρδιά
και πουκάμισα φαρδιά φοράω
και ρωτάω να μου πουν
όσοι ξέρουν ν’ αγαπούν
σε ποιον έρωτα χρωστάω

Πήρα κόκκινα φτερά
και περνάω μια χαρά, γελάω
πιάνω σώμα του χιονιού
και ουρά χελιδονιού
στου Θεού τ’ αφτί μιλάω

Πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος, πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος, πώς μ’ αρέσει το πρωί
κι είναι βάσανο ο φίλος κι είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή
Πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι, πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι όταν βγαίνει να μας δει
και κρατάει το φανάρι και κρατάει το φανάρι στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν’ αγαπώ
τη ζωή μου επιβλέπω

Espresso (Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου)

Espresso

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου & Σταμάτης Κραουνάκης
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κοντραμπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιάννης Σαρόγλου
Ντραμς: Σπύρος Νίτης
Κλαρίνο & φλάουτο: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Όμποε: Βαγγέλης Χριστόπουλος
Φαγκότο: Σπύρος Καζιάνης
Flugelhorn: Νίκος Σακελλαράκης
Τσέλο: Δημήτρης Γούζιος
Κρουστά: Τάκης Μαρινάκης
Ακορντεόν, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Νίκος Κούρος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Δεν έχω ιδέα (1989)

Το πρωί μόλις ξυπνάμε πως μ’ αρέσει
που σε βλέπω να κοιτάς τι θα φορέσεις
που σε βλέπω να κοιτάς αν σ’ αγαπώ
-τι μου δίνεις να σ’ το πω-
φέρ’ το bic το ξυραφάκι να κοπώ

Και γράφ’ τον κόσμο
στα παλιά σου τα παπούτσια
κι έλα κράτα με σφιχτά
καλό κανένας δεν χρωστά

Αχ μωράκι μου, για σένα εγώ θα πέσω
καμιά ώρα στο φλιτζάνι του espresso
στου espresso το φλιτζάνι θα πηδήξω
-κοίτα, παίρνω αναπνοή-
σ’ αγαπάω, σ’ αγαπώ, θα σ’ τ’ αποδείξω

Και γράφ’ τον κόσμο
στα παλιά σου τα παπούτσια
κι έλα κράτα με σφιχτά
καλό κανένας δεν χρωστά

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ο Σκοτσέζος

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Δεν έχω ιδέα
(τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας / δίσκος: Δεν έχω ιδέα (1989))

Ο Σκοτσέζος

«Σ’ ένα δρόμο στο Χονγκ Κονγκ
πουλούσαν ερωτικά φίλτρα∙
μάλιστα ένας πραματευτής επέμενε
ν’ αγοράσω μια σκόνη από όρχεις ρινόκερου.
Με χιουμοριστική διάθεση ψιθύρισα στη φίλη μου:
«Σκέψου εκατομμύρια, μιλλούνια Κινέζων
στην απέραντη επικράτειά τους,
αυτή τη στιγμή να επιδίδονται στην πράξη του έρωτα».
Αντί να διασκεδάσει, ενοχλημένη με τράβηξε
να φύγουμε. Όμως, αρκετά με τα ταξίδια μου.
Εσύ με τι ασχολείσαι;» ρώτησε ο συνομιλητής μου,
ένας κατάξανθος Σκοτσέζος που κατέβαζε
το ένα ποτό μετά το άλλο.
Άναβαν τα φώτα στην παραλία που έπηζε
από κόσμο. «Με ποίηση», του απάντησα,
«Δεν υπάρχει ποίηση, μάλλον χάνεις τον καιρό σου»,
ήταν η απότομη αντίδρασή του.

Τυχαία, μετά από χρόνια
σε μια εφημερίδα διάβασα
για το Χονγκ-Κονγκ και τον θυμήθηκα.
Το περιστατικό με τα φίλτρα
–έτσι όπως μου το είχε διηγηθεί–
έφτιαχνε ποίημα.
Κι ας ειρωνευόταν, κι ας μην πίστευε
ο ανίδεος στην ποίηση.

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Ούτ’ ένας άνθρωπος (Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου)

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Ούτ’ ένας άνθρωπος

Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & μπαγλαμάς: Βασίλης Ηλιάδης
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κοντραμπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιάννης Σαρόγλου
Ντραμς: Σπύρος Νίτης
Κλαρίνο & φλάουτο: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Όμποε: Βαγγέλης Χριστόπουλος
Φαγκότο: Σπύρος Καζιάνης
Flugelhorn: Νίκος Σακελλαράκης
Τσέλο: Δημήτρης Γούζιος
Κρουστά: Τάκης Μαρινάκης
Ακορντεόν, ενορχήστρωση & διεύθυνση: Νίκος Κούρος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Δεν έχω ιδέα (1989)

Είμαι κεράκι χωρίς φιτίλι
και λιώνω μέσα στη συννεφιά
κι ούτ’ ένας άνθρωπος για να μου στείλει
μια παρουσία μια συντροφιά

Δεν υποφέρεται
δεν υποφέρεται
ετούτος ο χειμώνας
ετούτη η άβυσσος
δεν υποφέρεται ετούτη η φυλακή
λες και φαγώθηκε ένας αιώνας
και του περίσσεψε μια παλιοκυριακή

Είμαι του κόσμου
μια άδεια σφαίρα
μια σημασία περαστική
κι ούτ’ ένας άνθρωπος για παραπέρα
για ιστορία μοναδική

Δεν υποφέρεται
δεν υποφέρεται
ετούτος ο χειμώνας
ετούτη η άβυσσος
δεν υποφέρεται ετούτη η φυλακή
λες και φαγώθηκε ένας αιώνας
και του περίσσεψε μια παλιοκυριακή

Είμαι κεράκι χωρίς φιτίλι
και λιώνω μέσα στη συννεφιά
κι ούτ’ ένας άνθρωπος για να μου στείλει
μια παρουσία μια συντροφιά

Η βέρα της Ευτυχίας (Σταμάτης Κραουνάκης & Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου)

Σταμάτης Κραουνάκης & Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Η βέρα της Ευτυχίας

Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & μπαγλαμάς: Βασίλης Ηλιάδης
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κοντραμπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιάννης Σαρόγλου
Ντραμς: Σπύρος Νίτης
Κλαρίνο & φλάουτο: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Όμποε: Βαγγέλης Χριστόπουλος
Φαγκότο: Σπύρος Καζιάνης
Flugelhorn: Νίκος Σακελλαράκης
Τσέλο: Δημήτρης Γούζιος
Κρουστά: Τάκης Μαρινάκης
Ακορντεόν, ενορχήστρωση & διεύθυνση: Νίκος Κούρος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας & Σταμάτης Κραουνάκης
Δίσκος: Δεν έχω ιδέα (1989)

Δώσ’ μου τ’ ωραίο χέρι σου
τη βέρα να περάσω
κι όρκο σού κάνω, αγάπη μου
μαζί σου να γεράσω

Χωρίς αγάπη η ζωή
ποτέ σκοπό δεν έχει
αγάπα με να σ’ αγαπώ
κι άσ’ τον καιρό να τρέχει

Κι αν μας σκεπάσουν συννεφιές
και μπόρες μάς χτυπήσουν
μη φοβηθείς, αγάπη μου
δε θα μας ξεχωρίσουν

Χωρίς αγάπη η ζωή
ποτέ σκοπό δεν έχει
αγάπα με να σ’ αγαπώ
κι άσ’ τον καιρό να τρέχει

Δεν έχω ιδέα (Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου)

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Δεν έχω ιδέα

Τρίχορδο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τετράχορδο μπουζούκι & μπαγλαμάς: Βασίλης Ηλιάδης
Κιθάρες: Μπάμπης Λασκαράκης
Κοντραμπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Ηλεκτρικό μπάσο: Γιάννης Σαρόγλου
Ντραμς: Σπύρος Νίτης
Κλαρίνο & φλάουτο: Φίλιππος Τσεμπερούλης
Όμποε: Βαγγέλης Χριστόπουλος
Φαγκότο: Σπύρος Καζιάνης
Flugelhorn: Νίκος Σακελλαράκης
Τσέλο: Δημήτρης Γούζιος
Κρουστά: Τάκης Μαρινάκης
Ακορντεόν, ενορχήστρωση & διεύθυνση: Νίκος Κούρος
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας
Δίσκος: Δεν έχω ιδέα (1989)

Δεν έχω ιδέα, ιδέα δεν έχω
κενό περιέχω, το πλήρες κενό
τραγούδια τυχαία μονάχα παρέχω
για κάποιες αγάπες, για κάτι κοινό
σε γη κι ουρανό

Κι αν θες κι η ζωή μου δεν είναι σπουδαία
κι εγώ το πρωί μου ξενύχτης γυρνώ
κι αν έρθεις μαζί μου, δεν έχω ιδέα
αν θα ‘σαι δική μου καθώς θα ξυπνώ

Δεν έχω ιδέα, ιδέα δεν έχω
τα χείλη μου βρέχω χωρίς να διψώ
και κάνω παρέα αυτούς που αντέχω
που ελπίζουν ακόμα σε κάτι κουτό
μου είν’ αρκετό

Κι αν θες κι η ζωή μου δεν είναι σπουδαία
κι εγώ το πρωί μου ξενύχτης γυρνώ
κι αν έρθεις μαζί μου, δεν έχω ιδέα
αν θα ‘σαι δική μου καθώς θα ξυπνώ