Νίκος Γρηγοριάδης, Ο αντίδικος

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Όλα ανάποδα τα βλέπει (με τον Κώστα Χατζή)

Ο αντίδικος

Αυτό που τον κατατυραννά
το ονομάζει –λάθος– «ο εαυτός μου»,
ενώ δεν είναι άλλο παρά οι γύρω του,
πρόσωπα και πράγματα διορισμένα
να πέφτει απάνω τους την ώρα την απρόβλεπτη
της συμβολής. Και όταν πια
αγανακτώντας οργίζεται και αιτιάται
το ανίσχυρο σαρκίο ή και το πνεύμα του,
εκείνα καμώνονται τον αδιάφορο,
τάχα πως δεν έχουν σχέση με τη δυστυχία του,
και στρίβοντας επιδέξια
στρέφουν το πρόσωπο αλλού κρυφά χαμογελώντας
μην τύχει και αντιληφθεί το γέλιο τους
και δοκιμάσει να συμφιλιωθεί
με τον αντίδικο εαυτό του.

Από τη συλλογή Ίσκιοι (1987) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Advertisements

Νίκος Γρηγοριάδης, Από τους πυρήνεμους (11-17)

Μίμης Πλέσσας & Δανάη Στρατηγοπούλου, Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου (με τον Κώστα Χατζή)

Από τους πυρήνεμους

11

Έτσι που πάσχιζε
σ’ όλη του τη ζωή ν’ αγαπηθεί,
δεν πρόφτασε ν’ αγαπήσει.

12

Δεν ξέρω να μιλώ –
όλα μου τα χρόνια τα ξόδεψα
κοιτώντας.

13

Δοκίμασα να σ’ αρνηθώ –
πάλι εγώ ήμουν
ο χαμένος.

14

Δεν είσαι εσύ
που τόσο εύκολα με πείθεις –
η καρδιά μου έχει ανάγκη
να πιστεύει.

15

Αυτόν με το λουλούδι στο χέρι να φοβάσαι –
πολιορκεί την καρδιά σου!

16

Εγώ σε βρήκα –
κι ήθελα τόσο πολύ να με βρεις
εσύ

17

Σφίγγεσαι πάνω μου και μικραίνεις,
ώσπου γίνεσαι τρυφερός χτύπος.

Από τη συλλογή Η απουσία και ο λόγος (1985) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο γύφτος

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Ο κύριος Κανείς (με τον Κώστα Χατζή)

Ο γύφτος

Ο γύφτος άφησε τα φυσερά του, τις τσιμπίδες του,
το βαρύ αμόνι, τη βαριά, και πηγαινοέρχεται
ανάμεσα στα πέταλα και τις αξίνες,
ενώ γύρω του, πριν γίνουν στάχτη,
οι σπίθες τινάζονται και χωνεύει η φωτιά.

Γιατί, λέει ο γύφτος, το κορίτσι του
έχει ένα βλέμμα σκοτεινό
που ανάβει στην απέναντι παράγκα.

Όλα τα έχω πια εγκαταλείψει,
τους στίχους και τα σύνεργα της τεχνικής,
και βηματίζω μες στον ίδιο χώρο
αντίκρυ στο μουντό παράθυρο
που καιρό τώρα δεν ανάβει.

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Α’ (1981) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Σ’ αγαπώ

Αν δεν είναι το ωραιότερο, τότε σίγουρα είναι ένα από τα 10 κορυφαία τραγούδια αγάπης τον 20ό αιώνα το «Σ’ αγαπώ» του Κώστα Χατζή και της Σώτιας Τσώτου. Ας ακούσουμε, λοιπόν, για μια ακόμα φορά τη Μαρινέλλα σε μια εξαιρετική ερμηνεία που αποτέλεσε σταθμό στη σπουδαία καριέρα της. Τη συνοδεύει ο συνθέτης σε ζωντανή ηχογράφηση από το κοινό τους πρόγραμμα που άφησε εποχή στην μπουάτ «Σκορπιός» το 1976.

Αφιερώνω το τραγούδι στη Μαρία, στη Σοφία, στη Ρίκα, στον Αντρέα, σ’ εμένα και σε όποιον άλλο νιώθει ότι τον εκφράζει.

Σ’ αγαπώ

Μουσική: Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής
Δίσκος: Ρεσιτάλ (1976)

Σ’ αγαπώ όπως η μάνα το παιδί
όπως η φλόγα το δαδί
όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει
Σ’ αγαπώ όπως η άβυσσος το φως
όπως τα όνειρα ο φτωχός
κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ’ αγαπώ και, κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν

Σε ζητώ όπως το χώμα τη βροχή
όπως το γέλιο η ψυχή
κι οι οδοιπόροι τα βαθύσκιωτα πλατάνια
Σε ζητώ όπως το χιόνι η φωτιά
ο πονεμένος τη γιατρειά
και η μεγάλη αμαρτία, αχ, τη μετάνοια

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ’ αγαπώ και, κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν