Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει

Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει

Μουσική: Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής
Δίσκος: Ρεσιτάλ (1976)

Άσε με να κάτσω πλάι σου
κι ό,τι θέλεις συλλογίσου
δεν θα σου μιλήσω, δεν θα σου μιλήσω
Μίλα με τους άλλους γύρω σου
για ν’ ακούω τη φωνή σου
σε παρακαλώ, σε παρακαλώ

Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ κι εγώ ριγώ

Άσε με απ’ το ποτήρι σου
μια γουλιά να πιω ακόμα
δίψασα πολύ, δίψασα πολύ
Φεύγει η ζωή και χάνεται
και τ’ αφίλητό μου στόμα
κλαίει για ένα φιλί, κλαίει για ένα φιλί

Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει
πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει
κι εγώ ριγώ κι εγώ ριγώ

Advertisements

Βάγιος Μπαγλάνης, [Πέτρα της θάλασσας…]

Κώστας Χατζής & Ηλίας Λυμπερόπουλος, Πέτρα και φως (δίσκος: Πέτρα και φως (1972))

Πέτρα της θάλασσας
Αγαπάς το κύμα
– δίχως πάθος
– δίχως καημό
Αγαπάς την αιώνια κίνηση
και χαίρεσαι τη θωπεία της δύναμής της
Ο ήλιος σου δίνει φωτεινή διάρκεια
Σε ψηλαφώ
για να νιώσω το πάθος σου να εγκαταλείπεσαι
Έχεις σώμα στιλπνό χωρίς ψυχή
Ξεχωρίζεις σαν έκπληκτα μάτια
ανάμεσα απ’ τις ρωγμές του κύματος
που σβήνει αδύναμο πάνω σου
Σβήνει το μεγάλο μυστικό της θάλασσας
χωρίς να το ξεδιαλύνεις
Σε συνεπήρε ο αχός της ιδέας του
Κι έγινες κοιμητήριο πλάι στο ακρογιάλι
Η θάλασσα είναι μεγάλη
όπως κι η σιωπή σου…

Από τη συλλογή Απόπειρα αυτάρκειας (1964) του Βάγιου Μπαγλάνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βάγιος Μπαγλάνης

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Αποικία κοχυλιών

Κώστας Χατζής & Ξενοφώντας Φιλέρης, Πάρε ένα κοχύλι απ’ το Αιγαίο
(τραγούδι: Δάκης / δίσκος: Το ταμ ταμ (1980))

Αποικία κοχυλιών

Η βροχή σχεδιάζει σχήματα
που ψάχνουνε το κενό τους
κι επιδεινώνει τη μάχη των ημερών
με την αγωνία της νύχτας.
Αντέχεις στη δοκιμασία,
σημάδεψε τα κομψά πόδια σου,
ως τους ανεμοδείχτες σκαρφαλώνανε
για εντελβάις.
Κι ο πόνος,
τι αγκάθι αιχμηρό βγάζει από το άνθος του,
τι δηλητήριο εκτοξεύει από το στόμα του.
Οι ημέρες φεύγουνε – φεύγουνε
κατά την άνοιξη,
με γύψινα φτερά τα χελιδόνια της
δεν καθρεφτίζονται στον αγέρα.
Και η μεγάλη πλατεία της Σελήνης*
κρύσταλλο σκοτεινό
από τις παραμορφωμένες ημέρες.
Μόνον οι λέξεις σου,
αποικία κοχυλιών από ασήμι και φως
στο βυθό της καρδιάς μου ανεμίζουν.

Τετάρτη 11 Απρίλη 2007
μεσάνυχτα
* Το διάστημα αυτό είχε πανσέληνο και έκλειψη.

Από τη συλλογή Αποικία κοχυλιών (2008) της Μελίτας Τόκα-Καραχάλιου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου

Τάσος Κουράκης, Το σαλονάκι

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Μου είπες «Σ’ αγαπώ»
(ερμηνεία: Ελπίδα & Κώστας Χατζής / δίσκος: Ελπίδα – Δάκης στου Κώστα Χατζή (1977))

[Ενότητα ΙΙ. Οι κληρονόμοι]

Το σαλονάκι

Έντυσες το σαλονάκι της
ζωής σου
σε ακριβή δερμάτινη επένδυση
ματαιότητας
σε χρώμα ακηλίδωτο πλην
μονόχρωμο να κρύβεται
η Άνοιξη της πολυμορφίας των
εφηβικών σου ονείρων μην
και ζητήσουν ανατροπή τα
κωλόπαιδα οι ενοχές σου

Και δεν ξέχασες ποτέ να
ρίχνεις από πάνω κάλυμμα
φτηνιάρικης επιδερμίδας από
ρετάλια παραβαρδάριας εκποίησης
ιδανικών

Σε επαφή αισθήσεων με
το υποκείμενο

Σαν τα κλειστά σαλόνια των
σπιτιών που τα καλύτερα δωμάτια δεν
προορίζονται για τους ίδιους μα
για τις ουτοπίες τους

Από τη συλλογή Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν (2002) του Τάσου Κουράκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάσος Κουράκης

Χ. Δ. Καλαϊτζής, Οι γύφτοι

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Ο κύριος κανείς (δίσκος: Ο γιος της άνοιξης (1974))

Οι γύφτοι

Οι γύφτοι είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε
γιατί τρυπάν τις εποχές
και φέρνουν τους ανέμους στις αυλές μας.
Είναι οι άνθρωποι που μας κλέβουν τα πορτοκάλια
και αφήνουν τα δέντρα να μεγαλώσουν.

Οι γύφτοι είναι κάτι που δεν αγαπάμε
γιατί είναι απάτριδες και γεννιούνται
χωρίς αύξοντα αριθμό ανάμεσα στα μάτια.
Όσοι μεταμεληθούν βγαίνουν στην όχθη
και φυτεύονται ανάμεσά μας.
Μόνο που κάθε βράδυ στα όνειρά τους,
ξεκινούν πάλι για κάποια χώρα των Μακάρων.

Οι γύφτοι είναι κάτι που δεν συμπαθούμε,
γιατί είναι άθεοι και είρωνες.
Όσοι βαπτισθούν βάζουν τους Αγίους τους πίσω στην καρότσα
και τους φορούν για φωτοστέφανο μια παλιά ζάντα από Ντάτσουν.

Τις αυγές σκαρφαλώνουν στις ταράτσες κλέβουν τα μανταλάκια
της νοικοκυράς και αφήνουν τα εσώρουχα μας να στεγνώσουν.
Οι γύφτοι είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε,
γιατί πεθαίνουν πάντα τον Απρίλη με μάτια καθαρά και μαύρα∙
πιο καθαρά από τη νύχτα∙ παίρνουν μαζί τους ένα κλαδί χασισόδεντρου
και μια πυγολαμπίδα καλά κρυμμένα στο εσώρουχο.

Οι γύφτοι σε παίρνουν πάντα όταν κάνεις ωτοστόπ∙
δεν σου λένε παλιές ιστορίες
ούτε τη μοίρα σου.
Μόνο τα κορίτσια τους σου πλένουν τα χείλη
και σε κοιτούν όλοι κατάματα, μήπως έχεις να τους πεις νέα
για το μεγάλο καραβάνι που χάθηκε…

Από τη συλλογή Κίνναμος (1987) του Χ. Δ. Καλαϊτζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χ. Δ. Καλαϊτζής

Κατερίνα Καριζώνη, Η πρώτη φράση

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Σ’ αγαπώ
(τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής / πρώτη εκτέλεση στο δίσκο Ρεσιτάλ (1976))

Η πρώτη φράση

Την έβδομη μέρα της δημιουργίας
ήρθε μια γυναίκα
κρατώντας ένα κλουβί με καναρίνι
και το κρέμασε σ’ ένα ανθισμένο κλαδί του παραδείσου
ύστερα βάλθηκε να συγυρίζει
σκούπισε τα σκοτάδια από τα τζάμια τ’ ουρανού
τη λάσπη του κόσμου από τα υποδήματα των αγγέλων
έβαλε καπνό
στο ανοιγμένο πλευρό του άντρα
κι ένα περιδέραιο από δάκρυα
στο λαιμό της γυναίκας
τέλος μάζεψε όλες τις φωνές των λουλουδιών
και τις ακούμπησε στα χείλη τους.

Η πρώτη φράση που ακούστηκε στον κόσμο
ήταν «σ’ αγαπώ».

Από τότε πέρασαν αιώνες σιωπής.

Από τη συλλογή Τα παγόνια της μονής Βλατάδων (1992) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Ντάντη Σιδέρη, Το σώμα

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Ιθάκη
(τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής / δίσκος: Συνάντηση (1987))

Το σώμα

απλώνεται
λιβάδι
το σώμα

ποικίλα τα βήματα
στην επιφάνειά του

η γαλάζια χλόη
της πρώτης επιθυμίας

ποια πουλιά
αδηφάγα
στις πτυχές του

επίμονα απ’ τη ζωή σου
τη μεγαλύτερη μοίρα
διεκδικεί

με θλίβει
έτσι ατελές
στις ανεξάντλητες
δυνατότητες
τις δικαίωσής του

στη συνεχή του
προσπάθεια
να επαληθεύσει
την πορεία του.

Από τη συλλογή Hinter dem Schlaf höre ich mich besser [Πίσω απ’ τους ύπνους με ακούω πιο καθαρά] (2001) της Ντάντης Σιδέρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ντάντη Σιδέρη

Κώστας Πλαστήρας, Διαπραγματεύσεις

Κώστας Χατζής & Ηλίας Λυμπερόπουλος, Περιστρεφόμαστε (1975))

Διαπραγματεύσεις

Διαπραγματεύομαι
τους ανθρώπους με μνήμες παρελθοντικές
τις μέρες όπου ο χρόνος θα σταματήσει ξαφνικά
τις καινούργιες καταστάσεις
την πολιτικοποίηση
τα νέα του πολέμου.

Και διαπραγματεύομαι
όσους η τροχιά τους συμπίπτει
όσους ο ήχος τούς επαρκεί και τους κατακρίνει
αυτούς
που εξοβελισμένοι και άσωτοι στη σκέψη
τρελάθηκαν στο δρόμο.

Από τη συλλογή Alarme (1979) του Κώστα Πλαστήρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κώστας Πλαστήρας

Θεοδώρα Ντάκου, Μέχρι να σε ξαναδώ

Αλέξης Παπαδημητρίου & Ρόνη Σοφού, Είσαι παντού και πουθενά
(τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής / δίσκος: Η αγάπη μας (1987))

Μέχρι να σε ξαναδώ

Μέχρι να σε ξαναδώ
δε θα μπορώ ν’ ακούω μουσική
μήπως γλιστρήσει ο ήχος σου απ’ την καρδιά μου.

Δε θα γυρνώ στους δρόμους
γιατί θα θέλω να σε συναντήσω
μέσα σ’ όλα τα μάτια που περνούν.

Μέχρι να σε ξαναδώ, κάθε βράδυ
θα έχω την επέτειο των χεριών σου
την ίδια ώρα, την ίδια ακριβώς
– πίκρα μου και χαρά μου, πόσα χρόνια
σκαρώνεις ιστορίες πριν να κοιμηθείς.

Κι όταν σε ξαναδώ,
θα ψάχνω μέσα στις κινήσεις σου
μήπως και τάχα ξέρεις για τον πόνο μου.
Μέσα στ’ ανίδεο χαμόγελό σου
όλος ο κόσμος αναδεύεται∙
ούτε σαράντα χρόνια να το κυνηγώ
δε θα μπορώ να βρω το μερτικό μου.

Από τη συλλογή Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Μαρία Κυρτζάκη, Συναλλαγή

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Λεωφορείο ο κόσμος (δίσκος: Στις γειτονιές του κόσμου (1969))

[Ενότητα Ανίχνευση (1968-1971)]

Συναλλαγή

Όπως και να ’χει το πράγμα
Όπως και να ’χει
Περικυκλώνει ο φόβος
Όπως και να ’χει
Η επικοινωνία εκτελείται.
Αστικά λεωφορεία εντός πόλεως
Υπεραστικά εκτός
Και οφείλεις να ’χεις στο χέρι το αντίτιμο
Της διαδρομής
Της εγκαρδιότητας
Της οικειότητας
Της συνουσίας

Αυτόματος μετρητής
Αυτόματος πωλητής

Για να μην υποπτεύεσαι
Για να μη σε υποπτεύονται
Να μη σε φοβίζουν οι σκιές
Ο φόβος
Ο φόβος
Τίμιος στη συναλλαγή
Για να μη γίνονται σύμβολα οι ασπασμοί
Να μη μπερδεύεσαι
Να μη μπερδεύεσαι
Να μη μπερδεύονται

Από τη συλλογή Οι λέξεις (1973) της Μαρίας Κυρτζάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κυρτζάκη

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Όσο ποτέ άλλοτε

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Σπουδαίοι άνθρωποι
(τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής / δίσκος: Ρεσιτάλ (1976))

Όσο ποτέ άλλοτε

Από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της πόλης,
φιλόδοξος, πραγματιστής.
Στα σαλόνια και τις δεξιώσεις
βρισκόταν στο επίκεντρο της προσοχής,
συνήθιζε να περιαυτολογεί για τις επιτυχίες του
στις δουλειές, και πολλοί τον πλησίαζαν με δέος.

Στην αίθουσα του σινεμά κάθισε μόνος του
μερικές σειρές πιο μπροστά από μένα.
Ερωτική η ταινία, καλογυρισμένη,
ένα έργο τέχνης.
Τον είδα μελαγχολικό, με την ανάγκη
να βυθιστεί στην πλοκή της ερωτικής ιστορίας,
την ίδια ανάγκη που είχε ο καθένας
μέσα στην αίθουσα.
Τον είδα μελαγχολικό και όσο ποτέ άλλοτε ανθρώπινο.

Από τη συλλογή Ηδονή και εξουσία (2009) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Ανέστης Ευαγγέλου, Αν θρηνώ

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Στάσου πού πας (τραγούδι: Κώστας Χατζής)

Αν θρηνώ

Αν θρηνώ
δεν είναι τόσο γιατί έχασα το σπίτι μου
και δεν έχω πια πού την κεφαλήν κλίναι
(σ’ αυτό ίσως κι εγώ να φταίω εν μέρει)
δεν είναι τόσο για το σύννεφο που μου τυλίγει το πρόσωπο
που μου νυχτώνει την όψη∙
είναι που είμαι γεμάτος από λέξεις,
βάρος αβάσταχτο από λέξεις, λόγια, φράσεις
έτοιμες από καιρό, νοήματα
που δεν μπορούν να βγουν
αφού εσύ
δεν μπορείς πια ν’ ακούς ανθρώπινες ομιλίες.

Από τη συλλογή Περιγραφή εξώσεως (1960)

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Ανέστης Ευαγγέλου, Τα ποιήματα (1956-1986) [Θεσσαλονίκη, εκδ. Παρατηρητής, 1988]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανέστης Ευαγγέλου

Κλείτος Κύρου, Τοπίο

Κώστας Χατζής, Γέρνει ο ήλιος
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Η Αλεξίου τραγουδάει Χατζή (1991))

Τοπίο

Ο παιδιάστικος ήλιος που έπαιζε κρυφτό στη φυλλωσιά των δέντρων
Το γόνιμο γρασίδι που ανάδευε κουρασμένη προσπάθεια
Το κορίτσι που ολημέρα έτρεχε στους ήλιους
Κι έριξε το κορμί του με συνέπεια στο πλευρό μας
Οι μπούκλες που μας εξαφάνισαν
Η γρανιτένια σιγή
Η σαγήνη

Θύμιζαν σονέτο

Από τη συλλογή Αναζήτηση – Αναμνήσεις μιας αμφίβολης εποχής (1949) του Κλείτου Κύρου

Πηγή: Κλείτος Κύρου, Εν όλω / Συγκομιδή 1943-1997 (1997)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κλείτος Κύρου

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ο γείτονας

Κώστας Χατζής & Γιώργος Βραδυνός, Ραμόνα

Ο γείτονας

Αν μπεις κρυφά να κλέψεις ρεπανάκια
Απ’ τον μπαξέ του πεθαμένου γείτονα
Και κείνος σηκωθεί μέσα στη νύχτα
Και σου προσφέρει ούζο ελιές ψωμί κρεμμύδι

Αν σου χαμογελάσει εγκάρδια
Και βγάλει από τις τσέπες του μια ρέγκα καπνιστή
Μια τσούσκα μια ντομάτα ένα αγγουράκι
Όπως ο μάγος βγάζει περιστέρια απ’ το καπέλο του

Αν φέρει ένα γραμμόφωνο
Και ρίξει μια γυροβολιά
Πάνω στο μαύρο του τακούνι
Και τρίξει το λουστρίνι του σαν πένθιμο τριζόνι

Όχι μην πεις στο γείτονα
Έντρομος μην τραπείς σε φυγή
Μη δείξεις καν σημείο δυσαρέσκειας
Γιατί οι πιο φιλόξενοι οι πιο αισθηματίες
Είναι οι πεθαμένοι στους μπαξέδες

Από τη συλλογή Η σκοτεινή διάρκεια των ημερών (1993) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο αντίδικος

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Όλα ανάποδα τα βλέπει (με τον Κώστα Χατζή)

Ο αντίδικος

Αυτό που τον κατατυραννά
το ονομάζει –λάθος– «ο εαυτός μου»,
ενώ δεν είναι άλλο παρά οι γύρω του,
πρόσωπα και πράγματα διορισμένα
να πέφτει απάνω τους την ώρα την απρόβλεπτη
της συμβολής. Και όταν πια
αγανακτώντας οργίζεται και αιτιάται
το ανίσχυρο σαρκίο ή και το πνεύμα του,
εκείνα καμώνονται τον αδιάφορο,
τάχα πως δεν έχουν σχέση με τη δυστυχία του,
και στρίβοντας επιδέξια
στρέφουν το πρόσωπο αλλού κρυφά χαμογελώντας
μην τύχει και αντιληφθεί το γέλιο τους
και δοκιμάσει να συμφιλιωθεί
με τον αντίδικο εαυτό του.

Από τη συλλογή Ίσκιοι (1987) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Νίκος Γρηγοριάδης, Από τους πυρήνεμους (11-17)

Μίμης Πλέσσας & Δανάη Στρατηγοπούλου, Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου (με τον Κώστα Χατζή)

Από τους πυρήνεμους

11

Έτσι που πάσχιζε
σ’ όλη του τη ζωή ν’ αγαπηθεί,
δεν πρόφτασε ν’ αγαπήσει.

12

Δεν ξέρω να μιλώ –
όλα μου τα χρόνια τα ξόδεψα
κοιτώντας.

13

Δοκίμασα να σ’ αρνηθώ –
πάλι εγώ ήμουν
ο χαμένος.

14

Δεν είσαι εσύ
που τόσο εύκολα με πείθεις –
η καρδιά μου έχει ανάγκη
να πιστεύει.

15

Αυτόν με το λουλούδι στο χέρι να φοβάσαι –
πολιορκεί την καρδιά σου!

16

Εγώ σε βρήκα –
κι ήθελα τόσο πολύ να με βρεις
εσύ

17

Σφίγγεσαι πάνω μου και μικραίνεις,
ώσπου γίνεσαι τρυφερός χτύπος.

Από τη συλλογή Η απουσία και ο λόγος (1985) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο γύφτος

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Ο κύριος Κανείς (με τον Κώστα Χατζή)

Ο γύφτος

Ο γύφτος άφησε τα φυσερά του, τις τσιμπίδες του,
το βαρύ αμόνι, τη βαριά, και πηγαινοέρχεται
ανάμεσα στα πέταλα και τις αξίνες,
ενώ γύρω του, πριν γίνουν στάχτη,
οι σπίθες τινάζονται και χωνεύει η φωτιά.

Γιατί, λέει ο γύφτος, το κορίτσι του
έχει ένα βλέμμα σκοτεινό
που ανάβει στην απέναντι παράγκα.

Όλα τα έχω πια εγκαταλείψει,
τους στίχους και τα σύνεργα της τεχνικής,
και βηματίζω μες στον ίδιο χώρο
αντίκρυ στο μουντό παράθυρο
που καιρό τώρα δεν ανάβει.

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Α’ (1981) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Σ’ αγαπώ

Αν δεν είναι το ωραιότερο, τότε σίγουρα είναι ένα από τα 10 κορυφαία τραγούδια αγάπης τον 20ό αιώνα το «Σ’ αγαπώ» του Κώστα Χατζή και της Σώτιας Τσώτου. Ας ακούσουμε, λοιπόν, για μια ακόμα φορά τη Μαρινέλλα σε μια εξαιρετική ερμηνεία που αποτέλεσε σταθμό στη σπουδαία καριέρα της. Τη συνοδεύει ο συνθέτης σε ζωντανή ηχογράφηση από το κοινό τους πρόγραμμα που άφησε εποχή στην μπουάτ «Σκορπιός» το 1976.

Αφιερώνω το τραγούδι στη Μαρία, στη Σοφία, στη Ρίκα, στον Αντρέα, σ’ εμένα και σε όποιον άλλο νιώθει ότι τον εκφράζει.

Σ’ αγαπώ

Μουσική: Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής
Δίσκος: Ρεσιτάλ (1976)

Σ’ αγαπώ όπως η μάνα το παιδί
όπως η φλόγα το δαδί
όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει
Σ’ αγαπώ όπως η άβυσσος το φως
όπως τα όνειρα ο φτωχός
κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ’ αγαπώ και, κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν

Σε ζητώ όπως το χώμα τη βροχή
όπως το γέλιο η ψυχή
κι οι οδοιπόροι τα βαθύσκιωτα πλατάνια
Σε ζητώ όπως το χιόνι η φωτιά
ο πονεμένος τη γιατρειά
και η μεγάλη αμαρτία, αχ, τη μετάνοια

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ’ αγαπώ και, κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν