Μάριος Τόκας & Κώστας Φασουλάς, Δίδυμα φεγγάρια

Δίδυμα φεγγάρια

Μουσική: Μάριος Τόκας
Στίχοι: Κώστας Φασουλάς
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος & Αλέκα Κανελλίδου
Δίσκος: Δίδυμα φεγγάρια (1993)

Έτσι για να πω πως σε κέρδισα
θα ’θελα μια φορά να σε πληγώσω
εσύ να μου ζητάς όσα σου στέρησα
κι εγώ να μην μπορώ να σου τα δώσω

Ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω
τα λόγια σου σαν μάγισσα τα ξόρκισα
κι άσε τις απειλές πως δήθεν θα υποφέρω
και να σκεφτείς ότι σαν σήμερα σε γνώρισα

Πώς να γλιτώσει, μάτια μου, ο ένας απ’ τον άλλο
πώς θες ν’ αλλάξουμε ουρανό
τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια
που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό

Έτσι για να πω πως σε κέρδισα
θα ’θελα μια φορά να σε πληγώσω
εσύ να τρέχεις πίσω μου σαν μέλισσα
κι εγώ να κάνω τον αδιάφορο καμπόσο

Ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω
με ένα φιλί μου θα σ’ αλλάξω την τροχιά
κι όταν θα σκέφτεσαι το πώς θα υποφέρω
καινούριο πόθο θα σ’ ανάβω στην καρδιά

Πώς να γλιτώσει, μάτια μου, ο ένας απ’ τον άλλο
πώς θες ν’ αλλάξουμε ουρανό
τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια
που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό

Γιώργος Ιωάννου, Δούλος ιερός του έρωτα (I)

Δημήτρης Παπαδημητρίου & Κώστας Φασουλάς, Βαθύ ποτάμι ο έρωτας
(τραγούδι: Παντελής Θαλασσινός / δίσκος: Έτσι ξαφνικά (2005))

Δούλος ιερός του έρωτα

I

Γυρνώντας από το ταξίδι
θα βρω έναν έρωτα.
Πηγαίνοντας στο ταξίδι
θα βρω έναν έρωτα.
Καλύτερα στο γυρισμό να βρω τον έρωτα,
να τον φέρω γρήγορα στο σπίτι.

Περπατώντας στην Πατησίων
θα σκοντάψω στον έρωτα,
Θα ’ναι μια τρύπια δεκάρα,
δε θα τη μαζεύει κανείς.
Θα πάρω μια αλυσιδίτσα,
θα την κρεμάσω στο λαιμό μου.

Όλο στο σπίτι μέσα
θα περιμένω τον έρωτα.
Σηκώνοντας το ακουστικό
θα ορμάει της λεωφόρου ο θόρυβος.
Πάνω και κάτω βηματίζοντας
του κουδουνιού θα προσμένω το χτύπημα.

Θα πλαγιάζω μαζί με τον έρωτα.
Το ξυπνητήρι θα βάζω του έρωτα.
Θα ψήνω καφέ, θα βάφω παπούτσια κατάμαυρα.
Υποχείριος θα ’μαι του έρωτα.
Ποτέ μονάχος πια,
δούλος ιερός του έρωτα.

Ομίχλης σύννεφο στο σπίτι ο έρωτας.
Με φώτα θα διέρχομαι τους διαδρόμους του.
Σαν μαξιλάρι πουπουλένιο ο έρωτας,
για πνίξιμο αθόρυβο κατάλληλος.
Αχ, μουλιασμένος με λαγνείας οράματα
περπατώ στης Αθήνας τα κράσπεδα.

Από το ποίημα Δούλος ιερός του έρωτα (1980) του Γιώργου Ιωάννου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Ιωάννου

Κωστής Μοσκώφ, [«Ο έρωτας», είπες…]

Γιάννης Μήτσης & Κώστας Φασουλάς, Το γκρίζο των ματιών σου
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη / δίσκος: Και τα μάτια κι η καρδιά (2008))

[Ενότητα Α’ Τα παλαιότερα – α]

«Ο έρωτας», είπες,
«αυτός μόνο καρφώνει έξω απ’ τον Καιρό
την Μνήμη»
– φτάνει στην Πάργα των τσιγγάνων,
φτάνει στην Παραμυθιά των ατίθασων
Τσάμηδων,
– φτάνει στους τσόγλανους του Σαββατόβραδου
στα Γιάννενα, στην λίμνη…
«Τα μάτια σου είναι δυο σύννεφα»
– δύο σύννεφα που δεν ξέρουν
πώς να γίνουνε βροχή…

Από τη συλλογή Κωστής Μοσκώφ: Ποιήματα (1987)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κωστής Μοσκώφ

Άννυ Κουτροκόη, Σ’ αποθύμησα

Πάρης Περυσινάκης & Κώστας Φασουλάς, Όποτε σ’ αποθύμησα
(τραγούδι: Σταμάτης Κραουνάκης / δίσκος: Στου ονείρου την αυλή (2005))

Σ’ αποθύμησα

Έληξες
Κι ήταν νωρίς…
Δεν πρόλαβα τα λόγια σου
Να σκαλώσω στους τοίχους
Δεν πρόλαβα τα χαμόγελά σου
Να καρφώσω στο ταβάνι
Δεν πρόλαβα δίχτυ
Να πλέξω με τα δάκρυά σου
Να παγιδέψω την ανάμνηση
Δεν πρόλαβα το θυμό σου
Να στήσω φύλακα στην πόρτα
Έληξες
Κι ήταν νωρίς…
Δεν πρόλαβα το γέλιο σου
Να φυλάξω σαν το παλιό κρασί
Και να μεθάω
Κάθε που σ’ αποθυμώ.

Από τη συλλογή Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995) της Άννης Κουτροκόη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άννυ Κουτροκόη

Γιώργος Θέμελης: Κυμοθόη, I

Δημήτρης Παπαδημητρίου & Κώστας Φασουλάς, Κεραυνός κι αστραπή
(τραγούδι: Παντελής Θαλασσινός / δίσκος: Έτσι ξαφνικά (2005))

Κυμοθόη

I

Αφήστε με να κείτομαι
Ανέκφραστα μάτια τυραννία από βαθιά σημάδια
Πιο επίμονα απ’ το κολλημένο δέρμα
Από περιττές μεταμέλειες που μπερδεύουν το αίμα

Αγωνίζομαι να βρω τα δικά μου δάκρυα
Να εγκατασταθώ στην καρδιά μου

Πώς να το πω δεν ξέρω
Καμιά γλώσσα δε μιλιέται
Σιωπή από βυθισμένα άστρα
Ερημιά ουρανού μέσα σε κάθε φωνή

Έχω μια κρυφή ελπίδα
Να συναντήσω κάπου τη θάλασσα

Τα πουλιά ταξιδεύουν επάνω στα όνειρά τους

Από τη συλλογή Γυμνό παράθυρο (1945) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

Νίκος Γρηγοριάδης, Αντιοπαγή (I)

Μάριος Τόκας & Κώστας Φασουλάς, Δίδυμα φεγγάρια (με την Αλέκα Κανελλίδου και τον Δημήτρη Μητροπάνο)

Αντιοπαγή

I

Ο πόλεμός σου ενάντιά μου,
ο πόλεμός σου ενάντιά σου
εναρμόνιση ρόδου με χρώμα κι ευωδιά,
βέλος που βρίσκει τον αιωρούμενο καρπό
και τον φέρνει πίσω
στο μισάνοιχτο στόμα.
Αδιάκοπα αρνείσαι και ταλαντεύεσαι,
ανάβεις και σβήνεις πάνω μου
όπως η αχτίδα μες στην καρδιά του φωτός.
Ισορρόπηση μέσα στην ένταση
της αρμονικής σου ταλάντωσης.

Από τη συλλογή Η απουσία και ο λόγος (1985) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης