Εν τέλει (Κική Δημουλά)

Εν τέλει

Έπειτα από γερή
φιλονικία μεταξύ τους
να γίνει πιο σύντομη,
την είχε πείσει,
πιο τελειωμένη.
Να καταργήσει
τις μακρηγορίες των ονείρων,
και να κρατήσει
την ετυμηγορία τους.

Την είχε πείσει.
Ο χρόνος.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Επισκεπτήριο (Κική Δημουλά)

Επισκεπτήριο

Πέταξε την ορμή του
στα κλειστά
του συναισθηματισμού μου παράθυρα,
κι έτρεξα ν’ ανοίξω.
Βρήκα μονάχα
το επισκεπτήριο μιας στιγμής.
Κι εντούτοις χρήσιμο:
το έβαλα τίτλο στους στίχους τούτους.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Ανάπλασις (Κική Δημουλά)

Ανάπλασις

Τυχαία διαβάζω
σε χαρτιά του γραφείου
ένα γνωστό μου όνομα
πάνω απ’ τη φίρμα:
«Εμπορικός Αντιπρόσωπος εν Αιγύπτω».

Τι εύκολα οι άνθρωποι
αλλάζουνε
ιδιότητες και τίτλους!
Πριν λίγα χρόνια
αυτός ο ίδιος ήτανε
αγαπημένος εν Ελλάδι.

(Περί αυτού εγράφη,
αν ενθυμείσθε,
το ποίημα…)

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Ρομαντική διαφωνία (Κική Δημουλά)

Ρομαντική διαφωνία

Και βέβαια είμαι
κατά της διαταράξεως της σελήνης.
Οι λόγοι πολλοί.
Εκτός απ’ την κακόσχημην υπερβολή
—εγώ από καιρό τις αποφεύγω
λόγω υπερκοπώσεως—
είναι και απρέπεια.
Οι σχέσεις της με τη γη
υπήρξαν έως τώρα
άκρως τυπικές.
Διακριτική μες στη μαγευτική απόστασή της,
έδωσε λύσεις άψογες
στης ανθρωπότητας τη ρέμβη.
Και, το κυριότερο,
δωρεάν κάθε τόσο
αυτή την εφθαρμένη γη
επαργυρώνει.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Στάσις Ακαδημίας (Κική Δημουλά)

Στάσις Ακαδημίας

Η αισθαντικότητά μου
τα τελευταία μεσημέρια
μπαίνει σε θέση δύσκολη
μ’ αυτό το άρωμα της λεμονιάς
που αποδρά από τ’ Οφθαλμιατρείο
και την Καθολική Εκκλησία,
και που επίμονα εμπορεύεται
μνήμην και νοσταλγία.

Σε πολύ δύσκολη θέση.
Λυπάται πολύ,
δεν μπορεί,
δεν διαθέτει παρά μόνον δύο δραχμές·
δύο στιγμές μόνον έχει
για να μπει,
ώσπου να μπει
στην εντεταγμένη επιστροφή
«Παγκράτι – Κυψέλη»,
στην πεπρωμένη επιστροφή
«Λήθη – Απάρνηση».

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Πένθος στην πλατεία Κυψέλης (Κική Δημουλά)

[Θάνος Ανεστόπουλος, Νίκος Πλάτανος, Νίκος Γιούσεφ και Σοφία Ευκλείδου στην πνευματική εστία Νίκαιας σε εκδήλωση προς τιμήν της ποιήτριας Κικής Δημουλά την Δευτέρα 19 Απριλίου 2010]

Πένθος στην πλατεία Κυψέλης

Τέλη Μαΐου.

Πήρε φωτιά το μεσημέρι,
θύμα του ήλιου.

Λαμπάδιασε η αδειανή πλατεία
και η στοχαστική ερημία της,
το καφενείο
και το πάθος των θαμώνων του,
τα σπίτια
και οι στεγασμένες περιπτώσεις τους,
το επιπλοποιείο
και η τραπεζαρία του
—τραπέζι κι έξι πολυθρόνες,
να επιπλωθεί η ανία
με «δόσεις», μεγάλες
ή μικρές ανάλογα—
και, φυσικά, και το περίπτερο.
Με την ορθοστασία του,
την ψιλική μελαγχολία του,
ντυμένο
τις απογευματινές του εφημερίδες.

Πήραν φωτιά
και καίγονται τ’ άφθονα «πωλείται»,
τα επίσης άφθονα «ζητείται»,
τα «κύρια άρθρα» της ζωής
και η στήλη θεμάτων.
Και, βέβαια, και ο περιπτεράς.

Εκτός από το χέρι του,
το αγκαλιασμένο βίαια
από το μαύρο πένθος
προς διαιώνισιν της λύπης του
γιατί απροσχεδίαστα, απότομα σχεδόν,
η νέα κόρη του
ένα μικρό περίπτερο, δικό της,
άνοιξε στο θάνατο,
τα είκοσί της χρόνια πριν τελειώσει.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Έκστασις (Κική Δημουλά)

[Δημιουργία βίντεο: hamomilaki.gr]

Έκστασις

Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να ‘ρχεται σε μένα.

Κι εγώ κάθομαι
τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Κική Δημουλά, Αυτόγραφο

Αυτόγραφο

Ένα κίτρινο φύλλο σου,
φθινόπωρο,
σ’ έναν άνεμο ράθυμο κάθισε
και μ’ ακολούθησε επίμονα.

Το πήρα
και το κρατώ
σαν κάτι συμβολικό από μέρους σου,
σαν φιλικό αυτόγραφο,
ίσως σαν ένα «ευχαριστώ»
που διόλου μέρος δεν έλαβα
στο καλοκαίρι τούτο.

Το πήρα
κι εξιχνιάζω
τις φετινές προθέσεις σου
απέναντί μου.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Ασυμβίβαστα (Κική Δημουλά)

Ασυμβίβαστα

Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη
ατέλειωτα μένουν.

Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.

Γι’ αυτό αναγκάζομαι
κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου
ν’ αποτελειώσω.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Μετάθεσις (Κική Δημουλά)

Μετάθεσις

Η νύχτα ενταφιάζει αθόρυβα
στον τύμβο της σιωπής της
το σώμα της ημέρας,
της μάνας των έργων μου.

Κι εγώ, τα ορφανά κι ανήλικα
τούτα έργα μου
μαζεύω γύρω μου,
και τα προετοιμάζω
για την άγνωστη μητριά τους:
την αυριανήν ημέρα.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Ουτοπίες (Κική Δημουλά)

Γιώργος Καζαντζής, Το βαλς της ουτοπίας
(δίσκος: Σορόκος (1998))

Ουτοπίες

Καθ’ οδόν
(7 και 30′ πρωινή προς εργασίαν)
συναντώ τον Μάρτιο
ευδιάθετον,
υπαινιγμών πλήρη
περί ανοίξεως και λοιπά.

Αναβάλλω την υπόστασή μου,
ανακόπτω τη σύμβασή μου
με το χειμώνα,
και διασπείρομαι σε χώμα.
Μια μικρή γη φυσική συντελούμαι,
ξαπλωμένη, απλωμένη
απέναντι στο
καθ’ όλα σύμφωνο
σύμπαν.
Φυτεύομαι άνθη,
ανθίζω συναισθήματα,
και είμαι πολύ καλά
εις άπλετον προορισμόν
και τοποθέτησιν.

«Απαγορεύεται η άνοιξις!»
ξάφνου μια πινακίδα – σύννεφο
απειλεί. Αμέσως
μια βροχή άρχισε κι έλεγε
εις βάρος της ανοίξεως
και εις βάρος μου,
ένας δύσθυμος άνεμος
μου κατάσχει τα άνθη,
μου κατάσχει τα συναισθήματα
και μ’ οδηγεί στο Γραφείο.

Παράβασις, λοιπόν, βαρεία,
και μάλιστα καθ’ οδόν,
από κυρία σχεδόν ώριμη,
με οικογενειακές υποχρεώσεις,
και πολυετή θητείαν
εις Δημοσίαν θέσιν
και χειμώνες.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Τη… και εν… (Κική Δημουλά)

Τη… και εν…

Κατακλυσμός του ανέφικτου
με παρέσυρε, κι εξέλιπα
χωρίς ενθύμια και λυπημένους.

Ύστερα,
σαν μια μικρή αποζημίωσις,
τούτο το ανέφικτο
έγινε φέρετρο.
Δυο χειροδύναμες λύπες το σήκωσαν,
και βρέθηκα στον τάφο μου
απ’ όπου ανωνύμως σας γράφω.
Ταυτότητά μου μην αναζητήσετε.
Δεν ωφελεί.
Απ’ τη φωτογραφία το ύφος υπέκυψε.

Το βλέμμα τρελάθηκε ήσυχα.
Όμως ό,τι για μένα
θα θέλατε να ξέρετε,
εκ ποίων δηλαδή πατρός και μητρός,
γεννηθείσα τη… και εν…,
οικοκυρά ή επιστήμων,
και προπαντός ορισμένη,
αυτά, απλώς αυτά,
του κατακλυσμού επέζησαν.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Ονειρικά (Κική Δημουλά)

Ονειρικά

Η μέρα ξύπνησε.
Ανασηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της
και είδε τον κόσμο
ακόμη πλαγιασμένο με όνειρα
και μαγγανείες της νύχτας.

Ανέβηκε τα βουνά,
στους λόφους γλίστρησε,
και χύθηκε στην πολιτεία
βιαστική.

Των δρόμων τα φανάρια έσβησε,
σκιές κρυμμένες στις αυλές και στις γωνίες
έπνιξε,
κι αφού μοίρασε στους ανθρώπους
αγωνίες και προβλήματα
εις πέρας να τη φέρουν τους ανέθεσε.

Ύστερα την απουσία μου αντιλήφθηκε
(μιαν ευτυχία διαπραγματευόμουν
ακόμα, μέσα στ’ όνειρο),
το κλειστό μου άνοιξε παράθυρο
και μ’ όλο της το βάρος πάνω μου έπεσε
τη διαπραγμάτευση έτσι διακόπτοντας.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Κική Δημουλά, 1η Απριλίου

1η Απριλίου

Ο Απρίλης
—φημισμένος κηπουρός—
πήδηξε το πρωί στον χέρσο κήπο μου
κι ένα εξαίσιο έμπηξε τριαντάφυλλο.

Η άνοιξη,
κρυμμένη πίσω απ’ το τριαντάφυλλο,
βλέπει την έκπληξή μου και γελάει,
ενώ με την απέραντη χαρά μου
παρασημοφορεί τον μάγο κηπουρό.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Γεγονότα (Κική Δημουλά)

Γεγονότα

Μόνη, εντελώς μόνη,
περπατώ στο δρόμο
και πέφτω πάνω σε μεγάλα γεγονότα:
Ο ήλιος σαν επειγόντως να εκλήθη από τη Δύση
αφήνοντας ημιτελές το δειλινό…

Σε λίγο η νύχτα,
κρατώντας τους αμφορείς του μυστηρίου,
των ιδιοτήτων της επαίρετο,
όταν στο ρεμβώδες μάτι της, το φεγγάρι,
ένα απρόσεχτο, λαθραίο σύννεφο, πάτησε
και την τύφλωσε.

Του ατυχήματος τούτου
επωφελήθηκε
κάποιος παράξενος κατάσκοπος
—το μεσονύχτιο υποπτεύονται—
το σύμπαν πυροβόλησε
και το άφησε ακίνητο…

Μετά από τέτοια γεγονότα,
το γεγονός πως είμαι πάλι μόνη
παρελείφθη.

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Αγγελίες (Κική Δημουλά)

Αγγελίες

Διατίθεται απόγνωσις
εις αρίστην κατάστασιν,
και ευρύχωρον αδιέξοδον.
Σε τιμές ευκαιρίας.

Ανεκμετάλλευτον και εύκαρπον
έδαφος πωλείται
ελλείψει τύχης και διαθέσεως.

Και χρόνος
αμεταχείριστος εντελώς.

Πληροφορίαι: Αδιέξοδον.
Ώρα: Πάσα

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

Υστερία (Κική Δημουλά)

Υστερία

Απόψε
έντρομη
στο παράθυρο
τινάχτηκε η παραφορά μου
φωνάζοντας:
Βοήθεια, βοήθεια, με πνίγουν!

Τούτο συνέβη ξαφνικά
την ώρα που καθίσαμε για βράδυ
στο τραπέζι,
που βγάλαμε
τις πετσέτες από τις θήκες
για να μη λερώσουμε τα τετριμμένα,
κι αρχίσαμε να τρώμε
την τελευταία μπουκιά της ημέρας,
λέγοντας κάθε τόσο:
δαπανηρό φαΐ,
δαπανηρό φαΐ,
πόσο η ζωή ακρίβυνε!

Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά

Πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)