Αλέξης Ζακυθηνός, Πλοηγός

Πλοηγός

Με τον αφρό των πλοίων, που σάλπαραν χωρίς εμένα,
γράφεται σιγά σιγά το μακρινό ταξίδι μου. Οι πολλοί
νομίζουν πως γεννήθηκα πλοηγός, όμως κανείς αλήθεια
δε γεννιέται, μόνο γίνεται. Γεννήθηκα θαλασσοπόρος,
μα η κακή στιγμή μ’ έφερε εδώ, πάνω σε ξένες γέφυρες,
των άλλων τα ταξίδια να ετοιμάζω και να παραστέκομαι
σε ξένους γυρισμούς, γεμάτους μυρωδιά του ωκεανού.

Από τη συλλογή Η θέα των συνανθρώπων (1970) του Αλέξη Ζακυθηνού

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Αλέξης Ζακυθηνός, Ένας θάνατος

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Ήσουν καλός κι ήσουν γλυκός
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / έργο: Επιτάφιος (ηχογράφηση του 1960))

Ένας θάνατος

Κλαίμε που το τέλος έφτασε τόσο
νωρίς και που τον βρίσκει με καρδιά
γεμάτη αγάπη, όμως αυτός, το νέο
παιδί, δεν κλαίει καθόλου, χαμογελα-
στός κοιτάζει, σαν ευτυχισμένος
που το τέλος το δικό του είναι μιας
άλλης ομορφιάς, σωστή γιορτή.

Από τη συλλογή Τα θολά τζάμια (1954) του Αλέξη Ζακυθηνού

Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

Τάσος Γαλάτης, Η τιμωρία

Η τιμωρία

Οι καταχραστές των συνειδήσεων
δε θα εμπορευτούν
την ευφορία του δάσους.
Εκεί μέσα όρνεα φωλιάζουν
κι οι πολυώνυμες ρίζες του,
την καταγωγή της φύτρας μου
κατευθύνουν σε πυκνοΐσκιωτα δέντρα
εφάμιλλα της παντοδυναμίας τ’ ουρανού.

Τρέμετε αστοί
και σεις συνωμότες,
βαλανιδιά βασιλική
τα κεφάλια σας θ’ αποκρύψει
και κανείς δε θα συγκρατήσει τα όρνεα
γιατί χέρι Θεού τα εξαπολύει στον αιώνα.

Τρέμετε αστοί,
του ρητινοσυλλέκτη και του λοτόμου
το εύστοχο πελέκι.

Από τη συλλογή Μυθολογία του δάσους (1962) του Τάσου Γαλάτη