Νίκος Δόικος, P1

P1

Την Ιστορία την γράφουν
η βία, οι αδέσποτοι κι οι εξοστρακισμένοι,
επιστατούντων Σωκράτους και Γαλιλαίου.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ύστατη χάρη

Ύστατη χάρη

πεθαίνω σήμερα παρακαλώ
παρακαλέσατε τους τζίτζικες της Σιθωνίας
να παρατείνουν το ισοκράτημα της μεσημβρίας
μέχρι το δείλι το μαβί στο τάνυσμα του κόλπου
τα πεύκα να θροΐζουν τη λαλιά του Αριστοτέλη
θέλω να νιώσω αποδημώντας Μακεδών

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Των πρωτοπόρων

Των πρωτοπόρων

Σας αντάμωσα σε σκοτεινά κελιά τρομαγμένους
Στις παγωμένες γωνιές κουλουριασμένους
Από φόβον αδάμαστο τρέμοντας
Αναμασώντας απολογίες και ραίνοντας
Νύχτες με κρύον ιδρώτα αδημονώντας για την επόμενη
Αμνηστία και μια θεσούλα επαρκώς αμειβόμενη

Και τώρα άνετοι με προθεσμιακές και θυρίδες
Τη νέα εποχή μ’ επαναστατικές επετηρίδες
Το παίζετε δημεγέρτες αγωνιστές πρωτοπόροι
Προάγοντας τις ενοχές σας οικτροί χοηφόροι
Νεκρών ιδεών που λατρέψατε άμποτε
Του δικού σας βολέματος που λατρεύετε πάντοτε

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Του χαλασμού

Του χαλασμού

Παρήλθε ο καιρός των ιεραποστόλων
Πιστεύουν όλες οι φυλές σε κάτι πλέον
Στήσαν αγάλματα βωμούς οθόνες
Δεν απομείναν ίχνη ανεξιχνίαστα
Παντού η Αναπαράσταση
Σαν αδιαπέραστη ομίχλη όλα τα σκεπάζει
Κείνες τις πρώιμες αναζητήσεις
Ένα κοτσύφι σαν φωσφόρος μόνο σκίζει
Την μαύρη αχλύ τριγύρω
Για λίγο σταματά στο κλωναράκι
Φεύγει επιστρέφει κι αμέσως ξαναφεύγει
Για να θυμίζει κάτι ενδεχομένως
Μαβί το δείλι τώρα σ’ αγκαλιάζει
Κυρά της λίμνης των λιμνών κυρά σαν
Άγαλμα σ’ έρμη πλατεία ξεχασμένη
Μια υπενθύμιση αδέσποτο αγρίμι
Της εποχής των οδυρμών μια μνήμη
Τώρα μοιράζουν δωρεάν φωτογραφίες
Φίλων σου μελλοθάνατων την ώρα
Της εκτέλεσης του χαλασμού την ώρα
Ο θάνατος ψυχαγωγεί τον θάνατο
Νεκροί παρηγορούνται με νεκρούς

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Του Λόγου πολυμέσα

Του Λόγου πολυμέσα

εις μνήμην Ντύλαν Τόμας

«Oh as I was young and easy in the mercy of his means
Time held me green and dying
Though I sang in my chains like the sea»
(καταληκτικό τρίστιχο του «Fern Hill»)

Φυλακισμένη ραψωδός η θάλασσα.
Τα κύματα χορεύοντας παφλάζουν
στο ίδιο στίγμα αταξίδευτα στενάζουν,
θύελλες, μύριες τρικυμίες δεν αλλάζουν
την ολικήν υποταγή στ’ ακροθαλάσσια.

Αλυσοδένεται η ζωή μας σαν τη θάλασσα,
λογοδοσμένη στου τάχα χρόνου την ανάγκη.
Και κάθε τόσο ανταριάζει η γης και φανερώνονται
τρεις παρτιζάνοι άγγελοι και τρεις της Αποκάλυψης
για να μυρώσουν τις αδέσποτες πηγές.

Ανθρώπινη επινόηση ο χρόνος. Δεν υπάρχει.
Κίνηση μόνο και φθορά σ’ όλα τα σύμπαντα.

Του Λόγου πολυμέσα
σκαρώνουν και γκρεμίζουν κόσμους
ξακουστούς ως ακατάβλητους.

Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων Ροή.

Κι εμείς αστείρευτα σταλάγματα
μετέωρα στα κλωνάρια της Ελιάς,
ετοιμοθάνατοι κι ωραίοι,
μονοετείς κι ανέμελοι σαν πράσινο χορτάρι.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Της τύχης ταξιδιώτες

Της τύχης ταξιδιώτες

Η νύχτα με σπασμένο το δεξί ποδάρι
Σφιχτά δεμένο με τον γύψο του άστρου
Τους ταξιδιώτες οδηγεί μες στο σκοτάδι
Σ’ έναν πιο στολισμένο απ’ τον δικό τους κόσμο
Παρά τις υποδείξεις τυχαία λευίτη
Παρακειμένου ασκητή και δη στυλίτη
Ακολουθούν πιστά απέλπιδες τυφλοί
Από ένα βάθος απροσδιόριστο ηχούν καμπάνες
Ματαίως προσπαθώντας να συνομιλήσουν
Στον σκοτεινό αφέγγαρο πηχτόν αιθέρα
Που δύσκολα οι τραυματισμένες νότες διαπερνούν
Κι εμείς ως τον λαιμό στα χαρακώματα χωμένοι
Πενθούμε για τις απώλειες νυχτωμένοι
Μετρώντας τους απόντες και θρηνούμε
Αδέσποτες σκιές της νύχτας
Ιεραπόστολοι μιας ροδοδάκτυλης αυγής
Τελάληδες χαράς ίδιας με τον ορίζοντα
Που απομακρύνεται όσο τον πλησιάζεις
Φυγάδες χάνονται στα όνειρα πιο πέρα
Βρέχει και πνίγονται τ’ αχνάρια της Εξόδου
Κανείς Φαραώ δεν τους καταδιώκει
Ούτε άρματα πολεμικά δρεπανοφόρα
Μονάχοι συνεχίζουν μ’ οδηγό τη χωλή νύχτα
Στους πλέον ασύνδετους με την αφετηρία δρόμους
Αγνώστου προορισμού τής τύχης ταξιδιώτες.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Τα νέα τείχη

Τα νέα τείχη

εις μνήμην Κ. Π. Καβάφη

Χωρίς περίσκεψη, χωρίς ντροπή,
όρθωσαν γύρω μου λογής οθόνες.
Ευθύς, μες στων θορύβων τη σιωπή,
τους νέους σκαρώσαν Λαιστρυγόνες.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Πόλη

Πόλη

εις μνήμην Τσαρλς Μπουκόφσκι

Γράφεις: «Ένα ποίημα είναι μια πόλη.»
Ποια πόλη;
Situs? City? Location? Real estate?
Οικόπεδα; Περιουσίες;
Μια συμφωνία συγκατοίκησης;
Συμβίωση ατόμων κι υπονόμων;
Πολύωρα ξενύχτια
θαμμένα σε τύμβους μονολόγων;
Αλήθεια πώς φύγανε τόσο νωρίς, ρωτάς,
χωρίς ένα φιλί;
«Νιώθω, είπα» είπες στ’ απόσκια
των όρων ενός ατήρητου συμβολαίου.
Ανάμεσα συμπλέγματα
βουλιμικών εργολάβων,
απ’ τα κλεμμένα του Kensington
και της Θεσσαλονίκης
ως τα ξεδοντιασμένα του Bronx και της Αιόλου.
Ανάμεσα στους άστεγους του Skid Row L.A.
και της Πλατείας Μεταξουργείου.
Πόλη δεν έζησες, δε ζήσαμε κι εμείς καμιά.
Πόλη ένυδρη μήτρα κάλλους.
Συμβίωση ερώτων.
Συμβίωση προσώπων.
Σκέψου, προσώπων. Όχι αριθμών μητρώου.
Προσώπων. Προσώπων αδευτέρωτων.
Οι γειτονιές των άστρων.
Μυστήρια του κρασιού. Καβείρια δάκρυα.
Μνήμες στην πλάτη του καιρού.
Μόνο για λίγους τυχερούς, παλιά,
«στις αμμουδιές του Ομήρου».

Για όλους εμάς ένα άξενο κρεβάτι μετακόμισης
κατουρημένο από τους τοκογλύφους.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Πολεμάω

Πολεμάω

γράφω για τους απόβλητους των πατρικίων
για ολοκαυτώματα νηπίων
ακήρυχτους πολέμους σιωπηλούς
βλέπω δέκα χιλιάδες αγγέλους τυφλούς
ένας μονόφθαλμος τους οδηγεί στον ηγεμόνα
ακούω τις ομοβροντίες ηλιθίων
εκρήξεις θεώμαι «ειρηνοποιών» οβίδων
σε κενοτάφια τύμβους απόντων ποιητών
τραγουδώ την ύβρη του ταμείου ανεργίας
τις δημοπρασίες πολιτικών εκτροφείων
στις γαλάζιες πλαγιές των αστέρων
κι οι Ποιητές απ’ το λημέρι φωνάζουν
τι βλέπεις μωρέ τι σκέφτεσαι τι κάνεις
πολεμάω μαζί με τους αδέσποτους μαχητές
τους εξοστρακισμένους
με τις πόρνες που κουβαλούν αγκαλιά
τα ορφανά στα θλιμμένα δάση
και στους χάσκοντες κρατήρες όπου
περιστέρες απιθώνουν κλωναράκια ελιάς
μέσα στο λιοπύρι με τις οσμές του θανάτου
βλέπω δέκα χιλιάδες αγγέλους να εφορμούν
μ’ εφ’ όπλου λόγχη φωτός σε πλαγιές παπαρούνας
και πιο κάτω που η πεύκη σκιάζει τους ρόχθους
βλέπω πελάγη να γαληνεύουν
μπροστά στο μεγαλείο των ταπεινών
βλέπω ακακίες αγκαλιασμένες
δίπλα στο παραγώνι των καιρών
τα δάκρυα να κυλούν μιας άφατης χαράς
στους μαρμάρινους δρόμους όπου
τα πάθη φυτεύονται κάτω από δακρυρρόες
κι ανθίζουνε κρίνα και σμύρνα κι αγάπες λαών

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Πιετά


Μιχαήλ Άγγελος, Πιετά
Πηγή: wikipedia

Πιετά

Εις μνήμην Μιχαήλ Άγγελου

Πλησιάζω στις μύτες του δέους.
Μαρμάρινη ωδή με μαγεύει.
Βρίσκομαι κει και τότε
της Αποκαθήλωσης δούλος.
Της Σινδόνης πτυχώσεις χαϊδεύω
μήπως και νιώσω την αύρα.
Του μαρμάρου ψηλαφώ τις ρυτίδες,
το κέντημα της λόγχης στο πλευρό,
γυρεύω το λαξευτό το μυστικό:
πώς γίνεται η Παναγιά
να ’ναι πιο νέα απ’ τον Χριστό.
Και θυμάμαι τον στίχο του Δάντη:
«Vergine madre, figlia del tuo figlio»
«Παρθένα μητέρα, κόρη του γιου σου»

Νιώθω την οδύνη της αιώνιας ζωής.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Οσονούπω

Οσονούπω

μέσα
με
έξω
χωρίς

πύρινες γλώσσες καταβροχθίζουν το μαύρο δάσος
στα ξέφωτά του ζαρκαδιών άλματα σωτηρίας
αλαφιασμένων αρκούδων αλεπούδων
εκρήξεις παντού ο κόσμος ανυποψίαστη στάχτη
είμαστε όλοι εδώ ωσεί παρόντες πυροσβέστες

μέσα στα επαναστατικά μοντέλα των εσωρούχων
με τα ευφυή τηλέφωνα των δανειστών
μέσα στα νέα τετρακίνητα σύμβολα
με τα τσιγάρα θερμαινόμενων παραισθήσεων
μέσα στα πολυκαταστήματα των συνειδήσεων
με τις απεργίες και τις πορείες των αδέσποτων
μέσα στις λίστες αναμονής ταμείων ερώτων πτήσεων
με τις μυστικές θυρίδες σε μακρινά εξωτικά πλυντήρια
μέσα στην ανέμελη απόλαυση των δανεικών
με τις λυτρωτικές ρυθμίσεις των εξοφλήσεων
μέσα στους ανταριασμένους ωκεανούς
με μοναδική οδηγό μια χαλασμένη πυξίδα
μέσα στο γαλήνιο μάτι του κυκλώνα
με την ψευδαίσθηση ότι δέσαμε σ’ απάνεμο λιμάνι
μέσα στη γλυκύτατη κατάθλιψη
με χαπάκια τελευταίας γενιάς
μέσα στα μνημειώδη μηνύματα τηλεπαιγνίων
με στρατιές ανέργων στις χρεοκοπημένες αλαζονείες
μέσα στους χάρτες των καταπατητών
με τις επαύλεις στη σκιά της μαύρης πεύκης
μέσα στη θαλπωρή της βασιλικής καρυδιάς
με αποκλειστικό γιατρό για την απεξάρτηση του παιδιού
μέσα στις καταλήψεις σχολών φυλακών οριζόντων
με την αγωνία των κεκτημένων
μέσα στην πολυπληθή πελατεία
με τις πολύωρες συνευρέσεις στα κομματικά εκτροφεία
μέσα στα χρηματοκιβώτια μιας τράπεζας χωρίς αντίκρισμα
με τα όνειρα της νεκρής Γης σε κρυογονικές κλίνες
μέσα στα κοσμοσκάφη που πλησιάζουν άγνωστο γαλαξία
με τα γοερά κλάματα των βουβών νηπίων
μέσα στις θερμοκοιτίδες κοινωνικής δικτύωσης
με τον πόλεμο να μαίνεται σε αποκλειστική μετάδοση
μέσα στα υγρά μάτια των γερασμένων παιδιών
με την αξιοπρέπεια στάχτη στα ενεχυροδανειστήρια
μέσα στις πύρινες γλώσσες του μαύρου δάσους
με τον αφανισμό του κόσμου να κυοφορείται
μέσα στους αμνιακούς σάκους των μελλοντικών μητέρων

έξω στις πλατείες των ξεχασμένων ποιητών
χωρίς τα πουλιά στα δέντρα και τους οπαδούς στα κλωνάρια
έξω από τα καφενεία συνέρχονται συνωμότες
χωρίς αιδώ χωρίς ανησυχία για την αποκάλυψη
έξω στους δρόμους δυναστεύουν μεταπράτες
χωρίς αγάλματα σοφών οι πλατείες χωρίς περιστέρια
έξω το κλέος μονοπωλούν οι νικητές τηλεοπτικών αγώνων
χωρίς κόκκινα δάνεια δεν έχει χάρη το τραπεζικό λειτούργημα
έξω τυφώνες σαρώνουν τις ταπεινές εστίες
χωρίς σχολειά χωρίς φως χωρίς νερό οι αποικίες
έξω αντιστέκονται μονάχα οι λεύκες και τα κυπαρίσσια
χωρίς απώλειες χωρίς απόντες τα προσκλητήρια των μετρίων
έξω τα ποτάμια κι οι λίμνες γεμίζουν απόβλητη πρόοδο
χωρίς ανάσα οι πνεύμονες της Γαίας χωρίς ζωή
έξω στερεύουν οι πηγές και στ’ αδάσωτα οι βροχές αφηνιάζουν
χωρίς αντιστάσεις οι λάσπες πνίγουν την πρόοδο
έξω από τη μοναδική τράπεζα οι προσδοκίες των εθνών
χωρίς ανταπόκριση χωρίς αποθεματικά χωρίς αιδώ
έξω δοξάζονται είδωλα ηλιθίων
ανήσυχα συνέρχονται τα πετεινά τ’ ουρανού
πάνω από τα σιλό διηπειρωτικών πυραύλων
πύρινες γλώσσες παντού στις πολιτείες
στις εξόδους κινδύνου άλματα σωτηρίας τετρακίνητων
θυρίδων μυστικών κωδικών τοξικών επενδύσεων
χρηματιστηρίων αεροπλανοφόρων πετρελαιοφόρων
όλα μέσα στο ίδιο μαύρο σύννεφο που εκτινάσσεται
ορμητικά σε ομόκεντρους κύκλους πανωλεθρίας
σε αλλεπάλληλες εκρήξεις ο κόσμος αφανίζεται
ώρα μηδέν
είμαστε όλοι εδώ ωσεί παρόντες
κι οσονούπω
απόντες

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Οι κοριοί

Οι κοριοί

Εις μνήμην Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Ξέφυγα από τους καρχαρίες
και νίκησα τους τίγρεις
μ’ έφαγαν όμως οι κοριοί»
(Επιτάφιος για τον Μπ.)

Ακατάβλητοι κοριοί,
ανάμεσα σε πτώματα
καρχαριών και τίγρεων
προχωρημένης σήψης,
επιχειρούν να με πλανέψουν
με ψιμύθια τελευταίας τεχνουργίας.

Μισθοφόροι κοριοί αρνούνται,
έστω για λίγο,
να επιτρέψουν την ανασύνταξη
των οραμάτων μου
έτσι όπως συνωστίζονται
σαν λευκά περιστέρια
σε φούρνους μικροκυμάτων.

Δεν θα μάθω ποτέ, με κάθε αυγή,
πόσα παιδόπουλα της Ερυθραίας
στρατολογούνται για να ραβδίσουν
το πρωσικό γαλάζιο πλουμιστό χαλί
της δανεικής χλιδής μου.

Αντιλαλούν τα ευφυή μας κινητά.
Ιδροκοπούν οι φύλακες ν’ ανοίξουνε
τα παράθυρα στο Γεντί Κουλέ
ανάμεσα σε στρώματα ύβρεων.

Ροδοκόκκινες ανηφόρες
ορίζουν τη φορά της οργής μου.
Τηλεσκοπικοί κοριοί οθοναίοι,
αληθοφάγοι, θαμμένοι, ως τον λαιμό,
σε προσχώσεις άγνοιας
–χορηγών αντηχεία–
διαφημίζουν το ανέφικτο
της προσαρμογής μου.

Κοινοβουλευτικοί κοριοί δυνάστες,
ανάμεσα σε πτώματα συνειδήσεων,
λοιδορούν κι αναχαιτίζουν
κάθε απόπειρά μου
σκαρί στιβαρό να σκαρώσω.

Μην παρασύρεστε
από στόχους μεγαλόσχημους.
Αποκαλύπτεστε.
Εύκολη λεία γίνεστε.
Συντρίψτε πρώτα απ’ όλα τους κοριούς.
Χωρίς αυτούς,
χωρίς κοριούς δε μένουν ηγεμόνες.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ματαιόπονος ορειβάτης

Ματαιόπονος ορειβάτης

Πάλεψα πέρασα
Πόνεσα γέρασα

Τις πιο ψηλές κορφές για να πατήσω
Κι όταν αξιώθηκα ψηλά να τις βαδίσω

Ξαφνιάστηκα

Μόνος θαυμάζοντας τις επιβλητικές μορφές
Βλέποντας πάνω απ’ τις δικές μου τις κορφές

Γοργές ανάερες ανάσες πριν με καταβάλουν
Κορφές μυριάδες πιο ψηλές να ξεπροβάλλουν

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Κατανοήστε πρώτα

Κατανοήστε πρώτα

Εις μνήμην Μιχάλη Κατσαρού

Κατανοήστε πρώτα τη φωτιά του σπηλαίου
Που απλώνει στα τοιχώματα
Σκιές του έξω κόσμου

Κατανοήστε πρώτα τη βροχή
Που γίνεται χείμαρρος
Και παρασέρνει τις μεζονέτες

Κατανοήστε πρώτα τη ζωή
Ό,τι καλύτερο σας χάρισε ο θάνατος
Τιμώντας την να τον τιμάτε

Κατανοήστε πρώτα πρώτα τους θρύλους
Αφηγήσεις διαπρύσιων γερόντων
Το κερί σας στο κατάρτι του Οδυσσέα

Κατανοήστε του γιαλού τα μάρμαρα
Τις ερωτοτροπίες ρόχθου και πέτρας
Τα ερωτικά τεχνουργήματα των αιώνων.

Κατανοήστε τον καταποντισμό της αποικίας
Ο πυθμένας προσφέρει ξεκάθαρην επιλογή
Πνιγμό και θάνατον οριστικό ή ανάδυση

Κατανοήστε πρώτα πρώτα τις δυσκολίες
Τους δύσκολους δρόμους τις δύσκολες λύσεις
Τη χαροποιό δυσκολία της ανόρθωσης

Κατανοήστε πρώτα τις μεγάλες ιδέες
Εκείνες που θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο
Τις αφέγγαρες νύχτες φωτίζουν κρυφά μονοπάτια

Κατανοήστε τις ανασφάλειες των μετρίων
Χαρίσματα των ηγεμόνων
Αποκαλύπτουν πάντα μυστικές ρωγμές

Κατανοήστε το δέος
Το κακοτράχαλο μα σίγουρο μονοπάτι
Προς το δέον

Κατανοήστε πρώτα τις ανατροπές
Προτιμήστε την ερωτική έκρηξη του αγνώστου
Απ’ τον αργό θάνατο της ψιλής κυριότητας

Κατανοήστε πρώτα και καλά τη Γνώση
Τους σπαραγμούς μοναχικών μαστόρων
Που καθέλκουν στη μελάνη τα σκαριά των οριζόντων

Κατανοήστε πρώτα τους Ποιητές
Που ραίνουν τη ζωή
Μ’ αρώματα μεθυστικών ρυθμών

Κι ύστερ’ αντισταθείτε σε όλα
«Σε μένα ακόμα που σας ιστορώ»
Αγκαλιαστείτε και ριχτείτε στη φωτιά
Η Λευτεριά γυρεύει γνώστες της Ανάγκης

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ηχώ

Ηχώ

Τραγουδώ τις μελωδίες
δέντρων και πουλιών
που ηχογραφήθηκαν στο βρεφικό βινύλιο
με τις εναλλαγές πολλών ρυθμών,
του αγέρα στο μισάνοιχτο παντζούρι,
της καταιγίδας στο μισάνοιχτο ιστίο,
του εκκρεμούς στον τοίχο της βιβλιοθήκης,
της κούνιας πάνω στα ουράνια τόξα,
του νανουρίσματος της Μάνας,
της μέλισσας που σκουντουφλούσε στο τζαμλίκι
για να λευτερωθεί στο φως,
μαύρης αντλίας που πετρέλαιο αντλούσε στην αυλή μου
και του εωθινού σαλπίσματος απέναντι στη Μεραρχία.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Έρωτα Ιδέα

Έρωτα Ιδέα

επαγγέλλεσαι μέρες θαυμάτων
χωρίς φερέλπιδες ηγέτες
χωρίς μελλοντικούς δυνάστες
η Φύση λεύτερη ν’ ανθίζει
συνεπαρμένη
από των ποιητών τις μονωδίες
όταν τη φλόγα σου θ’ ανάβουν
πέρα ψηλά στις φρυκτωρίες
της νύχτας
για να συνομιλήσουν
γένη αλλόγλωσσων ανθρώπων
για να βεβαιωθεί το φως

κι εγώ ταπεινός αχθοφόρος
σε κουβαλώ στο στήθος μου
σαν ξόρκι και σαν βόλι

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Επανεκκίνηση

Επανεκκίνηση

Με τη χρονομηχανή μου πίσω θα γυρίσω
Της Ιστορίας τις κλειδαριές ν’ αλλάξω
Να μην προλάβει να εισέλθει ο Homo Sapiens
Πριν εμπεδώσει την αξία του Μέτρου

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: 4 Εμείς οι αδέσποτοι…

4 Εμείς οι αδέσποτοι…

κρατάμε τους πυρσούς
ψυχή ψυχή
βουνοκορφές λαμπάδες
κι αλόγων λάμψεις
καλπάζουν στο διάσελο
γαλάζιες φλόγες
ανώνυμες λαμπρές
σαν μέλισσες φωσφόρου
αναζητά η πλάση
ολάκερη εκείνους τους ολίγους
π’ αλλάξαν το φιδίσιο δέρμα τους
με κωδικούς θυρίδων
κι εμείς υψώνουμε πυρσούς
ψηλά ψηλότερα
να φέξουν οι κρυψώνες
να φέξουν τα βουνά
σωτήρια έκρηξη
να ξεγυμνώσει το θεριό
να λευτερώσει την οργή
δωρίζοντας στους ταπεινούς
τα ουράνια τόξα
τα τιμαλφή γενιών αρχαίων
με δέος φυλαγμένα
από τους μαχητές των σύννεφων
που αγκαλιασμένοι
συγκρατούν κατακλυσμούς
μακριά ’πό άδεντρες πλαγιές
μακριά ’πό μεζονέτες ρέματα
εμείς οι αδέσποτοι
κρατάμε κρατεροί
λαμπάδες και καμπάνες
για νά ’ρθουν όλοι να χαρούν
το Κάλλος που καλπάζει

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: 3 Εμείς οι αδέσποτοι…

3 Εμείς οι αδέσποτοι…

τραβάμε της καμπάνας το σκοινί
ιπτάμενοι σαν εκκρεμούς αιώρα πέρα δώθε
σαν κλέφτες κρεμασμένοι
όπως και να το δεις έρμαια του αγέρα
έτσι προστάζουν από κούνια οι έλικες ώσπου
οι βραχίονες να εθιστούν στις ταλαντώσεις
τα τύμπανα στους ήχους της καμπάνας
ενώ βυζαίνει ο νους ακόμα νέκταρ
απ’ αιωρούμενα ζουμπούλια γλυκιάς γύρης
με νέκταρ να σμαλτώσουμε
τους δυτικούς λειμώνες
και με τη γύρη τη γλυκιά μήπως
γενιές Αβράκωτων* ανθίσουνε καινούριες

* Αβράκωτοι – φτωχοί μικροαστοί γνωστοί για τις βίαιες μεθόδους τους, κατά την μετεπαναστατική Γαλλία. Αντί για βράκες έως το γόνατο που φορούσαν οι αριστοκράτες, αυτοί φορούσαν παντελόνια. Γι’ αυτό ακριβώς αποκαλούνταν Sans-cullotes – Αβράκωτοι.

Από τη συλλογή Οι αδέσποτοι | εις μνήμην απόντων ποιητών (2020) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος