Μαρία Πολυδούρη, Ήρθα μια μέρα

Ήρθα μια μέρα

Ήρθα μια μέρα, οδηγημένη απ’ την ιερή σου
αγάπη, εμπρός στο κύμα το γλαυκό
και μ’ άφησες τότε να ιδώ τη φλογερή σου
πληγή στο στήθος σου το νεανικό.

Τότε μου μίλαες με την ήσυχη φωνή σου
για τη ζωή σου, ατέλειωτο κακό
κι ως ένιωθες βαθιά πως φτάνω ως την ψυχή σου,
ανάβρυζε το δάκρυ σου γλυκό.

Κ’ ήταν χαράς χαρά να κλαίμε τραγουδώντας,
στην ίδια λύρα, μάντεμα πικρό
τη μοναξιά μας και σάμπως λησμονώντας,

με τη χαρά το μέτωπό σου να ραντίσω
με τον πικρό της θάλασσας αφρό,
πέρα τα κύματα έτρεχα να προϋπαντήσω.

Από τη συλλογή Τρίλλιες που σβήνουν (1928) της Μαρίας Πολυδούρη

Νεοέλληνες λυρικοί (επιμέλεια Γιώργου Θέμελη, εκδ. Αετός, 1954)

Σοφία Πόταρη, Εσένα θέλω

Εσένα θέλω

Αδιάφορη μ’ αφήνουν πλέον των ανθρώπων οι μορφές
Το γέλιο τους, τα μάτια, οι προθέσεις
Ξένα μού είναι τώρα πια αυτά που άλλοτε με συγκινούσαν
Δεν τα επιθυμώ

Άλλα ποθεί ο ουρανός μου
Για άλλα φλέγεται η καρδιά

Η δική σου υπερήφανη ματιά επάνω μου να πέφτει θέλω
Σε μένανε στραμμένη πάντα να ’ναι
Να μ’ ανατέμνει κρυφά και φανερά, εξονυχιστικά να μ’ αναλύει
Να με γυμνώνει

Τη θέλω πάνω μου στραμμένη
Να τη ρουφάει το είναι μου να ζει

Των δικών σου των χειλιών τη λυσσώδη αναίδεια ζητώ
Μόνη εγώ εξάπτω
Πονάω σαν σκέφτομαι τα χείλη σου, ριγώ, τα θέλω, τα ποθώ
Πάνω μου να ’ναι

Και των χεριών σου το αδιάντροπο αγκάλιασμα γυρεύω
Το πυρωμένο σφίξιμο, το χάιδεμα
Σκληρά το θέλω τ’ αγαπημένα χέρια σου να μ’ ανακρίνουν
Τ’ αποζητώ

Του κορμιού σου το ξέφρενο σπαρτάρισμα θέλω εγώ να προκαλώ
Κι εγώ να το καταλαγιάζω
Και της σάρκας σου τη θεριεμένη πείνα μέχρι θανάτου να χορταίνω
Εκστασιασμένη εγώ

Κι εγώ να ’μαι για σένα θέλω ζωή και θάνατος και πείνα και τροφή
Στο νου σου μέσα και στα βάθια σου
Στην πιο κρυφή σου απαντοχή να κατοικώ, να σε δοξάζω
Μονάχα εγώ

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016) της Σοφίας Πόταρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Πόταρη