Γιάννης Μασμανίδης, [Χωρίς να ξέρω…]

Χωρίς
Να ξέρω
Ποια σκοτεινιά
Μ’ ορίζει
Με ρούχα
Παλιά
Και ελπίδες
Ξένες

Ακίνητος
Ληστεύοντας
Τη μνήμη

Από τη συλλογή Φεγγίτης (2006) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Advertisements

Γιάννης Μασμανίδης, [Οι βροχές…]

Χρήστος Θηβαίος, Βροχή μου (με τον Χρήστο Θηβαίο και τον Γιάννη Κούτρα)

Οι βροχές
Δεν σταμάτησαν

Μένω
Μικρό κλαδί
Σε ράμφος
Άγριου πουλιού

Άβυσσος
Από μνήμες

Βαθύ
Ποτάμι
Άλαλο

Από τη συλλογή Φεγγίτης (2006) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Εις ανάμνησιν…]

Εις ανάμνησιν
Του θυελλώδους
–πήρε να δακρύζει–

Ως πριν
Ήταν μαζί
Κι ήταν
Η ομοίωσίς σου

Τον άφησε
Στην ερημιά
Στη λύπη
Και αργά
Πήγαινε
Στη δική της

Από τη συλλογή Φεγγίτης (2006) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, Στην πλάτη της νύχτας

Στην πλάτη της νύχτας

Αδύναμη
Τρεμάμενη αχτίδα
Μέσα στο αναφιλητό
Της άμπωτης

Απαλές μολυβιές
Στην πλάτη
Της νύχτας

Τ’ όνομά σου
Άλωσε
Τον χρόνο

Από τη συλλογή Παγωμένος Νοέμβρης (2004) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, Στη μέση του χειμώνα

Στη μέση του χειμώνα

Να έρθω κοντά σου
Με τα μαύρα
Φορεμένα
Κατάσαρκα

Να ξαναπώ
Λησμονημένες
Λέξεις

Να με ζεστάνει
Φλόγα
Παγωμένου
Καντηλιού
Στη μέση
Του χειμώνα

Από τη συλλογή Παγωμένος Νοέμβρης (2004) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, Κι αυτή η Κυριακή

Ρουσσέτος Δημητρόγλου & Γιώργος Κλεφτογιώργος, Απόγευμα της Κυριακής
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Μετωπική (2007))

Κι αυτή η Κυριακή

Παράπεσε κι αυτή
Η Κυριακή

Μικρός ήλιος
Στη μέση
Της Καταιγίδας

Παράπεσε

Τριμμένος σβώλος
Χώματος
Απ’ τα πόδια σου

Από τη συλλογή Παγωμένος Νοέμβρης (2004) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, Σπάραγμα (V)

Σπάραγμα

V

Κρυφοκοίταζε
πίσω απ’ τις κουρτίνες

πλήθος παλιές
εικόνες
πίσω απ’ τον κύκλο
της λάμπας

λίγο χρώμα
απ’ τις κόγχες
των ματιών

η νύχτα
χωρίς λόγια

Από τη συλλογή Δυο στροφές κόκκινο και μια γραμμή (2001) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Στον πεζόδρομο…]

στον πεζόδρομο
πεσμένα φύλλα
απαλή ροή
την εικόνα της σβήνει
κρυστάλλινη σταγόνα
που έπεφτε
ένα μπουκάλι
γεμάτο μηνύματα
επιπλέει

στο τοπίο της ερημιάς
το κερί κάπνιζε ακόμα
ειρήνη

Από τη συλλογή Χωρίς αποσκευές (1999) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Ασταμάτητη βροχή…]

Γιώργος Χατζηνάσιος & Νίκος Γκάτσος, Πέφτει βροχή
(τραγούδι: Νάνα Μούσχουρη / δίσκος: Η ενδεκάτη εντολή (1985))

Ασταμάτητη βροχή
παιχνίδι αγριεμένου αγέρα
που φέρνει στην ακτή
τους ψίθυρους των παγωμένων
ποταμών

Αφήνομαι
στη βυθισμένη κοιλάδα
σημαδούρα παλιά
στο πέτρινο σπίτι του πατέρα
ίσκιος παιδικού συλλογισμού
στο κατώφλι της πόρτας

κομμάτια εφημερίδων
σε παράκτιες συνοικίες

Από τη συλλογή Χωρίς αποσκευές (1999) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Στις ξεχασμένες επάλξεις…]

Στις ξεχασμένες επάλξεις
έχτιζε με τα χέρια της
μικρούς τοίχους.
Στα μυστικά σταυροδρόμια
ατέλειωτο φως
παραμονεύει.

Από τη συλλογή Φως εν τέλει (1997) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Σαν ήχος από μια έξοδο…]

Σαν ήχος από μια έξοδο
αφήνεται στα σημάδια
στην οθόνη, στον άλλο χρόνο.
Βλέμμα λευκό,
βουβές κινήσεις,
μονάχα γάζες,
κι ύστερα
η ανασκαφή
ξεκίνημα-επιστροφή
μες στο σκοτάδι των ματιών.

Από τη συλλογή Φως εν τέλει (1997) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Έχω έναν εφιάλτη…]

Έχω έναν εφιάλτη
έναν άγνωστο ουρανό-εφιάλτη
και σπίτι γεμάτο καπνούς,
τα παραθύρια ψηλά
δείχνουν την άβυσσο – τη δείχνουν;
Μηχανές γεννούν παγωμένες λέξεις
στόματα και νοήματα.
Τα χέρια χαμηλώνουν
χαιρετούν το δρόμο
των οπλισμένων.

Από τη συλλογή Φως εν τέλει (1997) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Διάλεξε τις λέξεις…]

Chris Thompson & Λίνα Δημοπούλου, Ρίξε κόκκινο στη νύχτα
(τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας / δίσκος: Ρίξε κόκκινο στη νύχτα (1993))

Διάλεξε τις λέξεις
στο σκοτάδι
μη μείνουν άστεγα τα όνειρα,
γέμισε λίγο κόκκινο στις ρωγμές
μόλις μια στάλα ποίηση,
να μην ενδίδουν
στον πειρασμό της πεζότητας.
Μυστήρια,
καθώς σκαλίζει άσκοπα
στις παγωνιές των λέξεων
το ραγισμένο χερούλι τους
σιωπώντας.

Στη Σπάρτη η Τιμαία,
η άφοβη Τιμαία,
λαχταρά το γκρέμισμα,
συμπότης εκείνης της νύχτας
με τους ανύποπτους
διαβάτες της διασποράς.

Από τη συλλογή Φως εν τέλει (1997) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, [Ας χαλάσει η κίνηση…]

Ας χαλάσει η κίνηση
και τα ορθάνοιχτα φώτα
που στερεώνουν το σχήμα της
αντικριστά στο μισοσκόταδο
με κείνη τη χαραγμένη
σκληρότητα στα μάτια.
Μπροστά της
σταματημένοι μέσα στις πτυχές τους
χάρτινοι ήρωες,
μικρά αδύναμα πρόσωπα,
βραχνές μιλιές και ψιθυρίσματα

με γρήγορες ματιές
ματιές τρελών
καθώς πλησιάζουν
στην άκρη του ποταμού.

Από τη συλλογή Φως εν τέλει (1997) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, Σημείο

Σωκράτης Μάλαμας & Γιώργος Αθανασόπουλος, Τσιγάρο ατέλειωτο
(τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας / δίσκος: Κύκλος (1993))

Σημείο

Σαν αμίλητος σβήνεσαι
επιθυμία μοναχή
που σαν ανακατευτεί στον βαρύ καπνό σου
στολίζεται σαν πρόσκληση.
Υπάρχουν τα «γιατί»
φάροι φωτεινοί που σ’ οδηγούν
απ’ την καθημερινή ομίχλη∙
τα πιστεύεις∙
τ’ ακολουθείς –
όπως και την αδυναμία σου
κι ύστερα
οι σειρήνες θα ξανασφυρίξουν των τρένων
ο κόσμος αόρατος θα ξεφωνίσει.
Φεύγει;
Γιατί;
Κι εσύ θα τραβάς
το δρόμο στην κορφή του λόφου.
Αδύναμη φιγούρα
μια μικρή τελεία βαλμένη απρόσεχτα
σε κάποιο λευκό χαρτί θα φαντάζεις

Από τη συλλογή Εσκεμμένα (1988) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιάννης Μασμανίδης, Σε περιμένω

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Γιώργος Οικονομέας, Σε περιμένω
(τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας / δίσκος: Παυσίλυπον (1997))

Σε περιμένω

Με το σημάδι της άρνησης στο στήθος
με τις πληγές νωπές απ’ το καθημερινό σφυροκόπημα
σε περιμένω
θά ’ρθεις προσεκτικά
ανάλαφρο φτερούγισμα σ’ ετοιμόρροπο σπίτι
θα σ’ αγκαλιάσω σφιχτά
θ’ αφήσω τα χνάρια απ’ το κορμί μου στο δικό σου
κι ύστερα
θα φύγεις διωγμένη απ’ τις πληγές
που εσύ μου χάρισες

Από τη συλλογή Εσκεμμένα (1988) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Γιώργος Θ. Γιαννόπουλος, Ο φίλος

Ο φίλος

του Χρήστου Φλωρόπουλου

Κι έπειτα ήρθε και με βρήκε
σε ξέρω, μου είπε, σε ξέρω από πάντα.
Δεν το πίστεψα κι όμως έπρεπε να το φανταστώ
είχα δει το ίδιο ρεύμα στη γραφή
εκεί που πάνε να φτιαχτούν τα γράμματα
κι είναι έτοιμα να σπάσουν

Έπρεπε να το φανταστώ κι από το βλέμμα
με κοίταζε κατευθείαν στα μάτια
σε ξέρω, μου είπε, σε ξέρω από καιρό

Έπειτα κατάλαβα.
Εγώ είμαι, επέμενε, πώς και δεν με αναγνωρίζεις;
Ήρθα από τον κόσμο των νεκρών για να σε συναντήσω.
Θυμάσαι την τελευταία φορά
σου είχα γράψει με το αίμα μου
γιατί ήξερα ότι κατά βάθος δεν με πιστεύεις.

Κι όμως με βλέπεις τώρα, είμαι μπροστά σου
μπορείς να με αγγίξεις αν θέλεις
ή πάλι να αρκεστείς στο χαμόγελό μου
ή και στο βλέμμα μου.
Μα δεν θυμάσαι το βλέμμα αυτό,
αυτό που έλεγες πως άναβε πυρκαγιές;

Μη σε παραξενεύει η μορφή μου,
συνέχισε.
Πώς να εμφανιζόμουν μπροστά σου
τώρα που από ολάκερο το κορμί μου
έχουν μείνει τα φρικτά του κόκαλα;

Ξέρω, συνέχισε,
ο κόμπος που νιώθεις να σε πνίγει
είναι απ’ τη συγκίνηση.
Και τη χαρά. Γιατί με ξέρεις, με θυμάσαι, έτσι δεν είναι;
Και μη σε μπερδεύει η εμφάνισή μου.
Εμείς δεν πιστεύουμε στους αγγέλους αλλά στη φιλία.

Την έβλεπα μπροστά μου. Το στήθος της ήταν μικρό
στα χέρια μου σαν το μανταρίνι της ποίησης.
Τα δόντια της είχαν ματώσει στις σάρκες των νεκρών
το αίμα της χαλκός και μέλι
κι όπως την αγκάλιαζα
τίναζε απ’ τους ώμους της
την τέφρα της οδύνης.

Εγώ είμαι, μου είπε
εγώ είμαι, η Ζωή
ξέφυγα από τον κόσμο
του σκότους
ήρθα εδώ μέσα από έναν βράχο
είμαι η κόρη που σήκωσε
την αγάπη όλη

Ο φίλος σου είδε την καρτερία μου και με βρήκε.
Μη ζηλέψεις. Με κυρίευσε μόνο για να σε συναντήσει.
Εξάλλου στον κόσμο των νεκρών δεν υπάρχει
ο έρωτας. Μόνον η απόλυτη νοσταλγία
γι’ αυτά που χάνονται για πάντα.
Άκουσε την καρδιά μου…

Είχα μπει μέσα της και την έσκαβα βαθιά.
Είχα μια λύσσα στα χέρια και ένα μάτι θολό,
ακόρεστο
κι αμετανόητο…

Μη με κομματιάσεις τώρα, αγάπη,
την άκουσα να μου λέει.
Άφησα τα εγχειρίδια αιμόφυρτος.
Μου άγγιξε τα χέρια.
Μέσα στον λουτήρα του Άργους ίδρωναν.

Από τη συλλογή Λόγια θανάτου και αγάπης (2015) του Γιώργου Θ. Γιαννόπουλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θ. Γιαννόπουλος