Ήταν 18 Νοέμβρη (Brendan Behan | Βασίλης Ρώτας & Μίκης Θεοδωράκης)

Brendan Behan | Βασίλης Ρώτας & Μίκης Θεοδωράκης, Ήταν 18 Νοέμβρη

Ποίηση: Brendan Behan (Μπρένταν Μπίαν) (για το θεατρικό του έργο An Giall | The Hostage | Ένας όμηρος (1958))
Απόδοση στα Ελληνικά: Βασίλης Ρώτας
Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη
Έργο: Ένας όμηρος (1966)

Ήταν δεκαοχτώ Νοέμβρη
πέρα στο Μακρούν μπροστά
φτάσαν ταχτικοί χακένιοι
με τα μεταγωγικά.

Τα παιδιά τους καρτερούσαν,
του στρατού τού λαϊκού
και με τις χειροβομβίδες
τους εκάμαν τ’ αλατιού.

Πληροφορίες:

Όμηρος στη λογοκρισία

Το θεατρικό έργο Ένας όμηρος παρουσιάστηκε στην Αθήνα το χειμώνα του 1962 και αμέσως μετά κυκλοφόρησαν τέσσερα τραγούδια με τη Ντόρα Γιαννακοπούλου. Όταν λίγο αργότερα θέλησαν να κυκλοφορήσουν ολόκληρο τον κύκλο των τραγουδιών, σκόνταψαν στη λογοκρισία, η οποία απέρριψε τον στίχο … Από τους μπάσταρδους τους ξένους… για ευνόητους λόγους. Η εταιρεία πρότεινε στο συνθέτη να τον παραλείψουν, όμως ο Θεοδωράκης δεν το δέχτηκε. Έτσι αποφάσισε να κυκλοφορήσει το έργο έξω από το κανάλι της δισκογραφίας που ελεγχόταν από τη λογοκρισία, ώστε να γίνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Αποτέλεσμα υπήρξε η [παρούσα] φωνοληψία που έγινε με μοναδικό ερμηνευτή τον συνθέτη (φωνή-πιάνο) και που κυκλοφόρησε μέσω της εφημερίδας Αυγή. Εκεί ο καθένας μπορούσε να αφήσει μια άδεια μαγνητοταινία και να πάρει μια γραμμένη.

Αργότερα ο Αλέκος Πατσιφάς της εταιρείας Lyra κατόρθωσε να πάρει την έγκριση της λογοκρισίας και έτσι ηχογραφήθηκε ο πρώτος δίσκος με πλήρη ορχήστρα και ερμηνευτή τον ίδιο τον συνθέτη. Ακολούθησε το 1966 ο δίσκος με τη Μαρία Φαραντούρη, ο οποίος λόγω της Δικτατορίας έμελλε να κυκλοφορήσει 7 χρόνια αργότερα.

Ένας όμηρος: το έργο

Ένας νεαρός Άγγλος στρατιώτης κρατείται όμηρος σ’ ένα πορνείο του Δουβλίνου για αντίποινα ενός φυλακισμένου του IRA που θα απαγχονιστεί σε μια φυλακή του Μπέλφαστ. Ο όμηρος ερωτεύεται μια Ιρλανδέζα υπηρέτρια του πορνείου, αλλά ο θάνατός του θα βάλει τέλος στην πορεία, στον έρωτα, στη ζωή…

Έργο που -σύμφωνα με το μεταφραστή του στα ελληνικά Βασίλη Ρώτα- παρουσιάζει το μαχητικό προοδευτικό πνεύμα, καθώς μπερδεύεται μέσα στα εγκατεστημένα δίχτυα της αντίδρασης και θυσιάζεται και στιγματίζει την εθνικιστική παραφροσύνη και τον θρησκευτικό φανατισμό που απαιτούν στο βωμό τους ένα αθώο θύμα. Ο όμηρος ζει, ερωτεύεται και πεθαίνει σ’ ένα χώρο όπου συνυπάρχουν βωμολοχίες, υπόκωφοι ύμνοι, άγρια γέλια και απελπισία. Μεγαλοψυχία και συμπόνια έχουν θέση μόνο στα μέλη ενός περιπλανώμενου music hall, που αναμιγνύονται στη δράση… Οι μπρεχτικές επιδράσεις είναι φανερές στη δομή του έργου, στη δράση του, ακόμα και στις προσφωνήσεις του προς το κοινό, τις οποίες χρησιμοποιεί ο συγγραφέας…

Το έργο πρωτοπαίχτηκε στην Ελλάδα από τις 12 Απριλίου έως τις 20 Μαΐου του 1962 στο Κυκλικό θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά. Στην παράσταση αυτή πρωταγωνιστούσαν ο Κώστας Μπάκας, ο Χρήστος Πάρλας, η Νέλλη Αγγελίδου, η Ντόρα Γιαννακοπούλου και η Τασώ Καββαδία. Εκεί πρωτακούστηκαν η μουσική και τα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης για το έργο, παιγμένα με την κιθάρα του Δημήτρη Φάμπα. Τα σκηνικά είχε κάνει ο Γιάννης Τσαρούχης και τη σκηνοθεσία ο Λεωνίδας Τριβιζάς. Τρία χρόνια μετά με τους ίδιους συντελεστές και με διαφορετική διανομή (Τίτος Βανδής, Γιώργος Τζώρτζης, Τάνια Σαββοπούλου, Μάκης Ρευματάς, κ.ά.) ανέβηκε στο θέατρο Μετάλλιο

Ένα βράδυ με τον Brendan Behan

… Κάποτε, όταν ήταν φυλακισμένος, δινόταν βράδυ η πρεμιέρα του έργου του στο Λονδίνο. Ζήτησε να παρευρεθεί και η αστυνομία έδωσε την άδεια υπό τον όρο να συνοδεύεται στην αίθουσα από δύο αστυνομικούς. Έτσι παρουσιάστηκε στην πρεμιέρα ανάμεσα στους δυο Άγγλους που τον φρουρούσαν με τα περίστροφά τους. Όταν το κοινό τον φώναξε στη σκηνή μετά την παράσταση για να τον χειροκροτήσει, παρουσιάστηκε μαζί με τους αστυνομικούς, στη μέση. Φρουρούμενος και απευθυνόμενος στο κοινό είπε: Κυρίες και κύριοι, είμαι πολύ ευτυχής διότι βρίσκομαι στην εξαιρετική και σπάνια θέση ενός συγγραφέως να προστατεύεται από τους στρατιώτες της Α.Μ. της Βασιλίσσης εναντίον τυχόν αποδοκιμασιών του πλήθους…
Μίνως Αργυράκης
Από το πρόγραμμα της παράστασης στο Θέατρο Μετάλλιο

Brendan Behan: βιογραφικό σημείωμα

(Δουβλίνο 1923-1964)
Ιρλανδός επαναστάτης κατά της αγγλικής κυριαρχίας και συγγραφέας, ο οποίος με την ωμή σάτιρά του και τη δύναμη των πολιτικών του σχολίων συνέβαλε σημαντικά στο θέατρο του Παραλόγου.
Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, το 1937, έμαθε το οικογενειακό επάγγελμα του ζωγράφου, ενώ παράλληλα συμμετείχε στον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό ως αγγελιοφόρος. Ενώ βρισκόταν στην Αγγλία σε αποστολή σαμποτάζ, συνελήφθη και καταδικάστηκε (1940) σε τρία χρόνια κράτηση σε αναμορφωτήριο, όπου έγραψε Το παιδί του αναμορφωτηρίου. Λίγο αργότερα έλαβε μέρος σε ένοπλη επίθεση και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση. Στη φυλακή τελειοποίησε τα Ιρλανδικά του, τη γλώσσα που χρησιμοποίησε στην εξαιρετικά λεπτή και ευαίσθητη ποίησή του. Ακολούθησαν και άλλες συλλήψεις, είτε για επαναστατικές δραστηριότητες είτε για αλκοολισμό.
Το πρώτο του θεατρικό έργο Ο αλλόκοτος τύπος (1954) ανέβηκε στο μικρό Pike Theatre του Λονδίνου και είχε άμεση επιτυχία. Το δεύτερο, Ένας όμηρος (1958), θεωρείται το αριστούργημά του.
Έγραψε διηγήματα και σενάρια για την Ιρλανδική Ραδιοφωνία. Τα τελευταία του έργα, τα οποία ηχογράφησε ο ίδιος σε μαγνητοταινία, είναι Το νησί του Brendan Behan, The Scarperer, Η Νέα Υόρκη του Brendan Behan και Εκμυστηρεύσεις ενός Ιρλανδού επαναστάτη.

[Πηγή των κειμένων και των φωτογραφιών στα βίντεο: ένθετο στο έργο Ένας όμηρος που διένειμε η εφημερίδα Καθημερινή το 2011
Φωτογράφος: Τάκης Πανανίδης
Το σκίτσο του Brendan Behan είναι του Μίνωα Αργυράκη]

Το έργο είναι έξοχο από κάθε άποψη. Θαυμάσια η ποίηση του Μπρένταν Μπίαν, όπως και η απόδοσή της στα Ελληνικά από τον Βασίλη Ρώτα, θαυμάσια η μελοποίησή της από τον Μίκη Θεοδωράκη, θαυμάσια η ερμηνεία του Κώστα Παπαδόπουλου, του Λάκη Καρνέζη και της Μαρίας Φαραντούρη.

Δυστυχώς δεν γνωρίζω τα ονόματα όλων των μουσικών. Παντού αναφέρεται μόνο η φράση «Συμμετέχει λαϊκή ορχήστρα». Στις φωτογραφίες βλέπω τον Γιάννη Διδίλη (πιάνο), τον Βαγγέλη Παπαγγελίδη (μπάσο) και τον Εύανδρο Παπαδόπουλο (κρουστά), αλλά δεν φαίνεται πουθενά ο κιθαρίστας, που μάλιστα παίζει σημαντικότατο ρόλο στα τραγούδια, και δεν τον θυμάται ούτε ο Κώστας Παπαδόπουλος. Θα ήταν, λοιπόν, απρέπεια να αναφέρω όλους τους υπόλοιπους μουσικούς (πλην των Παπαδόπουλου & Καρνέζη) χωρίς τον κιθαρίστα. Τι κρίμα! Στην Ελλάδα του 2011 τα συγγραφικά και τα συγγενικά δικαιώματα συνεχίζουν να χάνονται στο μαύρο σκοτάδι της αφάνειας και μάλιστα σε εκδόσεις σημαντικών εφημερίδων μας (όπου, συν τοις άλλοις, υπάρχουν αρκετά σοβαρά ορθογραφικά λάθη).

Ας αρκεστούμε, ωστόσο, στην ποίηση και τη μουσική του έργου Ένας όμηρος, γιατί αυτές έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και μας αποζημιώνουν πλήρως για κάθε άλλο κακώς κείμενο εν Ελλάδι. Μέρες που είναι, αξίζει να (ξαν)ακούσουμε τον επαναστάτη Ιρλανδό να υμνεί την ελευθερία, τη ζωή και τον έρωτα. Καλή μας ακρόαση!

Να ποιος είμαι (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Να ποιος είμαι

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Είμαι στην τσέπη εφοπλιστής
μποέμης στην καρδιά μου
μ’ όλους τους φίλους μπεσαλής
σπαθί στον έρωτά μου

Να ποιος είμαι κι άμα θες
πλάι μου προχώρα
κι αν σ’ αρέσουν οι λαδιές
κλάψε από τώρα

Είμαι στον πόνο σου γιατρός
στ’ άδικο δικηγόρος
με τις γνωστές σου σοβαρός
στα γλέντια μου μαγκιόρος

Να ποιος είμαι κι άμα θες
πλάι μου προχώρα
κι αν σ’ αρέσουν οι λαδιές
κλάψε από τώρα

Στην πιάτσα μ’ αγαπούν πολύ
αλλά και στα σαλόνια
μα σε γυναίκα πονηρή
κάνω πολλά καψόνια

Να ποιος είμαι κι άμα θες
πλάι μου προχώρα
κι αν σ’ αρέσουν οι λαδιές
κλάψε από τώρα

100 γυναικεία ονόματα (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, 100 γυναικεία ονόματα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Πάλι μου άρχισες να κάνεις τρέλες
πάλι με άλλονε μου περπατάς
και φύκια για μεταξωτές κορδέλες
έρχεσαι ύστερα και μου πουλάς

Μη μου κάνεις, κυρά μου, καμώματα
έχω διώξει πολλές σαν κι εσένα
100 γυναικεία ονόματα
στο δεφτέρι μου είναι γραμμένα

Είπα μ’ εσένανε να γίνω ταίρι
μα βγήκε άνθρακες ο θησαυρός
και, όπως φαίνεται, μες στο δεφτέρι
θα είσαι ένα όνομα κι εσύ απλώς

Μη μου κάνεις, κυρά μου, καμώματα
έχω διώξει πολλές σαν κι εσένα
100 γυναικεία ονόματα
στο δεφτέρι μου είναι γραμμένα

Στην κολόνα της ΔΕΗ (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Στην κολόνα της ΔΕΗ

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Στην κολόνα της ΔΕΗ που θαμπά φωτάει
ένα πένθιμο χαρτί γράφει ότι πάει
πάει κι ο Νίκος που ’χε χρήμα με ουρά
μα δεν βόηθαγε κανέναν φουκαρά

Ήθελα να ’ξερα γιατί γιατί γιατί
καλό οι άνθρωποι, οι άνθρωποι, σε άνθρωπο δεν κάνουν
μήπως δεν το ’χουνε πιστέψει οι κουτοί
ότι κι εκείνοι οπωσδήποτε μια μέρα θα πεθάνουν

Στην κολόνα της ΔΕΗ διάβασα στο φως της
ότι όλα στη ζωή είναι ματαιότης
και ότι πλούσιους και φτωχούς ένα πρωί
τους διαβάζουν στην κολόνα της ΔΕΗ

Ήθελα να ’ξερα γιατί γιατί γιατί
καλό οι άνθρωποι, οι άνθρωποι, σε άνθρωπο δεν κάνουν
μήπως δεν το ’χουνε πιστέψει οι κουτοί
ότι κι εκείνοι οπωσδήποτε μια μέρα θα πεθάνουν

Προτιμότερο να φύγω (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Προτιμότερο να φύγω

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Όποιος έχει αγαπήσει
δεν θα με κατηγορήσει
που χωρίζουμε, αγάπη μου παλιά
αν κι εσύ ξαναγαπούσες
ξέρω πως δεν θα μπορούσες
να τη μοίραζες σε δυο την αγκαλιά

Έστω κι αν πονέσεις λίγο
έστω κι αν θα πληγωθείς
προτιμότερο να φύγω
να μην είμαι διαρκώς υποκριτής

Όποιος έχει αγαπήσει
πρέπει να με συγχωρήσει
που σ’ αφήνω μες στη νύχτα μοναχή
φτιάξε όμως τη ζωή σου
κι η ωραία η ψυχή σου
το αξίζει δυνατά ν’ αγαπηθεί

Έστω κι αν πονέσεις λίγο
έστω κι αν θα πληγωθείς
προτιμότερο να φύγω
να μην είμαι διαρκώς υποκριτής

Επί διαταράξει (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Επί διαταράξει

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Κύριε πόλισμαν, μπαρδόν
που τα ήπια κι είμαι γκον
αλλά μέσα μου πολύ βαθιά πονάω
τύφλα έγινα που λες
γιατί μου ’φυγε προχθές
η γυναίκα που τρελά την αγαπάω

Άφησέ με δυο τραγούδια να της πω
κύριε πόλισμαν, μυαλά μήπως κι αλλάξει
και μετά χωρίς μιλιά σ’ ακολουθώ
για το τμήμα σου «επί διαταράξει»

Κι αν δεν έρθει ως το πρωί
στο φτωχό μας το τσαρδί
κύριε πόλισμαν, το βράδυ θα μεθύσω
και μετά θα ’ρθω εδώ
δυο τραγούδια να της πω
δηλαδή και πάλι θα παρανομήσω

Άφησέ με δυο τραγούδια να της πω
κύριε πόλισμαν, μυαλά μήπως κι αλλάξει
και μετά χωρίς μιλιά σ’ ακολουθώ
για το τμήμα σου «επί διαταράξει»

Πράσινο φως (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Πράσινο φως

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Άναψε πράσινο στη στράτα σου το φως
φύγε και άσε με χωρίς καμιά συμπόνια
κι αν μου πληγώσει την καρδιά ο χωρισμός
συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια

Μες στην καρδιά σου πράσινο φως
για κάποιον άλλον έχεις ανάψει
έτσι είν’ ο κόσμος, πολύ σκληρός
ένας γελάει κι άλλος θα κλάψει

Είχα πιστέψει πως κοντά σου στη ζωή
θα ’βρισκα αγάπη που ζητούσα από χρόνια
μα τώρα δώσ’ μου το φαρμάκι σου κι εσύ
συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια

Μες στην καρδιά σου πράσινο φως
για κάποιον άλλον έχεις ανάψει
έτσι είν’ ο κόσμος, πολύ σκληρός
ένας γελάει κι άλλος θα κλάψει

Ο προδομένος (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Ο προδομένος

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Προδομένος εγώ προδομένη κι εσύ
για μια νέα ζωή ξαναβάλαμε πλώρη
μα ο κόσμος κακός την αγάπη μισεί
και με λόγια πικρά μάς πληγώνουνε όλοι

Κόντρα η ζωή για μας τους δύο
τ’ όνειρό μας αραγμένο πλοίο
βάστα όμως λίγο την καρδιά
κάποτε θ’ ανοίξουμε πανιά

Προδομένος εγώ προδομένη κι εσύ
δεν ζητάμε πολλά στην καινούρια ζωή μας
μια σταγόνα χαρά μια σταγόνα στοργή
και να πάψουνε πια ν’ ασχολούνται μαζί μας

Κόντρα η ζωή για μας τους δύο
τ’ όνειρό μας αραγμένο πλοίο
βάστα όμως λίγο την καρδιά
κάποτε θ’ ανοίξουμε πανιά

Κίτρινη κάρτα (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Κίτρινη κάρτα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Κίτρινη κάρτα σού ’δειξα
γιατί ξηγιέσαι σκάρτα
κι αν δεν αλλάξεις το βιολί, βρε πονηρή
θα ιδείς κόκκινη κάρτα

Με τα φάουλ που μου κάνεις
με στεναχωράς πολύ
ή μαζεύεσαι και φτιάχνεις
ή θα φας αποβολή

Κι αν φύγεις δεν σκοτίζομαι
αυτό πάρ’ το χαμπάρι
η αναπληρωματική, βρε πονηρή
τη θέση σου αυτή θα πάρει

Με τα φάουλ που μου κάνεις
με στεναχωράς πολύ
ή μαζεύεσαι και φτιάχνεις
ή θα φας αποβολή

Για πες μου (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Για πες μου

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Κούρνιαζες σαν το πουλάκι
μες στα στήθια μου
σου ’χα δώσει την καρδιά
και την αλήθεια μου

Και φτερούγισες μια νύχτα
με αδύνατα φτερά
κι έγιν’ η χαρά μας πίκρα
δάκρυα και συμφορά

Και τώρα που σε δέρνουν αστραπές
για πες μου πού κουρνιάζεις τις νυχτιές
για πες μου τον καημό σου πού τον λες
για πες μου γιατί έφυγες και κλαις

Κούρνιαζες στην αγκαλιά μου
περιστέρι μου
σου ’χα σκέπη την καρδιά μου
και το χέρι μου

Σου ’χα σκέπη την καρδιά μου
κι ένα χέρι αντρικό
τώρα πια δεν θα ’χεις ταίρι
μες στον κόσμο τον κακό

Και τώρα που σε δέρνουν αστραπές
για πες μου πού κουρνιάζεις τις νυχτιές
για πες μου τον καημό σου πού τον λες
για πες μου γιατί έφυγες και κλαις

Η αλατιέρα (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Η αλατιέρα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Δυο άντρες μάς τσαλάκωσες
ρε δίγνωμη κοπέλα
και με τους δυο μας τα ’μπλεξες
κι έφτιαξες αλατιέρα

Εμένα Τρίτη μ’ έβλεπες
τον άλλον τη Δευτέρα
μα κάποτε μας μπέρδεψες
κι έσπασ’ η αλατιέρα

Κι όπως μ’ έμαθαν, κυρά
στο σχολειό που πήγα
όποιος θέλει τα πολλά
χάνει και τα λίγα

Πιπέρι σου ήμουν εγώ
ο φίλος το αλάτι
και ζούσες νόστιμη ζωή
αλατοπιπεράτη

Εμένα Πέμπτη μ’ έβλεπες
τον άλλον την Τετάρτη
μα κάποτε μας μπέρδεψες
κι είδα πως είσαι σκάρτη

Κι όπως μ’ έμαθαν, κυρά
στο σχολειό που πήγα
όποιος θέλει τα πολλά
χάνει και τα λίγα

Εγνατίας 406 (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Εγνατίας 406 (Όπα όπα)

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Εγνατίας 406
τράβα, ταξιτζή μου, πριν να φέξει
τράβα μη μας δει κι η γειτονιά
σούρα με την κούκλα αγκαλιά

Όπα όπα τα μπουζούκια
όπα και ο μπαγλαμάς
της ζωής μας τα χαστούκια
με το γλέντι τα ξεχνάς

Ξύπνησε η Σαλονίκη πάλι
άρχισε σκληρή η βιοπάλη
όμως το κορίτσι μου κι εγώ
άρχοντες θα νιώθουμε κι οι δυο

Όπα όπα τα μπουζούκια
όπα και ο μπαγλαμάς
της ζωής μας τα χαστούκια
με το γλέντι τα ξεχνάς

Εγνατίας 406
πάμε να πλαγιάσουμε πριν φέξει
όνειρο να δούμε μαγικό
όμορφο τον κόσμο τον κακό

Όπα όπα τα μπουζούκια
όπα και ο μπαγλαμάς
της ζωής μας τα χαστούκια
με το γλέντι τα ξεχνάς

Καράβι με σημαία ξένη (Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος)

Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Κώστας Βίρβος, Καράβι με σημαία ξένη

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα
Δίσκος: Πράσινο φως (1973)

Καράβι με σημαία ξένη
που πας ταξίδι μακρινό
αγάπη πια δεν με προσμένει
το σπίτι άδειο κι ορφανό
αγάπη πια δεν με προσμένει
μαζί σου πάρε με
μαζί σου πάρε με
να μην πονώ

Μπουένος Άιρες Νέα Υόρκη
Βομβάη Τόκιο και Μπαρμπαριά
ψεύτικα όνειρα ψεύτικοι όρκοι
αχ να τα ξέχναγα εκεί μακριά

Του έρωτά μου η ορφάνια
κάνει το δάκρυ μου καυτό
μόνο σε μακρινά λιμάνια
εκεί μπορεί να γιατρευτώ
να φύγω λίγο απ’ την αφάνεια
να λησμονήσω
να λησμονήσω
να ξεχαστώ

Μπουένος Άιρες Νέα Υόρκη
Βομβάη Τόκιο και Μπαρμπαριά
ψεύτικα όνειρα ψεύτικοι όρκοι
αχ να τα ξέχναγα εκεί μακριά

Μια Κυριακή του Μάρτη (Λουκιανός Κηλαηδόνης & Νίκος Γκάτσος)

Λουκιανός Κηλαηδόνης & Νίκος Γκάτσος, Μια Κυριακή του Μάρτη

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: Η κόκκινη κλωστή (1972)

Μια Κυριακή του Μάρτη και μια Σαρακοστή
εσύ ’σουν στο κατάρτι κι εγώ στην κουπαστή
κρατούσαμε το δάκρυ στα ματοτσίνορα
για μας δεν είχαν άκρη της γης τα σύνορα

Δε σου ’στειλα το μήλο και σ’ έχασα από φίλο
μα μ’ ένα πορτοκάλι θα σε κερδίσω πάλι

Φίλα με, της καρδιάς μου καραβοκύρη
να ξαναπιώ τον ήλιο σ’ ένα ποτήρι
φίλα με, Αυγερινέ μου, να γίνω Πούλια
τραγούδι να μου λένε τα θαλασσοπούλια

Μια Κυριακή του Μάρτη και μια Σαρακοστή
κρεμάσαμε στο χάρτη μια κόκκινη κλωστή
και δίπλα στο τιμόνι όταν γυρίσαμε
το πρώτο χελιδόνι καλωσορίσαμε

Δε σου ’στειλα το μήλο και σ’ έχασα από φίλο
μα μ’ ένα πορτοκάλι θα σε κερδίσω πάλι

Φίλα με, της καρδιάς μου καραβοκύρη
να ξαναπιώ τον ήλιο σ’ ένα ποτήρι
φίλα με, Αυγερινέ μου, να γίνω Πούλια
τραγούδι να μου λένε τα θαλασσοπούλια