Χαρά Χρηστάρα, Διάψευση

Διάψευση

Το τοπίο μπροστά μου με ξαφνιάζει
Είχα καιρό ν’ ανοίξω τα μάτια μου
να το κοιτάξω
Οι βροντές της μπόρας που έρχεται
τα σύννεφα που σκέπασαν τον ήλιο
ο θόρυβος του δρόμου
που συνεχίζει ανεπηρέαστα
η φλόγωση των δαχτύλων μου
καθώς περιμένει τις σταγόνες της βροχής
για να καλμάρει
ο πυρετός μου τέλος ακατέβατος
σχηματίζουν ένα παλιρροϊκό κύμα
έτοιμο να πνίξει τις ακτές μου
να πλημμυρίσει τα κατώγια μου
έτσι που θέλησε η τύχη ν’ αντιστρατευθεί
τις προσδοκίες μου

Από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1998) της Χαράς Χρηστάρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χαρά Χρηστάρα

Χαρά Χρηστάρα, Αναμονή

Αναμονή

[Ενότητα Κυκλώματα της μνήμης]

Κλωθογυρίζω στα στενά και στ’ αδιέξοδα
Οι πλάκες του δρόμου ξεκολλημένες
μου πετάζουν λάσπες
Περιμένω την ανάμνηση να σπινθηροβολήσει
να τυλίξει στη γοητεία της το νου μου
ν’ ανάψει φώτα γιορτινά στην πόλη
η επιθυμία να ορθωθεί
το πρόσωπο του παρελθόντος χρόνου
να μου γνέφει στις στροφές
μάρμαρο σμιλεμένο από τα αισθήματα
με χαμόγελο αρχαίου αγάλματος
όπου σιγοκαίει μια κρυφή ζωή
σαν μουσική οργάνου της ανατολής
με ήχους μιας ακραίας λεπτότητας
ίδιους με κείνους από τις χορδές
που πάλλουν στην ψυχή
στις κορυφαίες στιγμές της

Από τη συλλογή Θέατρο σκιών (1999) της Χαράς Χρηστάρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χαρά Χρηστάρα

Χαρά Χρηστάρα, Σε σιωπή

Γιώργος Χατζηνάσιος & Ντίνος Δημόπουλος, Ήλιε μην κοιτάς
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη / δίσκος: Διαδρομή (1973)

Σε σιωπή

[Ενότητα Το παρασύνθημα ξεχάστηκε]

Κύματα-κύματα η οργή
Ξυπνώ στο σκαλοπάτι της ανάμνησης
Σπρώχνει από μέσα το αλέτρι του ο πόνος

Οι ιδιωτικές στιγμές μου ράβονται
στο πανωφόρι του πλήθους
Τι να περιμένει η αγάπη
παρά το άλλο της πρόσωπο–
το μίσος;

Η θλίψη σπάει το κούτελό της στις σελίδες
Θα απαντηθεί άραγε η ερώτηση
που βάλθηκε να τρέχει αλαφιασμένη
στους δρόμους της πόλης
ξεπηδώντας από τη βαθιά ρωγμή του κεφαλιού μου;

Θα βρει ποτέ ανακούφιση η αμφιθυμία
που λιώνει με τα πέλματά της
κάθε βεβαιότητα;

Μέσα στη σιωπή, ξέρεις,
θα ηχήσουν τα λόγια
που αλληλοσκοτώνονται να πάρουν τη σειρά τους

Από τη συλλογή Οπτικό πεδίο (2002) της Χαράς Χρηστάρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Χαρά Χρηστάρα

Μαρία Ψωμά, Σ’ ένα βαρύ ζεϊμπέκικο

Σ’ ένα βαρύ ζεϊμπέκικο

[Ενότητα Της ανησυχίας]

Σ’ ένα βαρύ ζεϊμπέκικο καίω ό,τι με καίει.
Ρίχνω το βήμα, γεμίζω μουσική,
αφήνομαι οι στίχοι να με στοιχειώσουν,
είμαι εκεί μα δε βρίσκομαι,
μετέχω στο μύθο άλλου,
στη στροφή, απ’ το εγώ κενή
μόνο κορμί
δοξάρι γίνομαι,
μεθίσταμαι,
απλώνω
σε κόσμους δίχως λόγια,
όπου παλμοί, αισθήματα, ρυθμοί
εκφράζονται έξω απ’ τα δόντια.
Σ’ ένα βαρύ ζεϊμπέκικο
τελειώνω
ξαναρχίζω.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Αφύπνιση

Αφύπνιση

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Σαν παίρνει να ξυπνά
τ’ αγρίμι μέσα μου,
νιώθω πως σίμωσε η ώρα
του βασικού ένστικτου ν’ απαιτήσει!
Σε μια ανάσα ξεχύνεται αχαλίνωτο,
παραμερίζει το έλεος,
ποδοπατεί το λογισμό,
πρωτόγονη η φύση ορμά
τα καταπατημένα να διεκδικήσει.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Οι αναμνήσεις

Οι αναμνήσεις

[Ενότητα Της αφαίρεσης]

Όλο και πιο συχνά
μ’ επισκέπτονται απρόσκλητες
σ’ ακατάλληλες ώρες,
γλαφυρές, ζωηρές, φλύαρες,
απαιτούν να τις φιλοξενήσω,
χαμογελούν, δακρύζουν, αναδεύονται,
ανασύρουν μυρωδιές, πεθυμιές ξεχασμένες.
Καταλυτική στο παρόν η παρουσία τους
με κρατάει στο παρελθόν εγκλωβισμένη.
Διευθετώ…
Επιστρέφω…
Γερνάω…
Σιμώνει η ώρα να συνδεθώ ξανά
με τον ομφάλιο λώρο…

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Η διαρκής αναζήτηση

Η διαρκής αναζήτηση

[Ενότητα Του έρωτα]

Ψάχνω το κατάλληλο σώμα
να μπω, να μοιραστώ,
ν’ απλώσω την ψυχή μου,
ν’ αφεθώ.
Ελπίζω,
συνεπιβάτης στη θαλπωρή
ως το τέρμα να ταξιδέψω
με το χνότο ζεστό.
Ψάχνω το κατάλληλο σώμα
κι έστω για μια στάση, την τελευταία
αν το βρω, θα χωθώ!

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά: Θυμάσαι, φίλε;

Θυμάσαι, φίλε;

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Θυμάσαι, φίλε
τη δίψα της νιότης
που λίγωνε το νου
που σπίθιζε το πνεύμα;
Κείνη την ακόρεστη απαίτηση
που χόρταζε τα σωθικά
με τις οσμές του μέλλοντός μας;
Θυμάσαι;
Ανακαλείς στο ελάχιστο
τη φόρτιση των αναμονών,
τον ηλεκτρισμό των αναμενόμενων αλλαγών;
Τώρα,
στην ένδεια της ωρίμανσης
στη σιωπή της σοφίας
τώρα που ξέρεις,
αναπολείς την παραμυθία του ανέφικτου,
όπου μ’ ένα φύσημα
ψηλά
στις κορφές του απάτητου μας ωθούσε;

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Εξορκισμός

Εξορκισμός

[Ενότητα Της αναζήτησης]

Ξαναγυρίζουμε σ’ εκείνα τα σώματα
του πρωτόγνωρου ρίγους
που μετάλλαξαν τις στιγμές σε ιστορία,
στην έξαψη, την ανάταση, τα ποιητικά λόγια
που παρέμειναν συνθήματα στην μετέπειτα πορεία.
Ξαναγυρίζουμε στην αδημονία της αφετηρίας,
στ’ απατηλά συναισθήματα, στις προσαρμογές της αφέλειας,
στον ενθουσιασμό της απειρίας.
Κατερχόμαστε νύχτα στους πρόποδες
ασκεπείς και ξυπόλητοι
με το νόστο μόνη γεύση στο στόμα,
κατερχόμαστε μ’ ευλάβεια
στης αθωότητας τις θαμμένες πηγές
να συλλέξουμε αγίασμα
για τον εξορκισμό των λαθών μας.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Μαρία Ψωμά, Ανεξίτηλα σημάδια

Ανεξίτηλα σημάδια

[Ενότητα Του έρωτα]

Τα σώματα που αναστήθηκαν
στο γέννημα του πόθου,
που ανθίσανε στο άγγιγμα,
στην ηδονή του πάθους,
αυτά που μετέστησαν
απ’ την τρυφερότητα της ένωσης
μέχρι το απόλυτο του βάθους…
Δεν ξεχνούν.
Χρόνια μετά στέκουν δέντρα
με τα σημάδια του θαύματος ανεξίτηλα
στον κορμό τους.

Από τη συλλογή Ισόβια θητεία (2006) της Μαρίας Ψωμά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Ψωμά

Βασίλης Φαϊτάς, Θρόισμα

Θρόισμα

Έγραφε στον θεό
για το ανέραστο χάος
τα γερασμένα τοπία της σκόνης
και καθώς έγραφε οι σελίδες
αργά βυθίζονταν στη σιωπή
ώσπου ο ίδιος έγινε
μια ιδέα του θεού
ερμητική κι ανάλαφρη
σαν το αεράκι που φύσηξε απαλά
και την πήρε μαζί του πέρ’ απ’ τους φράχτες.

Από τη συλλογή Ο αλχημιστής του χάους (2015) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

Βασίλης Φαϊτάς, Μια φούχτα φως


Πηγή για τη φωτογραφία: https://ellerochelle.blogspot.com/

Έκρηξη

Θα πρέπει να πέρασε πολύς καιρός
μια εκπυρσοκρότηση από χρόνια
ίσια στην καρδιά μας,
ένα παράξενο κοχύλι μ’ ανοιγμένα φτερά
τη ζωή μας κόβει στα δυο
μας μαθαίνει να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Αν είχα πατρίδα
θα σ’ έπαιρνα μαζί μου
στο αύριο,
μ’ ένα κλαδάκι ανθισμένη βροχή
στα μαλλιά σου ξεχασμένο,
μια φούχτα ανεμοδαρμένο φως
στη νιότη σου.

Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

Βασίλης Φαϊτάς, Έκρηξη

Έκρηξη

Εδώ ήταν το σώμα μου και διαλύθηκε
ένα φτερό δυο σταγόνες αίμα
και κείνος ο απελπισμένος άνεμος.
Εδώ που ακουμπάς ήταν μια χίμαιρα
ένας σπόρος για τη ζωή ή για το θάνατο.

Αν σου μιλώ
για καταποντισμένα χρόνια
για κείνους που έφυγαν,
είναι γιατί όταν βραδιάζει
στα λιμάνια τα βαπόρια σφυρίζουν
είναι γιατί η φωνή καταρρέει
και πάει βαθιά στο χώμα.

Τη ζωή μου έζησα μακριά
εκεί που οι άνεμοι χάνονται μέσα στην πόλη
κι οι δρόμοι βουλιάζουν
φορτωμένοι ερημιά.

Ποιο χέρι μας έδεσε
στην παλίρροια μέσα των εποχών
ποια μνήμη μάς πήρε στο βυθό της
τ’ αβέβαια εκείνα δειλινά.

Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

Βασίλης Φαϊτάς, Ένας μεθυσμένος από το αύριο

Ένας μεθυσμένος από το αύριο

Άιντε λοιπόν καρδιά μου
ας τραγουδήσουμε
για το παιδί που ’φυγε χρόνια πριν
μιλώντας σ’ ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
για το αύριο που θ’ αναδυθεί
απ’ τις παλιές μας πατρίδες.

Ονειρευτήκαμε πολύ
ονειρευτήκαμε,
όπως ο μεθυσμένος που περπατάει
κοντά στο άπειρο
το δέντρο που βυθίζεται στον άνεμο.

Ας τραγουδήσουμε κι ας ξαναγεννηθούμε
στο σφυγμό της απεραντοσύνης μέσα.

Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

Βασίλης Φαϊτάς, Γέννηση

Γέννηση

Κανείς δε με ρώτησε από πού έρχομαι
αιμοσφαίριο της αιωνιότητας
εκσφενδονισμένο
ανάμεσα σ’ αυτούς τους τοίχους

Μπορώ κι ακούω την καρδιά μου να χτυπάει
το αίμα μου να κυλάει
και τη μνήμη μου κάποιες λέξεις να τυραννούν,
ζωή και θάνατος
ελευθερία.

Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς

Βασίλης Φαϊτάς, Απουσία

Απουσία

Έφυγε έτσι, ξαφνικά
και δεν ήξερες αν
αλήθεια είχε έρθει ποτέ.
Η φωνή του ερχόταν απ’ το χθες
τα μάτια του απ’ το αύριο
και το σώμα του ήταν
μια βαλίτσα
κι είχε κλεισμένο μέσα
ένα φεγγάρι.

Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980) του Βασίλη Φαϊτά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Φαϊτάς