Φανή Αθανασιάδου, Θα σε περιμένω

Σταύρος Κουγιουμτζής, Αυτός ο κόσμος
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Έβρεχε ο κόσμος (2000))

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω
ώσπου τα σίδερα θα πάψουν να μου κρύβουν
την ωραία σου μορφή
ώσπου τα κάγκελα θα πάψουν
να σκιάζουν το πρόσωπό σου.

Θα σε περιμένω
ώσπου οι γκρίζοι τοίχοι θα πάψουν
να μας χωρίζουν
ώσπου τα υγρά μπουντρούμια
δε θα κρατούν φυλακισμένη
την ελεύθερη ψυχή σου.

Κι όταν θα φτάσει εκείνη η μέρα
να ξέρεις πως θα σε περιμένω
στην οδό ελευθερίας
να τη βαδίσουμε μαζί.

Από τη συλλογή Επιλογές (1986) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Advertisements

Ανδρέας Καρακόκκινος, Μ’ ένα ποτήρι κρασί

Μιχάλης Χατζηγιάννης & Θανάσης Βούτσινος, Μόνο στα όνειρα
(τραγούδι: Μιχάλης Χατζηγιάννης / δίσκος: Παράξενη γιορτή (2000))

Μ’ ένα ποτήρι κρασί

[Ενότητα Πνοή της άνοιξης]

Μ’ ένα ποτήρι κρασί,
νομίζω ήταν κόκκινο σαν το αίμα,
ίσως να ήταν και αίμα,
έβρεξα την καρδιά μου
για να δραπετεύσω
από τα όνειρα που σβήστηκαν
στο ηλιοβασίλεμα
και τώρα απόμεινε μόνο το κουφάρι τους
να τριγυρνάει σαν πλανόδιος παλιάτσος.

Από τη συλλογή Πνοή της άνοιξης (2007) του Ανδρέα Καρακόκκινου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Καρακόκκινος

Σταμάτης Κραουνάκης, Νύχτα θεά

Νύχτα θεά

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Μαρινέλλα
Δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000, από την τηλεοπτική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη)

Κυριακή τον γνώρισα, Κυριακή τον βρήκα
και του παραχώρησα και καρδιά και προίκα
μου ’λεγε η μαμά: Μαρή, φόρα καμιά χάνδρα
είναι τελικά βαρύ να πιστεύεις άνδρα
αχ, Μαρίκα, μαρή

Κυριακή τον γνώρισα, Κυριακή τον είδα
με μια καπνεμπόρισσα έξω απ’ τη Χαλκίδα
έκλαψα, έκανα σκηνές κι από τότε να ’μαι
κλάματα περγαμηνές έχω να θυμάμαι

Νύχτα, ψυχή μου, ανέβα, νύχτα θεά
απ’ του λαιμού τη φλέβα, νύχτα θεά
να λιώνουνε οι άντρες όλοι για με
νύχτα, φεύγα, μη μ’ ανάβεις καημέ
Νύχτα, γλυκιά μου ασπίδα, νύχτα θεά
τράβα στη βλεφαρίδα τη μολυβιά
να τραγουδάν για μένα τ’ αρσενικά
νύχτα, πέρνα, μη μ’ ανάβεις νταλγκά
Νύχτα, μάνα μου, σου μοιάζω
σαν και σένα μαύρα βάζω
όλα τα φιλιά σου τάζω για βεγγαλικά

Κυριακή τον γνώρισα, Κυριακή τον πήρα
κι εξ αρχής τον ζόρισα, είχα πλέον πείρα
μου ’λεγε η μαμά: Μαρή, άσ’ τα ζοριλίκια
θα τον χάσεις και μπορεί να πουλάς φιστίκια
αχ Μαρίκα, μαρή

Κυριακή παντρεύτηκα έναν προβολέα
και μ’ αυτόν πορεύτηκα και με μιαν αυλαία
κι όταν θέλω να φτιαχτώ, ρίχνω κάνα κλάμα
λέω εκείνο το σκοπό που ’λεγε κι η μάμα

Νύχτα, ψυχή μου, ανέβα, νύχτα θεά
απ’ του λαιμού τη φλέβα, νύχτα θεά
να λιώνουνε οι άντρες όλοι για με
νύχτα, φεύγα, μη μ’ ανάβεις καημέ
Νύχτα, γλυκιά μου ασπίδα, νύχτα θεά
τράβα στη βλεφαρίδα τη μολυβιά
να τραγουδάν για μένα τ’ αρσενικά
νύχτα, πέρνα, μη μ’ ανάβεις νταλγκά
Νύχτα, μάνα μου, σου μοιάζω
σαν και σένα μαύρα βάζω
όλα τα φιλιά σου τάζω για βεγγαλικά
νύχτα, μάνα μου γλυκιά

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Μαρινέλλα
Δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000, από την τηλεοπτική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη)

Τα πρώτα θύματα, καλέ μου, που ’χα δει
δεν ήταν θύματα που λένε του πολέμου
ήταν τα ίδια μου τα αισθήματα γιατί
τον κόσμο ρούφηξα φωτιά στον ναργιλέ μου

Και φυσαλίδα τη φυσαλίδα
πως δεν ξημέρωνε πρωί εγώ το είδα
λες κι ήταν ζάχαρη η φυγή
καρδιά, που θέλησες
κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες…

Πως δεν αισθάνομαι ποτέ κι είμαι σκληρή
και πως για λόγια απ’ τα πικρά πετάω το γάντι
μπορεί και να ’ναι αλήθεια, αυτό παρηγορεί
που θες να κόβεις το γυαλί μ’ ένα διαμάντι

Και φυσαλίδα τη φυσαλίδα
πως δεν ξημέρωνε πρωί εγώ το είδα
λες κι ήταν ζάχαρη η φυγή
καρδιά, που θέλησες
κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες…

Σταμάτης Κραουνάκης, Ξέχασέ μας

Ξέχασέ μας

Μουσική & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Μαρινέλλα
Δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000, από την τηλεοπτική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη)

Ξέχνα μας, πες πως δεν ήταν κανείς
φώτα, ρουμπίνια, ρούμπες, πιατίνια
ήρωες, πες, αφανείς

Ξέχνα μας, τους πωλητές της χαράς
όπου και να ’σαι, αν μας θυμάσαι
μόνο πληγές θα φοράς

Ξέχνα μας, όλα τα ταξίδια ήταν ψέματα
ξέχνα μας, χάρτινα φιλιά, κόκκινη μπογιά
για τα αίματα

Ξέχασέ μας
ξέχασέ μας και φεύγα
και ας κλαίει η ψυχή γοερά

Σκότωσέ μας
στα καλύτερα έργα
η αγάπη γεννάει συμφορά
Ξέχασέ μας…

Ξέχνα μας, ποτέ δεν ήμασταν, πες
ξέχνα τα πάντα, φώτα γιρλάντα
βράδια που κόβαν σιωπές

Ξέχνα τα, μη σε πλανεύει η χαρά
κράτα ένα φλούδι απ’ το τραγούδι
να το σφυράς τρυφερά

Ξέχνα μας
όλα τα παιχνίδια τα χάλασα

ξέχνα μας
σκόρπα την καρδιά

σ’ άλλη αμμουδιά σ’ άλλη θάλασσα

Ξέχασέ μας
ξέχασέ μας και φεύγα
και ας κλαίει η ψυχή γοερά

Σκότωσέ μας
στα καλύτερα έργα

η αγάπη γεννάει συμφορά
Ξέχασέ μας, αγόρι μου…

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Το τραγούδι του Νείλου

Το τραγούδι του Νείλου

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Γιώργος Μαρίνος
Δίσκος: Αυτός ο Γιώργος (1991)

Έπιασα το Νείλο φίλο, είπα τα μεράκια μου
χαιρετίσματα να στείλω στα πατριωτάκια μου
ρώτησα την πυραμίδα τι σημαίνει υπομονή
μου ’πε αυτή χαρά κι ελπίδα όπου να ’ναι θα φανεί

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε…

Αχ Ελλάδα της ερήμου, με πληγώνεις και με καις
λευτεριά και φυλακή μου κάτω από τις φοινικιές
ετραγούδαγε η Σοφία, ετραγούδαγε ο Θεός
δεν θ’ αντέξει η Γερμανία μ’ όλο τούτο εδώ το φως

Καινούργια τώρα ζωή ας ξαναρχίσουμε οι δύο μας
κι ας πούμε πως με πρωτόειδες αυτό το πρωί
ας ξεχαστούν τα παλιά κι ας ξαναχτίσουμε πάλι
την γκρεμισμένη από χρόνια μικρή μας φωλιά…

Κι όπως έφτιαχνες στην άμμο πόρτες και παράθυρα
να γυρίσω στην Αθήνα σε μιαν ώρα θα ’θελα

Λόντρα, Παρίσι, Νιου Γιορκ, Βουδαπέστη, Βιέννη…

Και μεθυσμένοι τα βράδια κολόνα-κολόνα
να κοιμηθούνε πηγαίνουνε στον Παρθενώνα…

Ετραγούδαγε η Σοφία, ετραγούδαγε ο Θεός
Το ’γραψε κι η ιστορία, πάει κι αυτός ο πόλεμος

Σχεδόν 10 χρόνια αργότερα, το 2000, έρχεται η δεύτερη εκτέλεση από τη Μαρινέλλα για τη μουσική επένδυση της τηλεοπτικής σειράς Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες που ήταν μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Γιάννη Ξανθούλη. Το τραγούδι ανήκει στο δίσκο με τα τραγούδια αυτής της τηλεοπτικής σειράς.

Ως αναγνώστρια και ακροάτρια, οφείλω να πω ότι το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, η τηλεοπτική του μεταφορά από τον Κώστα Κουτσομύτη και ο δίσκος που προέκυψε από τη μουσική επένδυση της σειράς, υπήρξαν από τις ευτυχέστερες στιγμές της ζωής μου. Νομίζω ότι ήταν και η τελευταία τηλεοπτική σειρά που παρακολούθησα ανελλιπώς.

Θα σημειώσω εδώ και κάτι που έχει σημασία για το συγκεκριμένο τραγούδι. Θεωρώ ότι η Λίνα Νικολακοπούλου είναι και πάλι σε μια εξαιρετική της στιγμή γιατί νιώθω το τραγούδι σαν ένα ντοκιμαντέρ που επιχειρεί μια ταχύτατη αναδρομή στην ιστορία της χώρας και στις ψυχές του απλού κόσμου από το ’40 και μετά. Άκουγα μέσα του τα τραγούδια που λέγανε οι γονείς μου, όταν μιλάγανε για τα χρόνια του πολέμου νοσταλγώντας τα νιάτα τους κι ας πέρασαν μέσα από τόσες κακοτοπιές.

Σπάνια δε μου έχει συμβεί να μ’ αρέσουν τόσο πολύ και η πρώτη και η δεύτερη εκτέλεση ενός τραγουδιού, αν και εδώ μάλλον ήταν αναμενόμενο γιατί αγαπώ πολύ τόσο τον Γιώργο Μαρίνο όσο και τη Μαρινέλλα.

Α, ναι, μην το ξεχάσω. Μου συνέβη κάτι πολύ περίεργο όταν διάβασα αυτό το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, το 2000. Θυμάμαι ότι όσο διάβαζα τις πρώτες σελίδες συνεχώς πέρναγε απ’ το νου μου η εικόνα μιας γυναίκας. Αυτές τις 2-3 πρώτες σελίδες τις διάβασα ξανά και ξανά ίσαμε με 20 φορές. Και, ύστερα, έκλεισα τα μάτια και κατέληξα με απόλυτη σιγουριά στο συμπέρασμα ότι η Μαρίκα Σουέζ είναι φτυστή η Μαρινέλλα. Προς μεγάλη μου έκπληξη και ακόμη μεγαλύτερη ικανοποίηση, λίγους μήνες αργότερα διάβασα και είδα ότι ο Κώστας Κουτσομύτης την επέλεξε κατευθείαν για πρωταγωνίστρια στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου. Το ’νιωσα κάπως σαν δικαίωση της φαντασίας μου. 🙂

Σταμάτης Κραουνάκης, Αυτή η νύχτα μένει

Αυτή η νύχτα μένει

Μουσική & στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Τραγούδι: Δήμητρα Παπίου
Ταινία: Αυτή η νύχτα μένει (του Νίκου Παναγιωτόπουλου, 2000)

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού, κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
Κάτι κυνηγώ, σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου, τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
Πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουριά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
Μου ’γνεφε η καρδιά, πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Αλέξανδρος Ίσαρης, Ανταύγειες

Mc Olan & Λίνα Νικολακοπούλου, Στην άκρη ενός φιλιού
(τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά / δίσκος: Στην άκρη ενός φιλιού (2000))

Ανταύγειες

Σαν άνεμος βουίζει καθώς τρέχει ο χρόνος
Και τα μαλλιά σου κυματίζουν και τυφλώνουν.
Κάποια παράσταση θα παίζεται εκεί ψηλά.
Με μάσκες και κύμβαλα ουρανομήκη
Μιλάνε οι θεοί που παρασταίνουνε σφαγές
Σε φωταψίες σκοτεινού φωτός.

Τη μουσική τους δεν μπορείς να την ακούσεις
Όμως κάποιες ανταύγειες την ώρα του έρωτα
Στο όνειρο
Σαν ξεψυχάς
Ή όταν φτιάχνεις είδωλα με το χρωστήρα
Μπορείς να δεις.

Μια μυρωδιά την ώρα που βραδιάζει
Ή άγγιγμα απατηλό στον ώμο
Η αλλαγή της θάλασσας καθώς αποτραβιέται
Από τα μάτια η σκόνη της ερήμου
Του άλλου οι σταλαγματιές μες στο δικό σου δάκρυ.
Όλα θυμίζουν το αόρατο μιας θαλπωρής
Που κάποτε ξεσπά και μας τυφλώνει.

Από τη συλλογή Θα επιστρέψω φωτεινός [Ποιήματα 1993-1999] (2000) του Αλέξανδρου Ίσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλέξανδρος Ίσαρης

Έγκλειστες συναντήσεις (2008): έρωτας

Διονύσης Καρατζάς & Γιώργος Ανδρέου, Άγιος ο έρωτας
(τραγούδι: Γιώργος Ανδρέου / δίσκος: Χελιδόνια της βροχής (2000))

έρωτας

Έρωτας η κάθε μέρα
Το πάθος
Το ξύπνημα της ζωής
Φλόγα
Τροφή για το είναι

Από τη συλλογή έγκλειστες συναντήσεις (2008) ανήλικων κρατουμένων στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανήλικοι κρατούμενοι στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Κατερίνα Καριζώνη, Καλοκαιρινή συνάντηση

Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου, Παραμύθι
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Υδρόγειες σφαίρες (2000))

Καλοκαιρινή συνάντηση

Σα να ξανάβρισκα
εκείνον τον παμπάλαιο θησαυρό
που ήταν χαμένος από χρόνια
στα λιμνάζοντα μάτια σου.

Κυριακή πρωί
ξεφωνίζοντας στους δρόμους το όνομά σου
ράγισα το κρύσταλλο του ήλιου
και να, σε είδα στο σπασμένο φως.

Να μου μιλάς για την Αλίκη
που δραπέτευσε απ’ τη χώρα των θαυμάτων
γριά πια
και τυφλή απ’ όσα είδε
για την Αλίκη που εκτελέσαμε
στ’ αστεία ένα απόγευμα
τρομαγμένοι απ’ όσα θα αποκάλυπτε για μας.

Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη
της δίνω πάντα το νόημα
που εγώ θέλω να έχει,
έλεγε ο Χάμπτι Ντάμπτι στην Αλίκη.
Έτσι κι εγώ
σ’ αυτό το βουερό κι άπλετο φως
του Αυγούστου
δίνω τώρα το νόημα της στάχτης
και σ’ ό,τι από σένα απέμεινε
το νόημα της θάλασσας.

Βουτηγμένοι στις πρωινές εφημερίδες μας
και πίνοντας ήσυχα καφέ
σε μια παραθαλάσσια πρόφαση γαλήνης
παρατηρούσαμε τους περιοδεύοντες
αντικατοπτρισμούς.

Από τη συλλογή Αναπάντεχο καλοκαίρι (1978) της Κατερίνας Καριζώνη

Πηγή: ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009) της Κατερίνας Καριζώνη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κατερίνα Καριζώνη

Απόστολος Μαϊκίδης, Δέκα

Θύμιος Παπαδόπουλος & Νίκος Μωραΐτης, Βήμα-βήμα
(τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας / δίσκος: Του έρωτα το φως (2000))

Δέκα

Θα βρεθούμε ξανά χαμένοι
στην ίδια χούφτα από λέξεις χωρίς τελεία
κι ενώ θα προσπαθώ να καταλάβω
γιατί δε χιονίζει πια τόσο συχνά
θα φύγεις, χωρίς ν’ ανοίξεις το φως
(εξακολουθεί να σε φοβίζει η σκιά σου στον τοίχο)
θα μείνω, χωρίς ν’ ανοίξω το φως
(εξακολουθεί να με φοβίζει ο τοίχος
χωρίς τη σκιά σου).

Από τη συλλογή Φωτοτυπείο (2004) του Απόστολου Μαϊκίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Απόστολος Μαϊκίδης

Ντάντη Σιδέρη: Πορεία ημέρας II.

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Παράθυρο στο φως (δίσκος: Τρύπιες σημαίες (2000))

Πορεία ημέρας II.

Πέφτεις
μέσ’ απ’ τους καιρούς∙
σταματάς σε κάποιαν ώρα
ή πάλι όχι

Μια λέξη
απ’ τις πολλές
δανείζεσαι
την κατοικείς
για μια σύντομη
στιγμή

Παρατηρείς
τη θέση της ανάπαυλας∙
θα πρέπει
να υπάρχει πρόσβαση σ’ ένα
παράθυρο

Κινείσαι πέρα-δώθε
διαρκώς αλλάζεις
θέσεις
οδεύοντας προς την τελειωτική,
της προσδοκίας

Από τη συλλογή Hinter dem Schlaf höre ich mich besser [Πίσω απ’ τους ύπνους με ακούω πιο καθαρά] (2001) της Ντάντης Σιδέρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ντάντη Σιδέρη

Μανόλης Ξεξάκης, Όνειρο όγδοο

Μιχάλης Χατζηγιάννης & Θανάσης Βούτσινος, Μόνο στα όνειρα (δίσκος: Παράξενη γιορτή (2000))

Όνειρο όγδοο

[Ενότητα Όνειρα]

Δεν ξέρω αν πεθαίνω τη νύχτα;

Πού πάει η ζωή μου;

Τι όνειρα βλέπω;

Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε
δεν είναι στον ουρανό.

Στα όνειρα φυγοδικούν∙

επιθυμίες ανομολόγητες,
φόβοι και ξεχασμένες οδύνες.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μανόλης Ξεξάκης, ποιήματα 1972-2006 (2008)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μανόλης Ξεξάκης

Φανή Αθανασιάδου, Καινούριοι ήλιοι

Ορφέας Περίδης, Ήλιοι (δίσκος: Στο πρώτο πρώτο πέταγμα (2000))

Καινούριοι ήλιοι

Απ’ το παράθυρό μου
κοιτάζω και βλέπω την ομορφιά της χαράς
την ομορφιά της ζωής ανάγλυφα ζωντανεμένη
στους ήλιους που μόλις τώρα αρχίζουν
ν’ ανατέλλουν.
Με τη φλόγα ξαναμμένη στο βλέμμα τους
ατενίζοντας κάποιο όνειρο που θέλουν
να το κάνουν αλήθεια τους
και τις ανάσες τους γοργές να καίνε
γεμάτες δίψα για τη ζωή για τη δημιουργία.
Τώρα δες τους, καμάρωσέ τους
της ζωής τον τρελό χορό έχουν στήσει
κάτω απ’ τους ατέλειωτους της μουσικής τους ήχους
και χορεύουν χορεύουν χωρίς σταματημό.
Με τη δύναμη κρυμμένη μέσα τους
προχωρούν και γελούν.
Η ευτυχία έχει λοιπόν πρόσωπο ακόμη
στην ομορφιά της ζωής
στους καινούριους ήλιους που τώρα ανατέλλουν.

Από τη συλλογή Επιλογές (1986) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

Ίσως την αποπλύνει (Γιώργος Ιωάννου)

Ευανθία Ρεμπούτσικα, Καλοκαιρινή βροχή
(δίσκος: Μικρές ιστορίες (2000))

Ίσως την αποπλύνει

Μη φοβάσαι πια
την καλοκαιριάτικη βροχή
τις νύχτες που ξυπνάς
απ’ τον βαθύ των φύλλων ψίθυρο.

Κλείσε τα μάτια μόνο καλύτερα,
κι άνοιξε κείνη την καρδιά σου.

Ίσως την αποπλύνει η καταιγίδα.

Από τη συλλογή Ηλιοτρόπια (1954) του Γιώργου Ιωάννου

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τα Χίλια Δέντρα και άλλα ποιήματα (εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 1973)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Ιωάννου

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Η γνώμη της για τη Θεσσαλονίκη

Γιώργος Σταυριανός, Θεσσαλονίκη
(τραγούδι: Παντελής Θεοχαρίδης / δίσκος: Πού να τελειώνει η θάλασσα (2000))

Η γνώμη της για τη Θεσσαλονίκη

Μου σύστησαν την ποιήτρια
από την Καλιφόρνια της Αμερικής,
που έδινε σειρά διαλέξεων στο πανεπιστήμιο.
«Σε γενικές γραμμές δεν μ’ ενθουσίασε η πόλη σας.
Κοινότυπη, δεν προσφέρεται για καλλιτέχνες.
Εμπνέεσαι, μπορείς και γράφεις μένοντας εδώ;»
με ρώτησε. Εκείνη τη στιγμή ένας πληθωρικός
γεροντάκος ξεσήκωνε την ταβέρνα με τις φωνές του:
«Αχ, Μάρκο, φίλε μου, έσβησαν τα νιάτα σου,
έχασες τη λεβεντιά σου με τα χρόνια,
είσαι αγνώριστος».
Σπάραζε, σχεδόν έκλαιγε για τη φθορά του χρόνου.
Ήταν τόσο πηγαίος, ώστε αντί για θλίψη
ένιωθα ανάταση.

Το στιγμιότυπο ανέτρεπε, έκανε σκόνη
τους αβάσιμους ισχυρισμούς της για την πόλη.
«Όλο και κάτι βρίσκει να γράψει κανείς»,
της απάντησα, καθώς αποτύπωνα τον σπαραγμό
του ζωηρότατου, πληθωρικότατου γεροντάκου
κι εμπνεόμουν.

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Ορέστης Αλεξάκης: [Ναι, μόνο στη σιωπή σου υπάρχεις…]

Λένα Πλάτωνος & Θόδωρος Ποάλας, Ηχοχρώματα
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη & Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Η τρίτη πόρτα (2000))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Ναι, μόνο στη σιωπή σου υπάρχεις

και μόνον απ’ την ίδια σου σιωπή
το λάλον ύδωρ αναβλύζει εντός μου

κι αυτό το φέγγος που
σε περιβάλλει
που μέσα του ενοικείς και κυοφορείσαι
θαρρώ σιωπής εμφάνεια είναι
θαρρώ τους δυο μες στη σιωπή συμπλέκεις κόσμους

κι ο τόπος σου
είναι ο τόπος όπου σμίγουν
ζόφος και φως
κι εσύ
με φως και ζόφο
πλάθεσαι και κυριαρχείς
στα σιωπηλά σκιόφωτα του ονείρου

και ιδού
τα μέσα στο βυθό τοπία
ξυπνούν κι ανθίζουν με
τον ερχομό σου
στολίζονται άστρα και όστρακα
κι αργά
προς τον δικό μας αναδύονται κόσμο

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης