Στέλλα Γεωργιάδου, Σκύλοι

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Ο χορός των σκύλων
(τραγούδι: Μάνος Χατζιδάκις & Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

Σκύλοι

Κάθε μέρα η ίδια σκηνή

Τρεις σκύλοι στο απέναντι πεζοδρόμιο
παίζουνε πρέφα
Ο ένας συνήθως κλέβει
με ύφος κατεργάρικης αθωότητας
αλλά δεν κερδίζει την παρτίδα

Οι άλλοι δύο
εύπιστοι εκ γενετής
χαζολογάνε δεξιά αριστερά και
γρυλίζουν σε καμιά περαστική γάτα
απολαμβάνοντας τη ραστώνη του μεσημεριού

Κοιτάζουν με απορία
τ’ αγριεμένα σούρτα φέρτα
και ξύνουν τ’ αχαμνά τους
προς ένδειξη κατανόησης
στον πόνο των παπουτσιών

Ατέλειωτες παρτίδες
ανακούρκουδα στο πεζοδρόμιο
με στοιχήματα ζωής και θανάτου
για τα μερμήγκια τις πεταλούδες και τα όνειρα

Κι όταν το ποδοβολητό των ελλόγων
καταντάει ανυπόφορο
τα μαζεύουν και φεύγουν
με τις ουρές στα σκέλια
και τις καρδιές παραμάσχαλα

Θα μου πείτε: σκύλοι είναι

Η απόχη του μπόγια
πάντα ετοιμοπόλεμη
καραδοκεί
την ελάχιστη αλλαγή περιμένοντας

Τη μοιραία παρτίδα.

Από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου (2011) της Στέλλας Γεωργιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Γεωργιάδου

Advertisements

Μάριος Τόκας & Κώστας Φασουλάς, Δίδυμα φεγγάρια

Δίδυμα φεγγάρια

Μουσική: Μάριος Τόκας
Στίχοι: Κώστας Φασουλάς
Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος & Αλέκα Κανελλίδου
Δίσκος: Δίδυμα φεγγάρια (1993)

Έτσι για να πω πως σε κέρδισα
θα ’θελα μια φορά να σε πληγώσω
εσύ να μου ζητάς όσα σου στέρησα
κι εγώ να μην μπορώ να σου τα δώσω

Ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω
τα λόγια σου σαν μάγισσα τα ξόρκισα
κι άσε τις απειλές πως δήθεν θα υποφέρω
και να σκεφτείς ότι σαν σήμερα σε γνώρισα

Πώς να γλιτώσει, μάτια μου, ο ένας απ’ τον άλλο
πώς θες ν’ αλλάξουμε ουρανό
τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια
που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό

Έτσι για να πω πως σε κέρδισα
θα ’θελα μια φορά να σε πληγώσω
εσύ να τρέχεις πίσω μου σαν μέλισσα
κι εγώ να κάνω τον αδιάφορο καμπόσο

Ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω
με ένα φιλί μου θα σ’ αλλάξω την τροχιά
κι όταν θα σκέφτεσαι το πώς θα υποφέρω
καινούριο πόθο θα σ’ ανάβω στην καρδιά

Πώς να γλιτώσει, μάτια μου, ο ένας απ’ τον άλλο
πώς θες ν’ αλλάξουμε ουρανό
τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια
που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Ανθρώπων έργα

Ανθρώπων έργα

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη
Δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993)

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό
λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό
έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό
του νου τη βέργα

Λες κι η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί
πώς κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί
γι’ ανθρώπων έργα

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα

Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί
λες και βγήκε τ’ ασανσέρ σ’ ένα κελί
που ένας το ’βλεπε το φως γι’ ανατολή
κι άλλος για δύση

Λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάν
του ανθρώπου η φύση

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα

Σαράντος Παυλέας, Το αραχνάκι

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Αράχνη
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993))

Το αραχνάκι

Σε μια ξερή πευκοβελόνα και σ’ ένα φύλλο τεφρό πεσμένο
το νήμα του στηρίζει ένα μικρό αραχνάκι.
Πηγαίνει κι έρχεται, επίμονο κι ακούραστο μες στη γλυκιά προσωρινότητά του.
Δεν το προσέχει ο μικρός άνεμος και το πουλί που τραγουδεί
στον ταπεινό του θάμνο.
Εικόνα του ελαχίστου, σκιά της ύπαρξης,
ψίχουλο από το συμπόσιο και τη γιορτή του Κόσμου,
σοφό κι ελεύθερο μες στην υπακοή του,
το γαλάζιο του δόλου του το ύφασμα
σχεδόν αθώρητο,
σαν ώριμο καρπό παρασκευάζει.

Πηγή: ελληνική ανθολογία της νέας ποιήσεως (εκδ. Άγκυρα, 1974)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σαράντος Παυλέας

Έγκλειστες συναντήσεις (2008): διάφανο

Λουδοβίκος των Ανωγείων, Ποιο το χρώμα της αγάπης (δίσκος: Το μεϊντάνι (1993))

διάφανο

[Από το «Ποιο το χρώμα της αγάπης» του Λουδοβίκου των Ανωγείων]

Ζωγραφίζω την αγάπη
Βάφω με άσπρο
Κόκκινο
Κίτρινο
Πιτσιλιές από τα χρώματά του
Το διάφανο ορίζω
Έχω την ελευθερία
Διακρίνω την απεραντοσύνη της

Από τη συλλογή έγκλειστες συναντήσεις (2008) ανήλικων κρατουμένων στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανήλικοι κρατούμενοι στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Απόστολος Λυκεσάς, Μότορσιπ «Προκρούστης»

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Κεμάλ
(αφήγηση: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

Μότορσιπ «Προκρούστης»

Φορτωμένος θραύσματα αυτοκρατοριών.
Τ’ απόνερά μου διατάγματα αργοκίνητων επάρχων, κοιλαράδων μπέηδων,
σαρκία άδεια, ερειπωμένοι περιστερώνες.

Κρύβω κάτω απ’ τα τσιμέντα
Πάρθους με τροχισμένα γόνατα
απ’ το σούρσιμο στις σπηλιές της Καππαδοκίας
φαλαγγίτες του Αλέξανδρου με διεσταλμένο προς την Ινδία βλέμμα
ναύτες του Νέαρχου ξεβρασμένους σε αιγυπτιακές προκυμαίες
Φοίνικες λεπτεπίλεπτους, τσαγοπότηρα πορσελάνης με σπασμένα χείλη
του Τίγρη παραποτάμιους χασισοκαλλιεργητές
χουρμαδοκλέφτες του Ευφράτη
Σκύθισσες πρασινομάτες με μήτρες απονευρωμένες
απ’ το τραμπάλισμα του κάρου
τους γκρεμιστάδες των τειχών της Βαβυλώνας
του Μελχισεδέκ τους γόνους, γεφυροποιούς στα νησιά των άστρων
ευνουχισμένους καβαλάρηδες του Χαν όπως τα τυφλωμένα γεράκια τους.

Σαρμάτες κατουράνε από φόβο τα αμπάρια και τις βραχονησίδες
ξερνοβολάνε αίμα από ναυτία και πείνα
πριονίζουν με τα δόντια ληγμένες κονσέρβες
τις κουτσουλιές των γλάρων.
Τεντώνω τις επιθυμίες τους με μαύρα μεροκάματα
σε υγρά διαμερίσματα
πουλάω το ανθισμένο σπέρμα τους στις λιγωμένες κυρίες των προαστίων.

Για ένα κοντραμπάντο πολεμάω, ο έρημος, αχρείαστος πια
κελευστής φυγάδων κατάντησα για να τους πελεκάτε
κι ας ενοχλούν την καθαρή σας συνείδηση τα δύσωδα αχαμνά τους.
Κρεβάτι μου έχω τους νόμους σας για να χωράνε οι μαυροπόδαροι
σεντονάκι η ισότητα, καλοραμμένη, με άρθρα πριονοκορδέλες,
σείονται χαιρέκακα μουστακάκια χωροφυλάκων, κεραίες σκαθαριών
αλίπαστα, τους διπλώνετε σε χασαπόχαρτο
στα περάσματα, λιγδιάρηδες λαδοπόντικες
του δημόσιου –υποτίθεται– ταμείου.
Συνοφρυωμένος, δήθεν, ο θεός σάς επιβλέπει.

Από τη συλλογή Μότορσιπ «Προκρούστης» (2008) του Απόστολου Λυκεσά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Απόστολος Λυκεσάς

Γιάννης Μασμανίδης, Σημείο

Σωκράτης Μάλαμας & Γιώργος Αθανασόπουλος, Τσιγάρο ατέλειωτο
(τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας / δίσκος: Κύκλος (1993))

Σημείο

Σαν αμίλητος σβήνεσαι
επιθυμία μοναχή
που σαν ανακατευτεί στον βαρύ καπνό σου
στολίζεται σαν πρόσκληση.
Υπάρχουν τα «γιατί»
φάροι φωτεινοί που σ’ οδηγούν
απ’ την καθημερινή ομίχλη∙
τα πιστεύεις∙
τ’ ακολουθείς –
όπως και την αδυναμία σου
κι ύστερα
οι σειρήνες θα ξανασφυρίξουν των τρένων
ο κόσμος αόρατος θα ξεφωνίσει.
Φεύγει;
Γιατί;
Κι εσύ θα τραβάς
το δρόμο στην κορφή του λόφου.
Αδύναμη φιγούρα
μια μικρή τελεία βαλμένη απρόσεχτα
σε κάποιο λευκό χαρτί θα φαντάζεις

Από τη συλλογή Εσκεμμένα (1988) του Γιάννη Μασμανίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Μασμανίδης

Μαρία Καρδάτου, Ο γείτονας

Τρύπες & Γιάννης Αγγελάκας, Θυμάμαι ένα σπίτι
(τραγούδι: Τρύπες / δίσκος: Εννιά πληρωμένα τραγούδια (1993))

Ο γείτονας

Ο γείτονάς μου είναι αόρατος
Ο γείτονάς μου είναι ανύπαρχτος
Είναι ο καλύτερος που μπορεί να γίνει
Δεν του λέω καλημέρα ψεύτικα
Δεν τον ενοχλεί η φασαρία μου
Δεν με παραμονεύει
Δεν με παρακολουθεί
με το μικρό του μάτι
Δεν μου λερώνει τη σκάλα
Δεν χρησιμοποιεί ασανσέρ
ούτε καλοριφέρ
Ο γείτονάς μου είναι ένα
μισοτελειωμένο διαμέρισμα
Δεν έχει πόρτες και παράθυρα
Χάσκει απ’ τη μιαν άκρη ως την άλλη
Αφήνει τον αγέρα να μπαινοβγαίνει
Υποδέχεται τον ήλιο και τη βροχή
με κοιτάζει ήσυχα,
σαν ένα μελλοντικό
ερωτικό του ένοικο

Θεσσαλονίκη 1983

Από τη συλλογή Ερωτικός ένοικος (1987) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Ο χορός των σκύλων

Ο χορός των σκύλων

Ποίηση: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Τραγούδι: Μάνος Χατζιδάκις & Αλίκη Καγιαλόγλου
Δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993)

Πέντε σκύλοι πεινασμένοι
μια ζωή βασανισμένοι
μέσα σε βρισιές και γιούχα
βάλανε καινούρια ρούχα
και με γιορτινή φορεσιά
βγήκανε να πάνε βόλτα
στου παράδεισου την πόρτα
πίσω από την παλιά εκκλησιά

Μέσα στη ζωή
ποτέ
μη ζητάς να βρεις
ποιος είναι ο δικαστής
να περπατάς
και πάντα να κοιτάς
πού θα πας να κρυφτείς

Μες στην ερημιά του κόσμου
ένα χέρι γράφει εντός μου:
«Κάπου υπάρχει θεός»

Πέντε πεινασμένοι σκύλοι
στου παράδεισου την πύλη
περίμεναν απ’ τους πρώτους
για να στήσουν το χορό τους
μα προτού η αυγή χαράξει
στου ουρανού την άγια τάξη
χωροφύλακες αγγέλοι
τους κρέμασαν στο τσιγκέλι

Μέσα στη ζωή
ποτέ
μη ζητάς να βρεις
ποιος είναι ο δικαστής
να περπατάς
και πάντα να κοιτάς
πού θα πας να κρυφτείς

Φίλοι σκύλοι μην κλαίτε
μες στη συμφορά να λέτε:
Κάπου υπάρχει θεός
Κάπου υπάρχει θεός

Αυτό είναι ένα από τα τραγούδια που πολύ αγάπησα γιατί δείχνει ότι ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας απλός συνθέτης αφού ο συνολικός του λόγος (μουσικός και μη) ήταν και είναι τρόπος και στάση ζωής για κείνον και για όσους από τους ένθερμους ακροατές του δεν διστάζουν να έχουν άποψη και δεν ντρέπονται ούτε φοβούνται να τη δηλώσουν δημοσίως.

Γιάννης Ποδιναράς, Αναχώρηση

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Το κάστρο
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993))

[Μέρος Β’]

Αναχώρηση

Διάλεξες τη γαλήνη του κάστρου
στα κελιά της ερημίας και του κενού.
Δίχως απόγνωση.
Χωρίς δεκανίκια τις καρδιές των άλλων.
Οι ασάλευτες πέτρες
φρουροί της καρδιάς
που δεν κουβαλεί την πίκρα της ματαιότητας.
Στίγμα ζωής η μνήμη των ανθρώπων
που έμειναν στα κράσπεδα της αγάπης
να μαρτυρούν τη λιτανεία της θυσίας.

Οι νύχτες της σιγής
έκρυψαν βαθιά στα σπλάχνα σου
το εξαγνισμένο αίμα
που κοινωνεί μυστικά
το ρίγος και τη δόξα της αθωότητας.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Γιάννης Ποδιναράς, Το άνθος της άπειρης άμμου (III)

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Αράχνη
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993))

[Μέρος Β’]

Το άνθος της άπειρης άμμου

III

Η σιωπή ψηλαφώντας στο σκοτάδι,
αράχνη αναρριχάται στις καρδιές
που γαληνεύουν τη νάρκη,
αλαφρωμένες από το φορτίο της έγνοιας των ανθρώπων.
Πέπλο, σχηματισμοί της αράχνης,
μορφές των ονείρων
καλύπτουν τη γύμνια μας.
Οι γραμμές σε διάθλαση
βυθίζονται μέσα στο ηδονικό σφίξιμο
της μαύρης αράχνης.

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Ορέστης Αλεξάκης: [Νιώθω θρυμματισμένος…]

Μάνος Χατζιδάκις & Αγαθή Δημητρούκα, Η προσευχή του ακροβάτη
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Νιώθω θρυμματισμένος

ελλιπής

με διαπερνά σαν ρίγος η υποψία
πως κάποτε
πληρέστερος υπήρξα
πλησιέστερος
στο ιδανικό μου αρχέτυπο

Σε ποιους καιρούς λοιπόν έχω φθαρεί;
Σε ποιους καθρέφτες
αλλοιώθηκε η μορφή μου;
Πώς του εαυτού μου το
κακέκτυπο έγινα;

Βυθίζομαι στη μέσα μου σιγή

Ψάχνω να βρω
το πρώτο
πρόσωπό μου
στο μπλάβο φως
που εντός μου ακινητεί

στον σιωπηλό
κι ακύμαντο
βυθό μου

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Είσαι λοιπόν η εντός μου προβολή…]

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Πες μου τ’ όνομά σου
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Είσαι λοιπόν

η εντός μου προβολή
μιας άλλης παρουσίας
ή μήπως
του εαυτού μου αντικατοπτρισμός;

Δικό σου είναι αυτό το ήπιο φως
ή το αντιφέγγισμα είναι
του μέσα μου αινιγματικού
κι ανεξιχνίαστου όντος;

Πού σβήνονται τα σύνορα
της ύπαρξής μου
και πού αρχινούν της ύπαρξής σου οι φλόγες;

Και πώς
στου απελπισμού την ύστατη ώρα
της δόξας σου ανατέλλει ο τέλειος ήλιος
κι όλο το εντός μου βάραθρο
φωτίζει;

Λάμπεις στα ύψη ή στο βυθό;
Πλησιάζεις τάχα ή όλο απομακρύνεσαι;

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Σεντόνια της αγρύπνιας

Μπαίνουμε σήμερα στην τελική ευθεία όσον αφορά την παρουσίαση του έργου της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου. Περνάμε στην πιο πρόσφατη συλλογή της ποιήτριας που κυκλοφόρησε το 2006, είχε τον τίτλο «Σεντόνια της αγρύπνιας» και ήταν από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βιβλία εκείνης της χρονιάς.

Μου αρέσει πολύ αυτή η συλλογή της Μαρίας. Και λατρεύω το ομότιτλο της συλλογής ποίημα. Το αναδημοσιεύω, λοιπόν, σήμερα (δύο χρόνια μετά την επιλογή του και την πρώτη δημοσίευσή του στην ανθολογία των ποιητών της Θεσσαλονίκης στο Translatum) για πολλούς λόγους: εμφανίζεται πρώτο στη συλλογή και της έδωσε το όνομά της και το στίγμα της από κάθε άποψη (επομένως βοηθά να κατανοήσουμε το σκεπτικό της ποιήτριας στα υπόλοιπα γραπτά της συγκεκριμένης συλλογής) και, κυρίως, είναι εξαιρετικό ποίημα και αξίζει τον κόπο να το διαβάζουμε ξανά και ξανά.

Για μένα έχει ξεχωριστή σημασία όχι μόνο ως γραπτό αλλά και γιατί όταν πρωτογνώρισα από κοντά τη Μαρία Αγαθοπούλου την άκουσα να το διαβάζει με συγκλονιστικό τρόπο.

Βασίλης Δημητρίου, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά (με τον Γιώργο Νταλάρα)
(δίσκος: Βαμμένα κόκκινα μαλλιά (1993) από τη μουσική επένδυση της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς του Κώστα Κουτσομύτη που βασίστηκε στο βιβλίο «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» (Κέδρος, 1991) του Κώστα Μουρσελά)

Σεντόνια της αγρύπνιας

Μ’ αρέσει ν’ απλώνω τα ρούχα στο σκοινί
Εδώ τα μικρά εκεί τα μεγάλα σώματα
Ασήκωτα ανομήματα ζωής χαρισάμενης
Λευκά συντρίμμια στη στρόφιγγα στο ατσάλι
Στο γίγνεσθαι του αίματος σαν ψέμα πορφυρό
Εσώρουχα μεταξωτά σεντόνια της αγρύπνιας
Νερά φανταστικής βροχής τόξα ουράνιας μνήμης

Ας έρθει ένας ήλιος να τα λάμψει μυστικά
Ας έρθει ένα φεγγάρι να τα φέξει ολόγυμνα
Γένοιτο το θέλημα του καιρού κι ας χειμωνιάζει
Κι ένα αεράκι καλός οιωνός να στεγνώσει
Τα δάκρυα της νύχτας τ’ αλμυρά φιλιά

Από τη συλλογή Σεντόνια της αγρύπνιας (2006) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Η δουλειά

Με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη

Η δουλειά

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη
Δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993)

Μην πας μια μέρα στη δουλειά σου, μην πας
δεν ζούμε, να δούμε αν αγαπιόμαστε, μην πας
το σπίτι αυτό αν το πρωί θα τ’ ανεχτούμε
να συγυρίζω, να γελάω, να μου μιλάς
να δούμε αν αγαπιόμαστε να δούμε
μην πας μια μέρα στη δουλειά, μην πας
από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω
πιστός πως είσαι και στα πάντα συνεπής
να με ρωτήσεις τι χρειάζεται να φέρω
κι αν βρήκα κάποιο σινεμά της προκοπής

Μην πας
τα ίδια έκανε, θυμάμαι, κι ο μπαμπάς
μα εμένα τούτη η διαδοχή μ’ έχει τρομάξει
ποιος ξέρει άραγε
μ’ αυτό που μ’ αγαπάς
ποιο άλλο όνειρο ζωής έχεις ξεγράψει
μην πας, μην πας