Γιάννης Ποδιναράς, Οιωνός

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Cundu luna vini (Όταν βγαίνει το φεγγάρι)
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη & Ηλίας Λιούγκος / δίσκος: Τα παράλογα (1976))

[Μέρος Β’]

Οιωνός

Όταν πέφτει το φως
κουρνιάζουν τα τεντωμένα βήματα.
Κι οι φωνές που στο διάστημα της μέρας
μεγεθύνονταν στρεβλωτικά
στ’ αβέβαιο τραγούδι τους
αποσιώπησαν την ταραχή τους.

Κι έμεινες γυμνός, ακάλυπτος
να περιμένεις το αναπότρεπτο φως της σελήνης
να λούσει την κούραση της ψυχής
που επιμένει στη σκληρή γαλήνη σου
– που στέκεται στον άδειο χώρο
στο κίτρινο φως
να σε χωνιάσει στη σκιά της
σαν τη μητέρα που θρηνεί
πρωθύστερα
τον πόνο του παιδιού της.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Γιάννης Ποδιναράς, Σε ξέρω

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Μια φορά κι έναν καιρό
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη / δίσκος: Αθανασία (1976))

[Μέρος Α’]

Σε ξέρω

Σε ξέρω.
Διαβάζω τα βάθη της ζωής μας
στο θολό νερό της ιστορίας.
Κανένα ριζικό
δεν μπόρεσε ν’ αλλάξει
την καθάρια σου κίνηση.
Καμιά επιτήδευση δεν άγγιξε
το χλωρό γέλιο της ψυχής σου.
Σε ξέρω.
Είσαι η αιώνια σπορά
που σχίζει τη γη
και λευκαίνει τ’ άστρα.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Γιάννης Ποδιναράς, Απολογισμός

Γιώργος Στάντζος & Κώστας Πεΐδης, Άλλη μια μέρα
(τραγούδι: Ελπίδα Καραγιαννοπούλου / δίσκος: Άλλη μια μέρα (1976))

[Μέρος Α’]

Απολογισμός

Διορθώσαμε τις στραβές γραμμές
και τακτοποιήσαμε τα περιθώρια συμμετρικά.
Ελέγξαμε κάθε λέξη από το κείμενο
καθαρογράφοντας τις παραγράφους.
Υπογραμμίσαμε τους τίτλους με κόκκινο
και περιβάλαμε με πράσινο τους αριθμούς.
Προσέξαμε τη στίξη, τους τόνους
καθώς και την ομοιομορφία
στα ονόματα των ανθρώπων
που συναντούσαμε
περισσότερο από μια φορά.
Κι αφού το κοιτάξαμε ήσυχοι,
ξαλαφρωμένοι το τοποθετήσαμε
με ευλάβεια στο αρχείο μας.

Πέρασε ακόμη μια μέρα από τη ζωή μας.

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Οι νεκροί

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι & Θάνος Μικρούτσικος, Μ’ όλη μου τη φωνή
(απόδοση στα Ελληνικά: Γιάννης Ρίτσος, τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη / δίσκος: Καντάτα για τη Μακρόνησο (1976))

Οι νεκροί

Δεν πατήσαν έκτοτε το κατώφλι μας

Τρώει λουλούδια μαύρα ο κήπος τους
Τρίζει στα χιόνια μια χαμένη γαλότσα
Στο πανδοχείο το τσάι σερβίρεται δωρεάν
Εις μνήμην των περαστικών – όσων
Των τραμβαγέρηδων έτσι απλά που έζησαν
Δεν εισακούστηκαν τα πένθιμα νταν νταν τους
Σκαλομαρία ο άγγελος ο κτίστης ο μύστης
Σκαλομαρία το κόκκινο ζεστό κασκόλ σου
Ο τροχός μεριμνά όπως το μάτι του μεθυσμένου
Μεθίσταται ο χρόνος στο γρανάζι και ούτε γεια
Ποιος είδε την τραγιάσκα του Μαγιακόφσκι
Να κόβει την κίνηση στα τελωνεία
Ας έρθουν μιλούνια οι αχθοφόροι –εν δυο ένα όνειρο
Μισό για τον καθένα κανένα για σένα– εν δυο
Στρίψαν αριστερά οι παίδες Ελλήνων
Εντούτοις πεθάναν στο δρόμο του Υψίστου
Τι λέω εντούτοις Εν τούτω νίκα γράφει εδώ
Βίοι αγίων μάς βγάζουν τη γλώσσα
Εισάκουσόν με κύριε της διπλανής πόρτας
Με τη διαπασών έπαρσή σου
Εισάκουσόν με όταν έρθεις εν τη ευσπλαχνία σου

Από τη συλλογή Σαλκίμ (2001) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Σ’ αγαπώ

Αν δεν είναι το ωραιότερο, τότε σίγουρα είναι ένα από τα 10 κορυφαία τραγούδια αγάπης τον 20ό αιώνα το «Σ’ αγαπώ» του Κώστα Χατζή και της Σώτιας Τσώτου. Ας ακούσουμε, λοιπόν, για μια ακόμα φορά τη Μαρινέλλα σε μια εξαιρετική ερμηνεία που αποτέλεσε σταθμό στη σπουδαία καριέρα της. Τη συνοδεύει ο συνθέτης σε ζωντανή ηχογράφηση από το κοινό τους πρόγραμμα που άφησε εποχή στην μπουάτ «Σκορπιός» το 1976.

Αφιερώνω το τραγούδι στη Μαρία, στη Σοφία, στη Ρίκα, στον Αντρέα, σ’ εμένα και σε όποιον άλλο νιώθει ότι τον εκφράζει.

Σ’ αγαπώ

Μουσική: Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής
Δίσκος: Ρεσιτάλ (1976)

Σ’ αγαπώ όπως η μάνα το παιδί
όπως η φλόγα το δαδί
όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει
Σ’ αγαπώ όπως η άβυσσος το φως
όπως τα όνειρα ο φτωχός
κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ’ αγαπώ και, κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν

Σε ζητώ όπως το χώμα τη βροχή
όπως το γέλιο η ψυχή
κι οι οδοιπόροι τα βαθύσκιωτα πλατάνια
Σε ζητώ όπως το χιόνι η φωτιά
ο πονεμένος τη γιατρειά
και η μεγάλη αμαρτία, αχ, τη μετάνοια

Δεν έχω τίποτ’ άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ’ αγαπώ και, κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν