Τις ξένες πόρτες μη χτυπάς (Ηλίας Ανδριόπουλος & Μάνος Ελευθερίου)

Ηλίας Ανδριόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Τις ξένες πόρτες μη χτυπάς

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου & παιδική χορωδία «Εύγηρος» Κεφαλλονιάς
Δίσκος: Ξένες πόρτες (1985)

Στις ξένες πόρτες ήρθαμε
περαστικοί ζητιάνοι
και κάποτε χτυπήσαμε
στα σπίτια π’ αγαπήσαμε
μα όλοι έχουν πεθάνει

Τις ξένες πόρτες μη χτυπάς
κι ας είν’ γιορτής ημέρα
κι αν κάποιος θα σε λυπηθεί
και σε ρωτήσει πώς και τι
τραβήξου παραπέρα

Στις ξένες πόρτες είπαμε
τον αναστεναγμό μας
μα οι άνθρωποι τις κλείσανε
και μόνες τους ανοίξανε
στον απολογισμό μας

Τις ξένες πόρτες μη χτυπάς
κι ας είν’ γιορτής ημέρα
κι αν κάποιος θα σε λυπηθεί
και σε ρωτήσει πώς και τι
τραβήξου παραπέρα

Advertisements

Φεγγάρι μακρινό (Ηλίας Ανδριόπουλος & Μάνος Ελευθερίου)

Ηλίας Ανδριόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Φεγγάρι μακρινό

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου & παιδική χορωδία «Εύγηρος» Κεφαλλονιάς
Δίσκος: Ξένες πόρτες (1985)

Φεγγάρι μακρινό
και τόσο σκοτεινό
φεγγάρι ξεχασμένο
στα πέλαγα ριγμένο
που βλέπεις ποιοι πονάνε
και ποιοι δεν προσκυνάνε
που βλέπεις ποιοι χτυπάνε
την πόρτα την κλειστή
πώς να σ’ το πω
πώς να σ’ το πω

Φεγγάρι λαμπερό
και πάντα σιωπηλό
φεγγάρι ταξιδεύεις
τη νύχτα μάς γυρεύεις
που βλέπεις ποιοι πονάνε
και ποιοι δεν προσκυνάνε
που βλέπεις ποιοι χτυπάνε
την πόρτα την κλειστή
πώς να σ’ το πω
πώς να σ’ το πω

Όταν μας κόψαν τα φτερά (Ηλίας Ανδριόπουλος & Μάνος Ελευθερίου)

Ηλίας Ανδριόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Όταν μας κόψαν τα φτερά

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου & παιδική χορωδία «Εύγηρος» Κεφαλλονιάς
Δίσκος: Ξένες πόρτες (1985)

Όταν μας κόψαν τα φτερά
είπες «αυτά είναι τυχερά
και κάποιος θα μας νιώσει»
μα έχει περάσει ο καιρός
κι ούτε καημός ούτε θεός
μας τα ’χει ξαναδώσει

Με τα δικά μας τα φτερά
όλοι πετάξαν στη χαρά
κι ας ήταν μπολιασμένοι
κι εμείς με τόσα ιδανικά
βρεθήκαμε στα ξαφνικά
να ’μαστε προδομένοι

«Κάποτε κάποιοι ουρανοί
θα ’ναι δικοί μας», είχες πει
«και θα τους μοιραστούμε»
μα χρόνια πέρασαν πικρά
κι ούτε γι’ αστείο μια φορά
δεν ήταν να τους δούμε

Με τα δικά μας τα φτερά
όλοι πετάξαν στη χαρά
κι ας ήταν μπολιασμένοι
κι εμείς με τόσα ιδανικά
βρεθήκαμε στα ξαφνικά
να ’μαστε προδομένοι