Αναστάσης Βιστωνίτης, Τα πρόσωπα του Ιανού (III)


William Blake, Jacob’s Ladder (1805 | British Museum, London)
Πηγή: wikipedia

Τα πρόσωπα του Ιανού

[Ενότητα Τα πρόσωπα του Ιανού: Το εργαστήριο, το δεσμωτήριο (1995)]

III

Κάθε Πρωτοχρονιά ονειρεύομαι την κλίμακα του Ιακώβ.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Χώμα από ουρανό [1983-1995] (1996) του Αναστάση Βιστωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αναστάσης Βιστωνίτης

Advertisements

Ζωή Καρέλλη, Υπαρκτικά (I)


Sir Frank Dicksee, Romeo and Juliet, 1884
Πηγή: wikipedia

Υπαρκτικά

I

Η αμαρτία, δεν ξέρω, το αμάρτημα,
τόσο πολύ δεν γνωρίζω,
αυτόν τον φοβερό, διπλόηχο καιρό,
όπου συγχωρώ τις πιο, δυνάμεις, αντίθετες,
εχθρικές και πότε αδρανώ
πότε ολόκληρος τρέμω,
καθώς βλέπω τις διπρόσωπες καλλονές τους,
ταράζομαι σύγκορμος απ’ τις ίδιες
διαφορές τους, τόσο επίμονες
συμπλοκές κι αγκαλιάσματα ύπουλα
που μοιάζουν τον έρωτα,
που θυμίζουν θανάτους…

Η αμαρτία, το αμάρτημα
ηδονικά ή απαίσια γυμνό
και δεν μπορώ να το ιδώ
και δεν μπορώ να το καταλάβω,
πώς να επαναλάβω λόγια ίδια
σε καιρό διαφορετικό!

Δε βλέπω την αδυσώπητη σημασία,
δεν γνωρίζω απάνω τους τη φοβερή τιμωρία.
Μαζί και τα δυο,
μαζί σε δεσμό τόσο δυνατό,
που με δέος νομίζω πως τούτο,
αυτό είναι του κόσμου ο έρωτας.

Από τη συλλογή Το πλοίο (1955) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Ζωή Καρέλλη, Μοναξιά

Lord Frederic Leighton, Solitude, c. 1890
Oil on canvas. Maryhill Museum of Art

Μοναξιά

Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη
την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;
Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά
έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια
με τη συντροφιά των πολλών ανθρώπων.
Μιλάς και σωπαίνεις και τα πράγματα
μένουν αδιάλλαχτα, σα να μην υπάρχει
θέληση καμιά, να τα κυβερνήσει.
Αστειότερες, οι θλιβερές προσπάθειες,
γιατί τόση απαισιοδοξία;… Σαν το τίποτα
να μεγάλωσε, να φούσκωσε αλλόκοτα,
δείχνει ένα πρόσωπο παράφορο δίχως μορφή,
έτοιμο να σκάσει, να βγάλει απ’ το νου,
όλα τα πλήθη που το κρατούν
και τώρα διασπώνται, σαν το τίποτα
να γίνετ’ ένα μυρμήγκιασμα.

Α, τι αθλιότητα περιέχουν
τα μάτια της μοναξιάς!
Φύγετε τόσο μακριά,
που ποτέ να μη συναντήσετε πια
την μονάχην εικόνα σας,
καθώς φαίνεται, σήμερα, ολόκληρη.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Νίκος Δόικος, Ο φύλακας των διοδίων


The Danaides (1903), a Pre-Raphaelite interpretation by John William Waterhouse
[πηγή: wikipedia]

Ο φύλακας των διοδίων

Αμαρτωλοί στους παραδείσιους προθαλάμους
θριαμβευτές ανέρχοντ’ αίροντας σταυρούς.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν,
δεν έχουν σθένος να πετάξουν, καθηλωμένοι
έτσι όπως τρέμουν στα κελιά των ιδρυμάτων,
στα καθαρά μεταξοσέντονα με τα νεκρά παγόνια,
με τις νεκρές, ημιτελείς τους ονειρώξεις.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Των υπερβάσεων ελέγχω τα φορτία, μετρώ το βάθος
των τετρημένων πίθων, το πάθος των Δαναΐδων,
τους υμνογράφους που περνούν με κόκκινο
και την απόγνωση των γλάρων και των πελαργών.
Αιχμαλωτίζω κεραυνούς μες στο μικρό καντήλι
και ρίχνω κέρματα φωτιάς στην μηχανή του Χρόνου.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν.
Αμαρτωλοί κοσμούν τις τάξεις των Αγίων.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Εκ γενετής τυφλός έμαθα να διαβάζω
την μελωδία της σιωπής στο θρόισμα της Αλήθειας.

Ανέκδοτο ποίημα από την υπό έκδοση συλλογή Ρανίδες ύδατος κι αίματος-ασκήσεις επί χάρτου του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο πίθος και το φανάρι [Αιώνες το συν…]

John William Waterhouse, Diogenes, 1882
Oil on canvas, 208,3 × 134,6 cm, Art Gallery of New South Wales
Πηγή: Wikipedia

Ο πίθος και το φανάρι [Αιώνες το συν…]

Ειπέ μοι, ω κύον, τίνος ανδρός εφεστώς σήμα φυλάσσεις; Του κυνός. Αλλά τις ην ούτος ανήρ ο κύων; Διογένης∙ γένος, είπε. Σινωπεύς∙ ός πίθον ώκει; και μάλα, νυν δε θανών αστέρας οίκον έχει.

Αιώνες το συν (+) του σταυρού συντίθεται από νωπούς ανθρώπους και τάφους αρτιγέννητους. Το σκότος καιροφυλακτεί και το φανάρι ανήμπορο.

Ο Διογένης, ή κάθε ταπεινός που κυλάει το πιθάρι του, όπως ο κάνθαρος το μικρό του σύμπαν, βγάζει χαράματα περίπατο τον μέσα σκύλο του φορώντας κατάσαρκα τον μαινόμενο Σωκράτη κι αγανακτεί που του κρύβουνε τον ήλιο και τον εμποδίζουν να συνδράμει στην ανέγερση του τείχους που πάντα πρέπει να χτίζουμε γύρω μας χωρίς αιδώ αλλά με περίσκεψη, σκέφτεται πως παντού τα ίδια συμβαίνουν κι οι αρετές είναι όλες σφάλματα, ξίφος μέσα στη θήκη που φοβάται να βγει και να συναντήσει το κόσκινο της καρδιάς, αντίθετα με τα αρπαχτικά που άγρια ξεσκίζουνε τις σάρκες, δεν ψάχνουν για το νόημα της ζωής, παρά για την αλμυρή της γεύση.

[…]

Από τη συλλογή Ο πίθος και το φανάρι (1993) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης