Νάσος Βαγενάς, Βιογραφία (II)

Βιογραφία

[Ενότητα Βιογραφία]

II

Το σκοτάδι σκαρφαλώνει πάνω μου. Ένα φυτό. Που το ποτίζεις κρυφά κάθε μεσημέρι.

Έπειτα είναι κι η ανάσα σου. Με κλείνει από παντού σαν συρματόπλεγμα. Κάτω απ’ το δέρμα σου

Υπάρχουν εφτά πολιτείες. Η μια πιο βαθιά από την άλλη. Σε κάθε μια

Ένα άρμα σέρνει αδιάκοπα γύρω από τα τείχη τον ένδοξο νεκρό.

Από τη συλλογή Βιογραφία (1978) του Νάσου Βαγενά

Νάσος Βαγενάς, Βιογραφία (I)

Βιογραφία

[Ενότητα Βιογραφία]

I

Σφύριξε πάλι άνοιξη. Το πράσινο ανεβαίνει. Άνθη μοσχοβολάνε. Μήλα

Πέφτουν στο χώμα και φέρνουν στο νου γκιλοτίνες.

Να γινότανε μια επανάσταση. Κεφάλια να πέφτανε ξαφνικά και στη θέση τους

Να μη φύτρωνε τίποτε.

Έπειτα από χρόνια τα σώματα ν’ αφήνονταν ελεύθερα. Να κυκλοφορούνε.

Ενθύμια του παλαιού καθεστώτος.

Από τη συλλογή Βιογραφία (1978) του Νάσου Βαγενά

Νάσος Βαγενάς, Επεισόδιο

Επεισόδιο

Όλη τη νύχτα έβρεχε. Και το πρωί
τα φορτηγά κατέβηκαν με λάστιχα λασπωμένα.
Οι νεκροί μετακομίζουν σ’ άλλα σώματα αφήνοντας
μεγάλες γρατσουνιές στο δέρμα.
Ο ουρανός το γυρίζει
γρήγορα στο γαλάζιο.
Ένας ήλιος καυτός περνάει
σφυρίζοντας πάνω απ’ το κεφάλι μου.
«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα» μου έλεγε
τις προάλλες ένας ταξιτζής.
«Μια απλή διακοπή του φωτός. Όπως όταν
δεν έχεις να πληρώσεις το λογαριασμό».

Από τη συλλογή Βιογραφία (1978) του Νάσου Βαγενά

Γιώργος Αλισάνογλου, Αντικατοπτρισμοί

Νίκος Κυπουργός & Αφροδίτη Μάνου, Τέλος δεν υπάρχει εδώ
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη / δίσκος: Οξυγόνο (2003))

Αντικατοπτρισμοί

Υπάρχει ακόμα μια γη…
Κάπου αλλού, ίσως πολύ μακριά
Όπου και εκεί εξίσου, υπάρχει θάλασσα
ποτάμια και βουνά
Μια γη, όπου ο ήλιος φέρνει το ξημέρωμα
και το φεγγάρι αλυχτάει στην εκκωφαντική
σιωπή της νύχτας
Υπάρχει ακόμα μια γη…
Όπου ίσως εκεί τα μάτια δεν μένουν γυμνά
Και οι σκέψεις δεν είναι απλώς
μια πληροφορία μεταξύ άλλων…
Μια γη, όπου η αβεβαιότητα,
δεν είναι προϋπόθεση ύπαρξης
και οι ποιητές, κοιμούνται ήσυχοι
μέσα στο μπλε των ποιημάτων τους.
Υπάρχει μία γη, όπου τα όνειρα
δεν είναι εγκλωβισμένα στη σκιά του ύπνου
Και οι άνθρωποι πάντα στέκονται στην ίδια θέση
Σαν απολιθωμένα ταξίδια, γυρεύοντας
μια καλύτερη γη…!

Από τη συλλογή Άηχες κραυγές (2001) του Γιώργου Αλισάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Αλισάνογλου

Ανδρέας Λίτος, Η χαμένη ευωδία του λόγου

Η χαμένη ευωδία του λόγου

Το κέντρο του λόγου πανίσχυρο μέσα στην Ιστορία.
Χαριτωμένη φανέρωση της ενδόμυχης ζωής, μελιφθογγία.
Καίριο χτύπημα η πλημμυρίδα της φθοράς έξω από τα ρείθρα.
Η όμορφη ομιλία έγινε παρελθούσα στη μνήμη, ανεμόεσσα.
Η σιωπή του λεκτικού αφανισμού.
Κι εμείς οι λίγοι φίλοι, έτι ομιλούντες,
μαθητές της αγάπης, νοσταλγοί τώρα παραμένουμε
της ευωδίας του απόντος λόγου
χαρούμενοι για την εδώ παρουσία σου!

Από τη συλλογή Φωτός Κάλλος (2006) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος