Τάκης Βαρβιτσιώτης, Υστερόγραφο

Γκαζέλι νεβά σαμπάχ (αμανές)
(βιολί: Δημήτρης Σέμσης (Σαλονικιός), κανονάκι: Λάμπρος Σαββαΐδης,
τραγούδι: Ρίτα Αμπατζή / δίσκος 78 στροφών του 1934)

Υστερόγραφο

Όταν έρθει η ώρα της αναχώρησης
Μη λυπηθείτε φίλοι μου
Μη λυπηθείτε

Θα πνεύσει ένας άνεμος φορτωμένος
Νεκρά φύλλα
Φωνές λησμονημένες

Αθόρυβα θα περάσετε
Το παγερό παράθυρο
Που ανοίγει προς τη νύχτα
Νύχτα σκληρή
Πιο τρομερή κι απ’ όλους τους ανέμους
Πιο άδεια κι απ’ την απουσία

Θα ’ναι βαθιά η τρυφερότητά σας
Και το φιλί της αγάπης
Θα σας φωτίσει

Όταν έρθει η ώρα της αναχώρησης
Μη λυπηθείτε φίλοι μου
Μη λυπηθείτε

Ας ταξιδέψει το χαμόγελό σας
Από στόμα σε στόμα

Από τη συλλογή Φύλλα ύπνου (1949) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Μετάβαση

Η ώρα του θανάτου (αδέσποτο;)
(βιολί: Δημήτρης Σέμσης (Σαλονικιός), τραγούδι: Ρίτα Αμπατζή (1934))

Μετάβαση

Μέρα και νύχτα
Έστρωνε ξέστρωνε το κρεβάτι
Όμως ο άρρωστος άνθρωπος
Δεν ερχόταν να πλαγιάσει
Όρθιος μπροστά στο παράθυρο
Παρατηρούσε ακίνητος
Βιώματα περιστεριών
Και προθεσμίες θανάτων

Από τη συλλογή Περίπτωση σιωπής (1968)

Πηγή: Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Επιλογές και σύνολα [Ποιήματα (1965-1995)] (2001)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Ένα κορίτσι από την Αλεξάνδρεια (Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη)

Ένα κορίτσι από την Αλεξάνδρεια (διασκευή του τραγουδιού Αλεξανδριανή φελάχα του Δημήτρη Σέμση και της Ρόζας Εσκενάζυ)

Διασκευή & διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, Στέλιος Μακρυδάκης, Λάκης Καρνέζης
Ηχογράφηση: 1962 (Columbia GCX 101)

Δίσκος: Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη

Νίκος Γρηγοριάδης, Ανεπίδοτο γράμμα

Στάμος Σέμσης & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Τα βεγγαλικά σου μάτια (με τον Γιώργο Νταλάρα)

Ανεπίδοτο γράμμα

Μουδιάζουν οι αισθήσεις γεμάτες σκιές. Εξαφανίζονται
τα πράγματα και μένει ολόφωτο μόνο το αόρατο.

Η πρώτη νύχτα είναι φιλόξενη∙ οι άλλες δεν ανοίγουν
–μέσα τους βρισκόμαστε πάντοτε απέξω–
ούτε και κλείνουν, μένουν απροσπέλαστες,
ανάμνηση χωρίς αναπαμό.

Όλα έχουν τα μάτια σου. Κάθε βράδυ γίνεσαι κέντρο
και ζεστή ουσία, φλογίζεις το πιο κρυφό σημείο
όπου μπορεί να φτάσει το παράλογο όραμα,
πέρα από την εικόνα σου τη σκεπασμένη
από τα σκοτεινά μάτια τού μυστηρίου.
Και τη στιγμή που γίνεσαι ζεστή ανάσα, περνάς χάδι
πάνω από το κορμί μου επιστρέφοντας στους ίσκιους.

Νοσεί ο πιο αθώος.
Αδειάζω από τον εαυτό μου,
για να μπορώ να γεμίσω από σένα.
Είσαι το σχήμα της αγκαλιάς μου,
η αγάπη που κρατάει στην παλάμη της το πρόσωπό μου,
που ενσαρκώνει τον άνθρωπο που πρωτομιλάει.
Γι’ αυτό είμαι τόσο ευτυχισμένος.
Μην κοιτάς που τυραννιέμαι, είναι γιατί
δεν έχω λέξεις να σου μιλήσω και βγάζω κραυγές.

Από τη συλλογή Ίσκιοι (1987) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης