Οδυσσέας Ελύτης, Μυρίσαι το άριστον (XIV: Τα ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας)

Οδυσσέας Ελύτης & Δημήτρης Λάγιος, Όμορφη και παράξενη πατρίδα
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Ο ήλιος ο ηλιάτορας (1983))

[Ενότητα Μυρίσαι το άριστον]

XIV

Τα ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:

1. Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

2. Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.

3. Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.

4. Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό απ’ τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.

5. Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δε μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

6. Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

7. Ένας «Αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος».

Από τη συλλογή Ο μικρός Ναυτίλος (1988) του Οδυσσέα Ελύτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση (εκδ. Ίκαρος, 2002)

Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, Ο γύρος του κόσμου

Δημήτρης Λάγιος, Να ονειρεύομαι
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Ερωτική πρόβα (1991))

[Α’ Μέρος: Ο δραπέτης στο δέντρο (1965-1972)]

Ο γύρος του κόσμου

Να ταξιδεύω με το κορμί σου
σ’ ένα τοπίο υπερφωτισμένο
μέσα σε ηδονές
που κυλούν
σαν παχύρρευστα μέταλλα:
αργά
και βαριά
κι αθεράπευτα.

Από τη συλλογή Ο δραπέτης στο δέντρο (1972) της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Στις κρύπτες του χρόνου (εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 1997) της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Η πόλη πάντα

Δημήτρης Λάγιος & Φώντας Λάδης, Τούτη η πόλη
(ερμηνεία: Αντώνης Καλογιάννης / δίσκος: Εδώ που γεννηθήκαμε (1983))

Η πόλη πάντα

Κάθε τόπος έχει μια ομορφιά
Που από τον εαυτό της ωριμάζει
Τόσο πολύ που δεν αντέχει στην κρυφή πράξη
Της αιωνιότητας
Συνθλίβεται από τα ίδια της τα χέρια
Σε μια εποχή που ‘χει ένα όραμα γλαυκό
Κι όταν κατά το βράδυ οι εραστές
Μπαίνουν σ’ ένα λουτρό από ζεστά δάκρυα
Έχουν κιόλας προδώσει και σπίτι και πατρίδα

Από τη μία εγκατάλειψη στην άλλη

Πετιούνται τα άνθη του έρωτα σαπίζουν
Η πόλη μέσα σε μια δυσοσμία υπομένει το θάνατό της
Που από τη θάλασσα ορμάει
Νερά δέντρα άνεμος βαρδάρης κλαδιά φύλλα
Θεία περίθαλψη λιγοστή μπροστά στο ακάθεκτο
Τυφλός χρησμός χτυπάει αμείλικτα την ομορφιά
Οι εραστές νίπτουν τας χείρας και πηγαίνουν
Στις δικές τους πράξεις να επιδοθούν
Μα η πόλη πάντα τους ακολουθεί και τους σπαράζει

Από τη συλλογή Σαλκίμ (2001) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Ιφιγένεια Διδασκάλου, Σε τόνο απολογίας

Δημήτρης Λάγιος, Να ονειρεύομαι
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Ερωτική πρόβα (1991))

Σε τόνο απολογίας

Αν συχνά σου μιλώ
για μια φωνή
κάποιο τραγούδι
για τη σελίδα του βιβλίου που ξέσχισες,
κλαίω
γιατί είχα γράψει τ’ όνομά σου…

Αν συχνά σου μιλώ
για κάποιο τρόμο
μια μνήμη που αντιπαλεύει μ’ ένα θάνατο
γι’ ανάπηρες αισθήσεις,
θρηνώ
γιατί δε με γυρεύεις…

Αν συχνά σου μιλώ
για κάποιο παιδί
μια κλειστή γρίλια
κι ένα φεγγάρι περίεργο
να παίζει στα σγουρά μαλλιά σου,
χαίρουμαι
γιατί δεν έπαψα να ονειρεύομαι…

Αν συχνά σου μιλώ
για την ξένη πολιτεία
τους άγνωστους περαστικούς
τ’ οργισμένο ποτάμι με τις σπασμένες γέφυρες,
τρομάζω
γιατί κρεμάστηκε η καρδιά μου
απελπισμένη…

Αν συχνά σου μιλώ
για τον ήλιο που βλέπω στα μάτια σου
τα κοχύλια στ’ αυτιά
τις σταγόνες της αυγής πάνω στα μάγουλα
για τ’ όνομά σου που γλυκαίνει τον ήχο,
χαμογελώ
γιατί δεν τελείωσα ακόμα το τραγούδι…

Αν συχνά σου μιλώ
για μια ταπείνωση
κάποιο συμβιβασμό
μια δυσπιστία
κάποιο σημάδι βαθιά αναφαίρετο
για χίλια-δυο πράγματα,
πονώ
γιατί η σιωπή με τη σιωπή της
μ’ απαντάει…

Αν συχνά σου μιλώ
για μια οδύνη
το σχήμα μιας μόνιμης μοναξιάς
τη νυχτερινή αγωνία
για τ’ αλλαγμένο πρόσωπο
το πρόσωπό σου,
ψάχνω
αγωνίζομαι
κάτω από τόσες προσωπίδες.

Πούναι το χέρι σου;…

Από τη συλλογή Χρονικά (1969) της Ιφιγένειας Διδασκάλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ιφιγένεια Διδασκάλου

Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (4)

Δημήτρης Λάγιος, Τι πάθος
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Ερωτική πρόβα (1991))

Κατάλογοι. 2 (4)

Γιατί η ζωή είναι πάθος απαγορευμένο, εξαγριωμένο απ’ τις δορυώσεις,
κυνηγημένο μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από χώρα σε χώρα,
μπερδεύοντας τα σύνορα που σα σύρματα μπλέκονται στα πόδια του,
με τα μαλλιά απ’ τον ιδρώτα κολλημένα
στο μέτωπο, στον τράχηλο, στους κροτάφους,
με μια κορυφωμένη πίκρα στο στόμα,
με το αίμα να θέλει να πεταχτεί μέσα από τους διεσταλμένους πόρους,
πεισματικά εμπνευσμένο από την καταδίκη του,
μεταρσιωμένο από τον ίλιγγο της δυστυχίας του,
από τη μέθη του ίδιου του τού αίματος,
βλέποντας εκτυφλωτικά οράματα μέσα στη σκοτεινή περιδίνηση του φόβου του,
με την ακαταμάχητη γονιμότητα της καταδιωγμένης κοιλιάς του,
πάθος ακάλυπτο, ουρλιάζοντας, χωρίς στρώμα, εκτεθειμένο, βρίζοντας,
μέρα νύχτα βρίζοντας, βρίζοντας σαν αφόδευση θεών,
αρπάζοντας και μην τίποτα πιάνοντας,
οργασμένο από τον μαγνητισμό της υπέρβασης των όρων,
πάθος με τη δική του θεολογία
και δικούς του τρόπους εξαϋλώσεων
του χλωράνθιου, του δοξαίσθητου σώματος,
του λατρευτικού, του μυραιώνιου,
που σαλεύει γλυκά και ξιφιαία σαν μάταιος έρωτας
και σαν αίμα της μνήμης σε φλογισμένο κρόταφο, πάθος
που ζει λιμασμένο,
σα δαρμένο σκυλί των τεκέδων, σαν άρρωστη γάτα των μπορντέλων,
εξομοιωμένο με το αβυσσαλέο κενό
που είναι η άλλη όψη της πληρότητας και των ανεξάντλητων εικόνων,
αινιγματικό, άλυτο, απόρθητο, ακατάβλητο, μυστικοπαθές και δημοφάγο,
δοσμένο στο μαρτύριο της ανέγερση του ανείπωτου και του απρόσιτου,
με τα βυζιά του καμένα, τη μήτρα του κλεμμένη, τη γλώσσα φαγωμένη,
όλες τις αισθήσεις μαντρωμένες
κι όλες τις διαισθήσεις οξυμένες στο έπακρο,
στο έπακρο όλες τις διαισθήσεις,
όλες οι διαισθήσεις οξυμένες στο έπακρο.
Εν όψει του καταιγισμού των προφητειών.
Εν όψει της ανατολής των νέων ιερέων.
Για ν’ ακούσουν οι συναθροίσεις τον λόγο
και να δοξάσουν το όνομα τού μέχρι τότε ακατονόμαστου.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980) του Δημήτρη Δημητριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δημήτρης Δημητριάδης

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Το τρίτο παράθυρο

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Βαρέθηκα τη μοναξιά
(τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου / δίσκος: Ο Άη Λαός (1983))

[Ενότητα Δύσκολος θάνατος (1950-1953)]

Το τρίτο παράθυρο

Με κυνηγάει πάντα στον ύπνο μου το τρίτο παράθυρο
ένα μάτι ανελέητο κι εμείς
κόκκινα κι άσπρα πιόνια στη λέσχη των τραπεζικών·
είναι το ίδιο φωτάκι που καίει στην πολύβουη Αθήνα
για μια νύχτα μονάχα, την άνοιξη, «φθερεί αυτόν ο Θεός»
αυτός ο αμαρτωλός Θεός που με σαρκάζει στο κάτασπρο γέλιο σου
κάτω από μια λάμπα ασετιλίνης τα βράδια στον κήπο
δε μ’ αφήνουν ποτέ μοναχό και το τρίτο παράθυρο
ένα κόκκινο μάτι – ανάβει τη φλέβα της νύχτας, πυκνώνει τη μοναξιά
θαμπώνει τα όνειρά μου

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954) του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Ο δύσκολος θάνατος (Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1985) του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Θα με δικάσει

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Θα με δικάσει

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Τραγούδι: Χορωδία
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Θα με δικάσει ο κούκος και τ’ αηδόνι
μα στην Αγιάσο, σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι
δε βλέπουμε τις νύχτες ξαστεριά
κουρσάροι, Φράγκοι, αχ οι Βενετσιάνοι
μας πούλησαν για γρόσια και φλουριά

Θα με δικάσει ο κούκος και τ’ αηδόνι
μα στην Αγιάσο, σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Στην Τροία μεγαλώνουνε τα στάχυα
μα στην Αγιάσο σε μια έρημη εκκλησιά
ζωγράφισε ο Θεόφιλος με αίμα
το χάρο να φοράει θαλασσιά

Θα με δικάσει ο κούκος και τ’ αηδόνι
μα στην Αγιάσο, σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Σαν το σίδερο (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Σαν το σίδερο

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Σαν το σίδερο τα χρόνια γίνανε βαριά
σαν το σίδερο στην μπόρα που ’πιασε σκουριά
και φαρμάκια τώρα όλο πίνουμε
άνοιξε λοιπόν την πόρτα για να φύγουμε

Κοίταξε χαράζει ο ουρανός πάλι ο ήλιος βγαίνει
έλα πάμε μαζί η ζωή μας περιμένει
θα βρεθεί και άνθρωπος για μας πάμε πριν νυχτώσει
η ζωή μας περνά και σε λίγο θα τελειώσει

Σαν το σίδερο τα χρόνια γίνανε βαριά
σαν το σίδερο στην μπόρα που ’πιασε σκουριά

Άνοιξ’ το κλουβί να φύγει το μικρό πουλί
μ’ αγαπάς και σ’ αγαπάω τώρα πιο πολύ
πίσω μας το δάκρυ ας αφήσουμε
κλείσ’ το ράδιο που παίζει κι ας μιλήσουμε

Κοίταξε χαράζει ο ουρανός πάλι ο ήλιος βγαίνει
έλα πάμε μαζί η ζωή μας περιμένει
θα βρεθεί και άνθρωπος για μας πάμε πριν νυχτώσει
η ζωή μας περνά και σε λίγο θα τελειώσει

Σαν το σίδερο τα χρόνια γίνανε βαριά
σαν το σίδερο στην μπόρα που ’πιασε σκουριά

Περαστικός κι αμίλητος (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Περαστικός κι αμίλητος

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου & χορωδία
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Ο δείχτης έδειχνε οχτώ
στου κόσμου το ρολόι
τα μάτια σου τα σκοτεινά
γεμάτα με παράπονα
στο χείλι σου τ’ αφίλητο
βαρύ το μοιρολόι

Περαστικός κι αμίλητος
κι απ’ τη ζωή φευγάτος
ή ο Θεός θα ’ναι άδικος
ή θα ’ναι ο κόσμος σκάρτος

Περπάτησα, περπάτησα
μα πώς να σταματήσω
οι δρόμοι μαγικές κλωστές
έχουν τις βόλτες τους κλειστές
σε σένανε με φέρνουνε
και με γυρίζουν πίσω

Περαστικός κι αμίλητος
κι απ’ τη ζωή φευγάτος
ή ο Θεός θα ’ναι άδικος
ή θα ’ναι ο κόσμος σκάρτος

Οι φυλακές στα Βούρλα (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Οι φυλακές στα Βούρλα

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Όπως το έρημο πουλί
ψάχνω να βρω μίαν αυλή
κι είν’ όλα γκρεμισμένα
και κάνω τάμα στο Χριστό
να ’χω για σε σπίτι ζεστό
ρούχα σιδερωμένα

Η νύχτα ρίχνει παγωνιά
κι ο ουρανός μαύρα πανιά
χτυπάνε τα ταμπούρλα
σε γράψανε για τα νησιά
μα σβήσανε τα θαλασσιά
τα μάτια σου στα Βούρλα

Είν’ η καρδιά σαν αετός
κι ο κόσμος άδεια κιβωτός
έλα για να με πάρεις
να πάμε παραλιακά
εκεί που καίν’ βεγγαλικά
και κλαίει ο βαρδάρης

Η νύχτα ρίχνει παγωνιά
κι ο ουρανός μαύρα πανιά
χτυπάνε τα ταμπούρλα
σε γράψανε για τα νησιά
μα σβήσανε τα θαλασσιά
τα μάτια σου στα Βούρλα

Βαρέθηκα τη μοναξιά (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Βαρέθηκα τη μοναξιά

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Βαρέθηκα τη μοναξιά
με ούζο και τσιγάρο
να ’χω την τρέλα μου δεξιά
κι αριστερά το χάρο

Έναν περίπατο θα βγω
κάτω στην παραλία
να ιδώ που φεύγουν από δω
μες στον καπνό τα πλοία

Ο ουρανός θεόρατος
και ο Θεός αόρατος

Κι εσύ με τους ωκεανούς
στα μάτια ξαπλωμένους
να ’σαι εδώ κι αλλού ο νους
σαν τους ξεριζωμένους

Δίνεις αγάπη ρεφενέ
ξενύχτι με καφέδες
μοιάζεις με σέρτικο αμανέ
που κλαίει στους τεκέδες

Ο ουρανός θεόρατος
και ο Θεός αόρατος

Χρόνια περιφρονημένα (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Χρόνια περιφρονημένα

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Χρόνια περιφρονημένα χρόνια
ζήσαμε την καταφρόνια
τ’ άδικο και τη σφαγή
πάρε ό,τι αγαπάμε
σ’ άλλους τόπους για να πάμε
πρόσφυγες σ’ αυτή τη γη

Όπως τα σύννεφα που φέρνει ο βαρδάρης
κι ύστερα πιάνει δυνατή βροχή
αυτός ο έρωτας ο αναστενάρης
μου κομματιάζει την ψυχή

Χρόνια περιφρονημένα χρόνια
ζήσαμε την καταφρόνια
τ’ άδικο και τη σφαγή
πάρε ό,τι αγαπάμε
σ’ άλλους τόπους για να πάμε
πρόσφυγες σ’ αυτή τη γη

Ούτε μιαν άνοιξη δεν είχε η ζωή μας
τα χελιδόνια φύγανε για μας
κι έχουν φωλιάσει τώρα στη σκεπή μας
τα νυχτοπούλια κι ο βοριάς

Χρόνια περιφρονημένα χρόνια
ζήσαμε την καταφρόνια
τ’ άδικο και τη σφαγή
πάρε ό,τι αγαπάμε
σ’ άλλους τόπους για να πάμε
πρόσφυγες σ’ αυτή τη γη

Δεκέμβρης γλυκοχάραμα (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Δεκέμβρης γλυκοχάραμα

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Έσβησαν τα ματάκια σου
ήρεμα σαν λυχνάρια
κι εκείνοι που σε σκότωσαν
δεν άφησαν αχνάρια

Δεκέμβρης γλυκοχάραμα
μένει η καρδιά μου άδεια
η νύχτα κρύβει θάνατο
και σκοτεινά πηγάδια

Του χάρου ήσουν αδερφός
και του χαμού παρέα
φεγγάρι γεναριάτικο
πάνω από τον Περαία

Δεκέμβρης γλυκοχάραμα
μένει η καρδιά μου άδεια
η νύχτα κρύβει θάνατο
και σκοτεινά πηγάδια

Ο Άη Λαός (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Ο Άη Λαός

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου & χορωδία
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Τα παιδιά μας εγίναν πετρώματα
πολιτείες θαμμένες και μάρμαρα
αεράκι που φέρνει αρώματα
μες στα χρόνια που έρχονται βάρβαρα

Ρίξε, Απρίλη, δυο νερά
φέξε κι εσύ φεγγάρι
άνοιξε γη να ξαναβγεί
το μέγα άνθος της φυλής
εκδίκηση να πάρει

Τα παιδιά μας περνούν ψιθυρίζοντας
ποταμός μες στις πέτρες υπόγειος
ένας λίβας που καίει σφυρίζοντας
και γεμίζει με αίμα η Μεσόγειος

Ρίξε, Απρίλη, δυο νερά
φέξε κι εσύ φεγγάρι
άνοιξε γη να ξαναβγεί
το μέγα άνθος της φυλής
εκδίκηση να πάρει

Αγάπη απαγορευμένη (Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης)

Δημήτρης Λάγιος & Μιχάλης Μπουρμπούλης, Αγάπη απαγορευμένη

Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Λάγιος
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου
Δίσκος: Ο Άη Λαός (1983)

Αγάπη απαγορευμένη
δεν την μπορώ, δεν την μπορώ
είναι φιγούρα που δε βγαίνει
σε ζεϊμπέκικο χορό

Ξέχασες την αγκαλιά μου
τα πικρά τα βράδια σου
με κουρέλιασες και φεύγεις
τέλειωσες τη βάρδια σου

Αγάπη τυποποιημένη
δεν την κρατώ, δεν την κρατώ
είναι θητεία τελειωμένη
και πορεία στο στρατό

Ξέχασες την αγκαλιά μου
τα πικρά τα βράδια σου
με κουρέλιασες και φεύγεις
τέλειωσες τη βάρδια σου