Σαρλ Αζναβούρ & Γιάννης Μαρίνος, Χωρίς ομπρέλα (με τον Γιώργο Πολυχρονιάδη)

Χωρίς ομπρέλα

Σύνθεση και στίχοι του πρωτότυπου γαλλικού τραγουδιού: Charles Aznavour (Comme ils disent, 1972)
Διασκευή & ενορχήστρωση του ελληνικού τραγουδιού: Γιώργος Πολυχρονιάδης (2016)
Στίχοι του ελληνικού τραγουδιού: Γιάννης Μαρίνος
Τραγούδι: Γιώργος Πολυχρονιάδης
Σκηνοθεσία & δημιουργία βίντεο: Νίκος Αντωνίου

Γυρεύω χρόνια να με βρω
στο καθωσπρέπει το σωστό στις θεωρίες
μα όσο σκαλίζω το μυαλό
βλέπω πως γίνανε βουνό οι αμαρτίες
Είναι που φταίει η τακτική
να σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
δε θέλω να συμβιβαστώ
ούτε και να αντισταθώ σε κάθε τρέλα

Μέσα στα μπαρ και στα στενά
καμάκι κάνει η μοναξιά, πώς να ξεφύγω
και παραδίνομαι ξανά
γιατί έχω αλήτισσα καρδιά, τι κι αν το κρύβω
Είναι δικιά μου επιλογή
να σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
βρέχει δεν βρέχει, οι πειρασμοί στήνουνε μπλόκο στη στροφή
και μια αόρατη φωνή μού λέει «Έλα»

Σε ταραγμένες εποχές
και μέσα σε ανατροπές, μόνο με βρίσκω
κοντράρω ότι μ’ απειλεί
γουστάρω να με προκαλεί ό,τι έχει ρίσκο
Δεν είναι πρόβα η ζωή
παράσταση μοναδική, γράφει η ταμπέλα
αλλά σωστή η τακτική
που σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα

Σε μια ψευδαίσθηση τρελή
είδα στο κόκκινο χαλί πως περπατούσα
ένιωσα σταρ για μια στιγμή
όμως με πούλησες κι εσύ που αγαπούσα
Όχι, δεν φταίει η τακτική
που σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
όταν ζητάει το κορμί, όλα τα όχι και τα μη
μοιάζουν με κόκκινα φανάρια στα μπουρδέλα

Μα, όταν βραδιάζει, ανησυχώ
μικραίνω, γίνομαι μωρό, θέλω αγάπη
κι εσύ που είσαι όπως εγώ
μ’ αφήνεις έτσι να εκτεθώ, δεν κάνεις κάτι
Εδώ ίσως φταίει η τακτική
που σεργιανάω την ψυχή χωρίς ομπρέλα
αφού για κάθε επιλογή
χρεώνομαι μια ενοχή και μια ταμπέλα

Μα κάτι βράδια ειδικά
τα χέρια γίνονται φτερά κι εγώ πετάω
κανόνες σπάω και ταμπού
κι εκεί στην άκρη του γκρεμού καλά περνάω
Ακροβατώ στην ηδονή
χωρίς καμία ενοχή χωρίς ομπρέλες
και βρίσκω άρρωστο πολύ να υπάρχουν άνθρωποι στη γη
που έχουνε ζήσει μια ζωή χωρίς ταμπέλες

Οι φίλοι μου από τα παλιά τα χρόνια, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης κι ο Γιάννης Μαρίνος… τους είχα χάσει αρκετό καιρό και να που τους ξαναβρίσκω φέτος μ’ αυτό το θαυμάσιο τραγούδι σε μια δική τους παραγωγή για το Ίντερνετ, έξω από δισκογραφικές εταιρείες, ατζέντηδες και λοιπούς μεσάζοντες. Οι εποχές αλλάξανε, αλλά όχι και η ποιότητα που αποπνέει η κάθε συνεργασία τους εδώ και δεκαετίες. Τους ευχαριστούμε, και τους δύο, γι’ αυτό το ξεχωριστό τραγούδι του σπουδαίου Ευρωπαίου ερμηνευτή και τραγουδοποιού Charles Aznavour που μας θύμισαν συνδημιουργώντας το αντίστοιχο ελληνικό που (κατά την ταπεινή μου άποψη) ουδόλως υστερεί έναντι του πρωτότυπου.

Υ.Γ.: Οφείλω να ευχαριστήσω χωριστά τον Γιώργο Πολυχρονιάδη και για τις πληροφορίες που μου έδωσε όσον αφορά το γαλλικό τραγούδι.

Μανόλης Αναγνωστάκης: Ποιήματα που μας διάβασε ένα βράδυ ο λοχίας Όττο V… [II]

Charles Aznavour & Georges Garvarentz, Hier Encore (1964)

Ποιήματα που μας διάβασε ένα βράδυ ο λοχίας Όττο V…

II

Σε τούτη τη φωτογραφία ήμουνα νέος κοντά 22 χρονώ· εδώ είναι η γυναίκα π’ αγαπούσα: η γυναίκα μου
Τη λέγανε Μάρθα· έσφιγγε το γιο μου με λαχτάρα στην αγκαλιά της
Δε μου ’πε: «χαίρομαι που πας να πολεμήσεις». Έκλαιγε σαν ένα μικρό κοριτσάκι.
Κι εδώ κάποιο σπίτι παλιό μ’ έναν κήπο στη μέση και μ’ άνθη…
… Θυμάσαι όταν ήμασταν παιδιά είχαμε ένα ξύλινο άλογο και μια γυαλιστερή τρομπέτα
Τα βράδια ξαγρυπνούσαμε στα βιβλία με τις αρχαίες ηρωικές ιστορίες
Τον αθώο μας ύπνο τυράννησαν οι αντίλαλοι των φημισμένων πολεμιστών
Ύστερα τα ξεχάσαμε όλα αυτά σε μια γωνιά γελώντας για τα παιδιάστικα καμώματα.
Ίσως αύριο μια τόση τρυπίτσα μού χαράξει το μέτωπο
Ω μια τρυπίτσα που χωρά όλο τον πόνο των ανθρώπων
Ποιος είμαι; Πού βρίσκομαι; Σκίστε τα ρούχα μου εδώ μπροστά στο στήθος
Ίσως θα βρείτε ακόμα τ’ όνομά μου σκαλισμένο. Ποιος το θυμάται;
Ψάξτε τα ρούχα μου ακόμα… Εδώ ήμουνα νέος 22 μόλις χρονώ
Κι εδώ μια γυναίκα που σφίγγει με λαχτάρα ένα παιδί στην αγκαλιά της.

(Έκλαιγε αλήθεια όταν έφευγα σαν ένα μικρό κοριτσάκι.)

Από τη συλλογή Εποχές (1945) του Μανόλη Αναγνωστάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μανόλης Αναγνωστάκης