Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Υστερόγραφο

Θάνος Μικρούτσικος & Άλκης Αλκαίος, Ρόζα
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Στου αιώνα την παράγκα (1996))

Υστερόγραφο

Τότε, σκέφτηκε να την πει καλοκαίρι.
Γιατί τα καλοκαίρια ανατέλλουν χαρούμενα
κι είναι έμπιστα και δροσερά.

Σε λογαριάζουν δικό τους
και βγάζουν το καπέλο τους
μόλις σε ιδούν.

Εγώ, δεν έχω καπέλο,
έχω όμως μια μικρή πέτρα
στο δάχτυλό μου
που με συγκινεί,
όπως ένα φωτισμένο παράθυρο.

Άκουσε,
αγαπώ τα πράσινα δέντρα
αγαπώ τα νερά σου
αγαπώ την ψυχή σου.
Γι’ αυτό βγαίνω τη νύχτα
να σε συναντήσω.
Κουβαλώ τα χαρακτηριστικά σου
παντού.
Οι άνθρωποι πρέπει να σε καταλαβαίνουν
όταν σηκώνουν το βλέμμα τους
και σ’ ανασαίνουν βαθιά.

Αλλιώς,
είναι πράγματα περιττά
οι ποιήσεις
και τα αισθήματα.

Πηγή: ελληνική ανθολογία της νέας ποιήσεως (εκδ. Άγκυρα, 1974)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Ντάντη Σιδέρη: Πορεία ημέρας I.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Άλκης Αλκαίος, Τα πουλιά της αγάπης
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Ουράνια τόξα κυνηγώ (2009))

Πορεία ημέρας I.

Διαπερνάς
μ’ ενισχυμένα μάτια
το μεγάλο
άφωνο πουλί

Κάθε φορά που
επιστρέφεις
στο σπίτι
το κλειστό
το στραμμένο με το χρόνο
μέσα του
ξέρεις πως ήταν εκεί∙
τότε
μαζεύεις ένα-ένα
τα φτερά του
και τα διαβάζεις

Σου δείξανε
το δάσος το
διάτρητο
και ο χρόνος
να το παραστέκει
να στήσει
–μετά–
δέντρο νεαρό

Αποθέτεις
τα μάτια
στο χνούδι της γης
συλλέγεις
την ανερχόμενη
μέρα

Δεν ζητάς
αγάπη εσύ∙
κατάλαβες νωρίς
τι κρύβεται πίσω

Το παιδί ακουμπά
το άφλουδο χέρι
στο χρόνο σου
ντυμένο μαβί

Σαν άγγελος
εδρεύων
στο πέρασμα του
ουρανού
μετράς τις
πληγές του κόσμου

Το ποίημα
δεν είναι
ένθεο∙
μιλάει τα επίγεια

Από τη συλλογή Hinter dem Schlaf höre ich mich besser [Πίσω απ’ τους ύπνους με ακούω πιο καθαρά] (2001) της Ντάντης Σιδέρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ντάντη Σιδέρη

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου: Μεγεθύνσεις, VIII

Θάνος Μικρούτσικος & Άλκης Αλκαίος, Blues on the road
(ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος / δίσκος: Υπέροχα μονάχοι (2006))

Μεγεθύνσεις

VIII

Αν δεν σου πω
Σκύψε κοίταξέ με
Σ’ αυτά τα νερά
Που κυλούν μέσ’ απ’ τα σπίτια
Μέσα από ναούς
Και στις στοές της αγοράς
Στις σήραγγες των τρένων
Και στο ποτήρι που πίνεις
Αν δε σε πω αδελφό μου
Αν δε σε φωνάξω
Ποιος άγγελος και ποιο πουλί
Θα καθίσει στο κατώφλι
Ποιος θ’ ανοίξει το πρωινό παράθυρο

Από τη συλλογή Μεγεθύνσεις (1971)

Πηγή: Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Επιλογές και σύνολα [Ποιήματα (1965-1995)] (2001)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Μάτση Χατζηλαζάρου, [Είναι η καρδιά μου το εκστατικότερο καστανό μάτι…]

Θάνος Μικρούτσικος & Άλκης Αλκαίος, Πρωινή ή βραδινή σερενάτα
(τραγούδι: Κώστας Καράλης / δίσκος: Εμπάργκο (1982))

Είναι η καρδιά μου το εκστατικότερο καστανό μάτι, τα δάκρυα στέρεψαν, τα φτερά μου πια δεν με ζυγιάζουνε, σ’ όλα μου τα βουνά δε βρίσκω πια ούτε πηγή, ούτε δέντρου φυλλωσιά ούτε νύχτα δε βρίσκω απάνω στα βουνά μου, είναι πάντα μέρα.
Κάνουμε την ποίησή μας στο χαρτί, γιατί χάσαμε στη ζωή τον οίστρο κάποιου λυρικού τραγουδιού.
Η αρμονία μας υπάρχει (όταν τη βρούμε) μες στον κάλυκα
ενός μηδαμινού αγριολούλουδου την άνοιξη, στην παλιά Κόρινθο.
Θα παίζω πάντα εκείνο το παιχνίδι που δεν ξέρω τους κανόνες του. Θα μπαρκάρω στο καράβι που δεν πιάνει σε λιμάνι.
Την άγκυρά μου θα τη ρίξω καταμεσής στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Θα διαβώ τα πέντε γιοφύρια, από κάθε μου μαλλί θα γεννιέται ένα λουλούδι ορχεοειδές.
Ο αέρας θα παίρνει τις μυρουδιές μου και θα τις κρύβει
μες στις σκιές που ’χουν τα βότσαλα.
Παλικάρια! Σιμώστε, καβαλήστε μας, είμαστε τ’ άσπρα σας άτια,
είμαστε οι αχνισμένες σας φοράδες.
Εχάσαμε τα φρένα μας μες σ’ όλες τις σπηλιές, και τους γιαλούς,
και τα στεγνά στοιβαγμένα φύκια, και τους λουλουδιασμένους βυθούς του Αιγαίου.
Εχάσαμε τα φρένα μας, γιατί ζητάμε το τραγούδι μας.
Δεν το λένε μονάχα
ούτε ελευθερία,
ούτε έρωτα,
ούτε πέος,
ούτε βλάστηση, γονιμοποίηση,
ούτε σχήμα,
ούτε πάθος,
ούτε και πόνο.

Από τη συλλογή Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης (1944) της Μάτσης Χατζηλαζάρου

Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδ. Ίκαρος, 1989)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μάτση Χατζηλαζάρου

Θάνος Μικρούτσικος & Άλκης Αλκαίος, Χαρούμενο τραγούδι για τη Σύλβια Πλαθ

Χαρούμενο τραγούδι για τη Σύλβια Πλαθ

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Δίσκος: Εμπάργκο (1982)

Μόλις σταμάτησε στη ράμπα η γιορτή
και οι μάγιστροι σου βγάζουν το καπέλο
φτάνει μια λέξη τη φοβέρα σου να πει
κι εγώ μαζί σου δύω κι ανατέλλω

Δώσ’ μου τα χέρια σου, ακριβή
δρολάπι απ’ τον Αϊ-Φραγκίσκο
χάνομαι κάθε που σε βρίσκω
μες στη θεσσαλική βροχή

Φτιάχνουν τη μάσκα σου οι δραπέτες με πηλό
να βρει τροφή του Χάρλεμ το καμίνι
στον κόσμο που ανασαίνεις τον αληθινό
στήσαν χορό οι μαζορέτες κι οι αθερίνοι

Δώσ’ μου τα χέρια σου, ακριβή
δρολάπι απ’ τον Αϊ-Φραγκίσκο
χάνομαι κάθε που σε βρίσκω
μες στη θεσσαλική βροχή

Νίκος Γρηγοριάδης, Οι μορφές

Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Άλκης Αλκαίος, Τυφλόμυγα (με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου)

[Ενότητα Η φωτογραφία]

Οι μορφές

Σκουπίζω επιμελώς τις επιστρώσεις των πενήντα χρόνων
με την ελπίδα να αναγνωρίσω τις μορφές, τα δυο παιδιά
με το πηλήκιο του Γυμνασίου
και τα χέρια πλεγμένα σε χειραψία.

Σκουριά πάνω στα πρόσωπα,
φτωχές αντιλαμπές ενός επερχόμενου οράματος,
και το βλέμμα σοβαρό, όπως της αυστηρής κουκουβάγιας,
– ο φακός δε γνωρίζει το φαιδρό της νιότης ή το παιχνίδι.

Μπροστά, σε απόσταση μόλις ενός «χαίρε»,
αχνάδα λέξεων πρωτόγνωρων, μια φούστα
που δε λέει να βρει τη θέση τη ν’ ακινητήσει
κι ένα πουλί ανήσυχο μέσα στο χρόνο.
Και το μέλλον να προχωρεί αόρατο κατεπάνω τους
μ’ έναν Χριστό κι έναν Σωκράτη φυσώντας
το χνούδι στα τρυφερά τους μάγουλα.

Στ’ αριστερά και δεξιά κανενός δεν ανήκει το κενό∙
ο προξενητής παραιτήθηκε,
στη θέση του ανεβαίνουν νιφάδες μνήμης.

Λίγο πιο πέρα,
οι επενθέσεις των χωριών,
το ’να πάνω στο άλλο κλιμακωτά,
ώσμε την Κορυφή του κόσμου
σε τέλεια ανάμειξη γης κι ουρανού
– ανήφορος στιλπνός του παρελθόντος.

Από τη συλλογή Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Σημείωση:
Ο ποιητής γεννήθηκε στην Κορυφή του νομού Κιλκίς.

Νίκος Γρηγοριάδης, Αφίσα

Θάνος Μικρούτσικος & Άλκης Αλκαίος, Ερωτικό (με τον Μανώλη Μητσιά)

Αφίσα

Εγώ μπροστά στη λάμπα στο τραπέζι, μπροστά στα βιβλία.
Εγώ μπροστά στο παράθυρο, μπροστά στη νύχτα.

Κοιτώ τη λάμπα, το τραπέζι, τα βιβλία, κοιτώ τη νύχτα.
Μακρινοί προβολείς, τα φώτα της πόλεως,
ο «Ήχος και Φως» της Ακρόπολης.

Ύστερα η νύχτα, τ’ αστέρια, η σκέψη μου διαλυόμενη,
που ξαναγυρνά πάνω απ’ τις πόλεις, πάνω απ’ τα δάση,
πάνω απ’ τις κούνιες των παιδιών, πάνω απ’ τα κρεβάτια
των συζύγων, πάνω απ’ τους στρατώνες και τις πυραυλικές
βάσεις – μετεωρισμός ξανά πάνω απ’ τη γη
που γυρίζει αργά, φιλάρεσκα,
λες για να την κινηματογραφήσω σ’ όλα τα πλάνα.

Μόνο που έχω εντελώς πια λησμονήσει
για ποια διαφημιστική αφίσα, για ποιον διάολο
κάθομαι και τα σκέφτομαι τώρα όλα αυτά.

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Α’ (1981) του Νίκου Γρηγοριάδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Γρηγοριάδης

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Περίπτωση σιωπής

Σωκράτης Μάλαμας & Άλκης Αλκαίος, Της σιωπής
(τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας / δίσκος: Ένα (2002))

Περίπτωση σιωπής

Πόσο τα σπίτια ομορφαίνουν
Από πολλή μουσική
Το δικό μου σπίτι
Είναι μια βαθιά εικόνα
Φωτισμένη και βαθύσκιωτη

Αν με βγάλεις απ’ αυτή τη σιωπή μου
Θα ’μαι ένα ψάρι πεθαμένο
Έξω από τη θάλασσα πεταμένο
Και άταφο

Μέσα μου είμαι μια αλλιώτικη νύχτα
Το δέντρο το εκστατικό το δεόμενο

Πλουτίζω φτωχαίνοντας
Από λόγο και φωνή

Από τη συλλογή Περίπτωση σιωπής (1968) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου