Σάκης Σερέφας, Δημοτικός υπάλληλος

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σπορά (δίσκος: Νεροποντή (2009))

Δημοτικός υπάλληλος

Την πρώτη φορά που ήμουνα μπροστά
με ανατρίχιασε η χωματίλα, μια μυρωδιά ξινή
σα να ρευότανε σάπιο σκότος η γη.

Με τον καιρό, παρατηρούσα πόσο βαθύς
πρέπει να είναι λάκκος, πώς να μπήγω γερά το φτυάρι
και πώς μπροστά στον σκώληκα να δείχνω παλικάρι.

Απ’ τους παλιότερους διδάχτηκα πώς να ρίχνω αποπάνω
με μαλακές φτυαριές το χώμα για να δείχνει αφράτο
την ώρα που σκεπάζει το φως, με κόπρο και σκαθάρια γεμάτο.

Γυρνώντας στο σπίτι, τα νύχια μου είναι μαύρα
τα ρούχα βρομούν, γδέρνω τις πέτσες μου, ανάβω φώτα, μα
μες στον ύπνο, σα λάκκο νιώθω το κρεβάτι να με ρουφά.

Με λένε Αλμπέρτο και φυτεύω λουλούδια στα πάρκα.
Σε άλλους αρέσει. Εμένα μου φέρνει αηδία.
Ένεκα βέβαια η ανεργία.

Από τη συλλογή Μπορεί και νευρικό (2003) του Σάκη Σερέφα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σάκης Σερέφας

Advertisements

Νικηφόρος Βρεττάκος, Αδιέξοδο

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Αδιέξοδο
(τραγούδι: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ελευθερία Αρβανιτάκη & Διονύσης Σαββόπουλος / δίσκος: Ανεμοδείκτης (1999))

Αδιέξοδο

Καθώς ανεβαίνουμε, οργώνουνε δύσκολα
το χιόνι τα πόδια μας. Είμαστε μια μικρή επιτροπή
μ’ ένα κείμενο θλίψης μέσα στο βλέμμα μας.

Περπατώντας στο μέσο, κρατώ από τα χέρια

δυο παιδιά που κανένας Μεγάλος
δεν τα γνωρίζει σε τούτο τον κόσμο·
που δεν έχουνε σίγουρη πατρίδα, ούτε σίγουρο
πλανήτη να κάνουνε σίγουρα όνειρα.

Καθώς ανεβαίνουμε, μοιάζουνε σάμπως

να τα πήρα προς τον ορίζοντα. Κοιτάμε ψηλά,
κατά κει που ανατέλλει ο ήλιος και το
προγονικό μας φεγγάρι. Το βλέμμα μας
ψάχνει, σα να γυρεύουμε
στον ουρανό μια σπηλιά
με μια μάνα στην πόρτα.
……….Μπροστά μας βουνά,
στα πόδια μας χιόνια, πάνω μας σύννεφα.
Με κρατούν απ’ τα χέρια, σφιχτά,
σα να κρέμονται. Με κοιτάζουν στο πρόσωπο,
σα να ‘μαι η εγγύηση στο μέσο της νύχτας.

Το ίδιο κι εγώ τα κοιτάζω στα μάτια

σα να ‘ναι ένα άσυλο.
……….Κατεβαίνουμε πάλι.
Ανεβαίνουμε πάλι. Ας εχτιμήσει ο Θεός
αυτή την ανήσυχη κίνηση του πλανήτη μας.

Από τη συλλογή Αυτά τα παιδιά του πλανήτη μας (1970) του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)

Οδυσσέας Ελύτης: Διόνυσος, δ’

Χρήστος Τσιαμούλης & Βασίλης Νικολαΐδης, Σαν τα κορίτσια που γελάν
(τραγούδι: Αλκίνοος Ιωαννίδης / δίσκος: Μονάχα για να ταξιδεύω (1997))

[Ενότητα Προσανατολισμοί]

Διόνυσος

δ’

Σαν τις φρεσκοχυμένες οπτασίες που στίλβουν την πολύεδρη τύχη των κυνηγητών τους με στο ξάγναντο
Κι αφήνουν τα μαλλιά τους διθυραμβικά να πλέκονται μες στις λατάνιες φεγγερών στοών
Σαν φρούτα σπάνια που γιορτάζουνε το χνούδι του πιο χλοερού των θριάμβου
Σπινθηροβολώντας στις παλάμες γυναικών που ωράισαν τη διαύγεια
Σαν μύθοι που έσπασαν τις πύλες των βουβών ανακτόρων τους βοώντας μια καινούρια αλήθεια
Οι ώρες έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας
Μ’ ανοιξιάτικα χείλια και χορδές πτηνών που βγαίνουν απ’ το σφρίγος τους
Χαράζοντας μια λεία καμπύλη στο κενό οι ώρες έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας…
Κι είν’ όλος τους ο αιθέρας ποίημα που πλαταίνει κι ανοίγεται
Σαν η πρώρα του ύπνου μπαίνει στη ζωή που ορέγεται άλλη ζωή
Σαν οι κόλποι ανοίγουνε κρυφό σφυγμό κι από τον κάθε χτύπο τους ένα κορίτσι βγαίνει τραγουδώντας μύρτα
Τραγουδώντας μες στα τούλια των χρωματιστών ανέμων α! υπάρξεις περιούσιες…

Από τη συλλογή Προσανατολισμοί (1940) του Οδυσσέα Ελύτη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση (εκδ. Ίκαρος, 2002)

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Πέρασμα (συμμετέχει η Σόνια Θεοδωρίδου)

Πέρασμα

Μουσική & στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Τραγούδι: Σόνια Θεοδωρίδου & Αλκίνοος Ιωαννίδης
Δίσκος: Νεροποντή (2009)

Αργά αργά θα γείρω
σαν μέρα που περνά
στην αγκαλιά σου θα χαθώ
και θ’ ανατείλω πρώτη φορά

Οι ανάσες και τα χέρια
τα λόγια τα κορμιά
οι αναστεναγμοί του κόσμου και τα γέλια
τώρα θα γίνονται ξανά

Γλιστράμε και περνούμε
κι αν μένει κάτι εδώ
είναι το φως που μας χαρίστηκε να δούμε
μες στη ζωή εσύ κι εγώ

Τα χρόνια θα μας λιώσουν
κι αν μείνει κάτι εδώ
θα ’ναι το φως που είχαν οι μέρες πριν τελειώσουν
μόνο το φως

Γιάννης Ποδιναράς, Συνάντηση

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ο κόσμος που αλλάζει
(τραγούδι: Αλκίνοος Ιωαννίδης / δίσκος: Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή (2003))

[Μέρος Γ’]

Συνάντηση

Στα πράσινα λιβάδια
το πρώτο τίναγμα της φτερούγας
μίλησε με το άστρο
που αγρυπνούσε και περίμενε
τη σοδειά της ριζωμένης στο χώμα καρδιάς.

Μαντατοφόρος η μοίρα των πουλιών
ζωγράφισε τ’ ονειρεμένο ταξίδι
απ’ τους ρόζους της γης
ως τις παρυφές του φεγγαριού.

Και το μήνυμα πήγε διάτρητο
απ’ τις πληγές των ανθρώπων
ν’ απαλύνει το λευκό των άστρων
και ν’ αφήσει το βάρος της λάσπης
μετέωρο στους γαλαξίες.

Από τη συλλογή Φαράγγια των Αγγέλων (2008) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

Ορέστης Αλεξάκης: [Πασχίζω ν’ αποτραβηχτώ…]

Σταύρος Σιόλας & Μάνος Ελευθερίου, Σε άδειο θέατρο
(τραγούδι: Αλκίνοος Ιωαννίδης / δίσκος: Πάντα κάτι μένει (2008))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Πασχίζω ν’ αποτραβηχτώ

στις πιο μικρές μου ανθρώπινες διαστάσεις
μέσα στο σώμα να
συμπυκνωθώ
σε μια γλυκιά παραδοχή
και μια
γλυκύτερη παραίτηση
να κλείσω
της έγνοιας το βιβλίο
και ν’ αφεθώ
γαλήνιος
στων πραγμάτων τη ροή

λησμονημένος θεατής
σκιών
ατάραχος ακροατής
ψιθύρων
ανέπαφος από τον κραδασμό
της τύρβης ή της μέριμνας το φόρτο
χωρίς την πίκρα της φθοράς ή της ελπίδας
το τρέμισμα

χωρίς ιδιοκτησία

πάρεξ ένα λευκό κλαδί ασφοδέλου
κι ένα χαμόγελο τεφρό
που θα φεγγίζει
στάχυ σιωπής
στο τόξο των χειλιών μου

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης