Στέλλα Γεωργιάδου, Σκύλοι

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Ο χορός των σκύλων
(τραγούδι: Μάνος Χατζιδάκις & Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

Σκύλοι

Κάθε μέρα η ίδια σκηνή

Τρεις σκύλοι στο απέναντι πεζοδρόμιο
παίζουνε πρέφα
Ο ένας συνήθως κλέβει
με ύφος κατεργάρικης αθωότητας
αλλά δεν κερδίζει την παρτίδα

Οι άλλοι δύο
εύπιστοι εκ γενετής
χαζολογάνε δεξιά αριστερά και
γρυλίζουν σε καμιά περαστική γάτα
απολαμβάνοντας τη ραστώνη του μεσημεριού

Κοιτάζουν με απορία
τ’ αγριεμένα σούρτα φέρτα
και ξύνουν τ’ αχαμνά τους
προς ένδειξη κατανόησης
στον πόνο των παπουτσιών

Ατέλειωτες παρτίδες
ανακούρκουδα στο πεζοδρόμιο
με στοιχήματα ζωής και θανάτου
για τα μερμήγκια τις πεταλούδες και τα όνειρα

Κι όταν το ποδοβολητό των ελλόγων
καταντάει ανυπόφορο
τα μαζεύουν και φεύγουν
με τις ουρές στα σκέλια
και τις καρδιές παραμάσχαλα

Θα μου πείτε: σκύλοι είναι

Η απόχη του μπόγια
πάντα ετοιμοπόλεμη
καραδοκεί
την ελάχιστη αλλαγή περιμένοντας

Τη μοιραία παρτίδα.

Από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου (2011) της Στέλλας Γεωργιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Στέλλα Γεωργιάδου

Advertisements

Απόστολος Λυκεσάς, Μότορσιπ «Προκρούστης»

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Κεμάλ
(αφήγηση: Μάνος Χατζιδάκις, τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

Μότορσιπ «Προκρούστης»

Φορτωμένος θραύσματα αυτοκρατοριών.
Τ’ απόνερά μου διατάγματα αργοκίνητων επάρχων, κοιλαράδων μπέηδων,
σαρκία άδεια, ερειπωμένοι περιστερώνες.

Κρύβω κάτω απ’ τα τσιμέντα
Πάρθους με τροχισμένα γόνατα
απ’ το σούρσιμο στις σπηλιές της Καππαδοκίας
φαλαγγίτες του Αλέξανδρου με διεσταλμένο προς την Ινδία βλέμμα
ναύτες του Νέαρχου ξεβρασμένους σε αιγυπτιακές προκυμαίες
Φοίνικες λεπτεπίλεπτους, τσαγοπότηρα πορσελάνης με σπασμένα χείλη
του Τίγρη παραποτάμιους χασισοκαλλιεργητές
χουρμαδοκλέφτες του Ευφράτη
Σκύθισσες πρασινομάτες με μήτρες απονευρωμένες
απ’ το τραμπάλισμα του κάρου
τους γκρεμιστάδες των τειχών της Βαβυλώνας
του Μελχισεδέκ τους γόνους, γεφυροποιούς στα νησιά των άστρων
ευνουχισμένους καβαλάρηδες του Χαν όπως τα τυφλωμένα γεράκια τους.

Σαρμάτες κατουράνε από φόβο τα αμπάρια και τις βραχονησίδες
ξερνοβολάνε αίμα από ναυτία και πείνα
πριονίζουν με τα δόντια ληγμένες κονσέρβες
τις κουτσουλιές των γλάρων.
Τεντώνω τις επιθυμίες τους με μαύρα μεροκάματα
σε υγρά διαμερίσματα
πουλάω το ανθισμένο σπέρμα τους στις λιγωμένες κυρίες των προαστίων.

Για ένα κοντραμπάντο πολεμάω, ο έρημος, αχρείαστος πια
κελευστής φυγάδων κατάντησα για να τους πελεκάτε
κι ας ενοχλούν την καθαρή σας συνείδηση τα δύσωδα αχαμνά τους.
Κρεβάτι μου έχω τους νόμους σας για να χωράνε οι μαυροπόδαροι
σεντονάκι η ισότητα, καλοραμμένη, με άρθρα πριονοκορδέλες,
σείονται χαιρέκακα μουστακάκια χωροφυλάκων, κεραίες σκαθαριών
αλίπαστα, τους διπλώνετε σε χασαπόχαρτο
στα περάσματα, λιγδιάρηδες λαδοπόντικες
του δημόσιου –υποτίθεται– ταμείου.
Συνοφρυωμένος, δήθεν, ο θεός σάς επιβλέπει.

Από τη συλλογή Μότορσιπ «Προκρούστης» (2008) του Απόστολου Λυκεσά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Απόστολος Λυκεσάς

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Ο χορός των σκύλων

Ο χορός των σκύλων

Ποίηση: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Τραγούδι: Μάνος Χατζιδάκις & Αλίκη Καγιαλόγλου
Δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993)

Πέντε σκύλοι πεινασμένοι
μια ζωή βασανισμένοι
μέσα σε βρισιές και γιούχα
βάλανε καινούρια ρούχα
και με γιορτινή φορεσιά
βγήκανε να πάνε βόλτα
στου παράδεισου την πόρτα
πίσω από την παλιά εκκλησιά

Μέσα στη ζωή
ποτέ
μη ζητάς να βρεις
ποιος είναι ο δικαστής
να περπατάς
και πάντα να κοιτάς
πού θα πας να κρυφτείς

Μες στην ερημιά του κόσμου
ένα χέρι γράφει εντός μου:
«Κάπου υπάρχει θεός»

Πέντε πεινασμένοι σκύλοι
στου παράδεισου την πύλη
περίμεναν απ’ τους πρώτους
για να στήσουν το χορό τους
μα προτού η αυγή χαράξει
στου ουρανού την άγια τάξη
χωροφύλακες αγγέλοι
τους κρέμασαν στο τσιγκέλι

Μέσα στη ζωή
ποτέ
μη ζητάς να βρεις
ποιος είναι ο δικαστής
να περπατάς
και πάντα να κοιτάς
πού θα πας να κρυφτείς

Φίλοι σκύλοι μην κλαίτε
μες στη συμφορά να λέτε:
Κάπου υπάρχει θεός
Κάπου υπάρχει θεός

Αυτό είναι ένα από τα τραγούδια που πολύ αγάπησα γιατί δείχνει ότι ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας απλός συνθέτης αφού ο συνολικός του λόγος (μουσικός και μη) ήταν και είναι τρόπος και στάση ζωής για κείνον και για όσους από τους ένθερμους ακροατές του δεν διστάζουν να έχουν άποψη και δεν ντρέπονται ούτε φοβούνται να τη δηλώσουν δημοσίως.

Θεοδώρα Ντάκου, Ζεστή ακόμα

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Με κλειστά παράθυρα
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985))

Ζεστή ακόμα

Ζεστή ακόμα από την ξένη αγκαλιά
ενώνεται η νύχτα σου μαζί μου.

Δεν τολμώ να βάλω το χέρι στα μαλλιά σου
μη συναντήσω ξένα δάχτυλα.

Μένω ξαπλωμένη δίπλα σου
χωρίς κουβέντα, χωρίς επαφή.
Ταπεινωμένη. Από το χνώτο σου
να μη μπορώ να φύγω.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Νυχτώνει (Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου)

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Νυχτώνει
[Ακούγεται ως επωδός το τραγούδι «Αγάπη μου» με στίχους Γιάννη Θεοδωράκη από την ταινία Φαίδρα (1962) του Ζιλ Ντασέν (πηγή: δισκογραφική εταιρεία Σείριος).]

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου & Πέτρος Πανδής
Δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985)

Τώρα μονάχα θα θυμάμαι τις στιγμές
εκείνες που εσύ έχεις ξεχάσει
ήτανε όλες τους λιγάκι βροχερές
σα δάκρυ που δεν έλεγε να στάξει

Σιγά σιγά νυχτώνει τώρα πια για μας
σαν τη βροχή άσε τα δάκρυα κι ας τρέξουνε
κι εσύ που είσαι άνεμος μην τα φυσάς
δάκρυα είναι θα στεγνώσουνε

Τώρα μονάχα θα θυμάμαι τις φορές
όταν σκοτείνιαζε μέσα στο σπίτι
κι οι ώρες τότε σταματούσανε κι αυτές
κι ανέβαινα και γύριζα τον δείκτη

Σιγά σιγά νυχτώνει τώρα πια για μας
σαν τη βροχή άσε τα δάκρυα κι ας τρέξουνε
και συ που είσαι άνεμος μην τα φυσάς
δάκρυα είναι θα στεγνώσουνε

Περνάμε στον δεύτερο δίσκο που ηχογράφησε ο Μίκης Θεοδωράκης στον Σείριο, τη δισκογραφική εταιρεία του Μάνου Χατζιδάκι, και δεύτερο της εταιρείας, αμέσως μετά τον πρώτο, το έργο «Διόνυσος» που ακούσαμε στο τέλος του 2010.

Τα δύο έργα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, αφού στη Φαίδρα ακούμε έναν λυρικό Θεοδωράκη να συμπλέει αρμονικά με τη μελαγχολική και τρυφερή ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου, αδελφής του Μάνου Ελευθερίου.

Το αίμα πάγωσε (Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου)

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Το αίμα πάγωσε

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου
Δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985)

Το αίμα πάγωσε απάνω στα μαχαίρια
και μέσα σου μεσάνυχτα κι αυγές
και χιόνια πέφτανε, μας είπανε τα καλοκαίρια
κι ούτε ένα κόμπο δε ρίχναν οι βροχές

Σαν το ρόδι τα όνειρά μας εσκορπίσανε
και μες στα μάτια μας έμεινε το μαράζι
κι αυτοί που μας τα πήραν τι κερδίσανε
έτσι κι αλλιώς ο κόσμος κάποτε θ’ αλλάξει

Τώρα θα βάζω τον αέρα να σου γράφει
μιας κι οι ανθρώποι έφυγαν μακριά
να ζήσουν δεν αντέξανε μέσα σε τόσα λάθη
κι εκείνο το σαράκι στην καρδιά

Σαν το ρόδι τα όνειρά μας εσκορπίσανε
και μες στα μάτια μας έμεινε το μαράζι
κι αυτοί που μας τα πήραν τι κερδίσανε
έτσι κι αλλιώς ο κόσμος κάποτε θ’ αλλάξει

Περνάμε στον δεύτερο δίσκο που ηχογράφησε ο Μίκης Θεοδωράκης στον Σείριο, τη δισκογραφική εταιρεία του Μάνου Χατζιδάκι, και δεύτερο της εταιρείας, αμέσως μετά τον πρώτο, το έργο «Διόνυσος» που ακούσαμε στο τέλος του 2010.

Τα δύο έργα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, αφού στη Φαίδρα ακούμε έναν λυρικό Θεοδωράκη να συμπλέει αρμονικά με τη μελαγχολική και τρυφερή ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου, αδελφής του Μάνου Ελευθερίου.

Με κλειστά παράθυρα (Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου)

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Με κλειστά παράθυρα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου
Δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985)

Το στεναγμό μου πια δεν τον ακούς
η νύχτα λες που αναστενάζει
τα ρούχα σου ραντίζω μ’ αγιασμούς
και λέω «είναι μπόρα, θα περάσει»

Σαν καφενείο με κλειστά παράθυρα
και σ’ ένα δρόμο ερημικό
έγειρε τώρα η καρδιά σου

και σαν τον πόλεμο τον ξαφνικό
με τα σημάδια στο λαιμό
ζεστή με πήραν απ’ την αγκαλιά σου

Από το σπίτι δεν περνά κανείς
ούτε οι φίλοι κι οι γειτόνοι
η στέγη δε χαμήλωσε θαρρείς
μα είναι η αγάπη που τελειώνει

Σαν καφενείο με κλειστά παράθυρα
και σ’ ένα δρόμο ερημικό
έγειρε τώρα η καρδιά σου

και σαν τον πόλεμο τον ξαφνικό
με τα σημάδια στο λαιμό
ζεστή με πήραν απ’ την αγκαλιά σου

Περνάμε στον δεύτερο δίσκο που ηχογράφησε ο Μίκης Θεοδωράκης στον Σείριο, τη δισκογραφική εταιρεία του Μάνου Χατζιδάκι, και δεύτερο της εταιρείας, αμέσως μετά τον πρώτο, το έργο «Διόνυσος» που ακούσαμε στο τέλος του 2010.

Τα δύο έργα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, αφού στη Φαίδρα ακούμε έναν λυρικό Θεοδωράκη να συμπλέει αρμονικά με τη μελαγχολική και τρυφερή ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου, αδελφής του Μάνου Ελευθερίου.

Όταν σε βρήκα (Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου)

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Όταν σε βρήκα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου
Δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985)

Όταν σε βρήκα, πόναγες στο μέρος της καρδιάς
μέσα στους δρόμους γύρναγες σα φύλλο ζαλισμένο
όταν σε βρήκα, μίλαγες σα δράμα ξενιτιάς
κι όταν μια μέρα γέλασες, είπα «θα περιμένω»

Τώρα μέσα στο αίμα μου σε βρίσκω να κυλάς
σαν προσευχή σε άγνωστο θεό κι αγριεμένο
τώρα σαν το πουλί μέσα στα μάτια μου πετάς
και σαν κερί μες στη βροχή που μένει αναμμένο

Περνάμε στον δεύτερο δίσκο που ηχογράφησε ο Μίκης Θεοδωράκης στον Σείριο, τη δισκογραφική εταιρεία του Μάνου Χατζιδάκι, και δεύτερο της εταιρείας, αμέσως μετά τον πρώτο, το έργο «Διόνυσος» που ακούσαμε στο τέλος του 2010.

Τα δύο έργα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, αφού στη Φαίδρα ακούμε έναν λυρικό Θεοδωράκη να συμπλέει αρμονικά με τη μελαγχολική και τρυφερή ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου, αδελφής του Μάνου Ελευθερίου.

Δάκρυσαν τα σεντόνια μου (Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου)

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Δάκρυσαν τα σεντόνια μου

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου
Δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985)

Όταν από κοντά μου πια θα έχεις φύγει
κι όταν δεν θα ’χω από πού να κρατηθώ
όταν κι οι φίλοι θα χαθούνε λίγοι-λίγοι
κι αυτή η νύχτα που θαρρώ πως θα πνιγώ
πόσες αγάπες μες στον κόσμο θα ’χουν μείνει
και τη δικιά σου σε ποια μάτια θα τη βρω

Δάκρυσαν τα σεντόνια μου κι απόψε
κι από τα τζάμια στάζει καταχνιά
πάρ’ την κιθάρα σου και λίγο παίξε
για κείνο το πουλί στην ερημιά

Μην κλαις μέσα στον ύπνο σου τα βράδια
και λες πως θες να μείνεις μοναχή
τα όνειρά σου τα ’κανες κομμάτια
χωρίς αυτά πού θάβρεις την αρχή

Περνάμε στον δεύτερο δίσκο που ηχογράφησε ο Μίκης Θεοδωράκης στον Σείριο, τη δισκογραφική εταιρεία του Μάνου Χατζιδάκι, και δεύτερο της εταιρείας, αμέσως μετά τον πρώτο, το έργο «Διόνυσος» που ακούσαμε στο τέλος του 2010.

Τα δύο έργα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, αφού στη Φαίδρα ακούμε έναν λυρικό Θεοδωράκη να συμπλέει αρμονικά με τη μελαγχολική και τρυφερή ποίηση της Αγγελικής Ελευθερίου, αδελφής του Μάνου Ελευθερίου.

Ορέστης Αλεξάκης: [Νιώθω θρυμματισμένος…]

Μάνος Χατζιδάκις & Αγαθή Δημητρούκα, Η προσευχή του ακροβάτη
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Νιώθω θρυμματισμένος

ελλιπής

με διαπερνά σαν ρίγος η υποψία
πως κάποτε
πληρέστερος υπήρξα
πλησιέστερος
στο ιδανικό μου αρχέτυπο

Σε ποιους καιρούς λοιπόν έχω φθαρεί;
Σε ποιους καθρέφτες
αλλοιώθηκε η μορφή μου;
Πώς του εαυτού μου το
κακέκτυπο έγινα;

Βυθίζομαι στη μέσα μου σιγή

Ψάχνω να βρω
το πρώτο
πρόσωπό μου
στο μπλάβο φως
που εντός μου ακινητεί

στον σιωπηλό
κι ακύμαντο
βυθό μου

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης: [Είσαι λοιπόν η εντός μου προβολή…]

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Πες μου τ’ όνομά σου
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Είσαι λοιπόν

η εντός μου προβολή
μιας άλλης παρουσίας
ή μήπως
του εαυτού μου αντικατοπτρισμός;

Δικό σου είναι αυτό το ήπιο φως
ή το αντιφέγγισμα είναι
του μέσα μου αινιγματικού
κι ανεξιχνίαστου όντος;

Πού σβήνονται τα σύνορα
της ύπαρξής μου
και πού αρχινούν της ύπαρξής σου οι φλόγες;

Και πώς
στου απελπισμού την ύστατη ώρα
της δόξας σου ανατέλλει ο τέλειος ήλιος
κι όλο το εντός μου βάραθρο
φωτίζει;

Λάμπεις στα ύψη ή στο βυθό;
Πλησιάζεις τάχα ή όλο απομακρύνεσαι;

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης