Γιώργος Μουζάκης, Το ταγκό της Αθήνας

Το ταγκό της Αθήνας

Μουσική & στίχοι: Γιώργος Μουζάκης
Τραγούδι: Καίτη Μπελίντα, Ηλέκτρα Ζάκα & Τρίο Γκρέκο
Δίσκος: 78 στροφών του 1956

Το πιο όμορφο ταγκό
το ταγκό της Αθήνας
ταγκό ερωτικό
το ταγκό της Αθήνας

Με φώτα λιγοστά
κι η αγάπη μου πλάι
και τότε ερωτικά
η καρδιά μου χτυπάει

Έρωτα μεγάλο και δυνατό
νιώθει η καρδιά μας με το ταγκό
μες στην αγκαλιά μου θα σε κρατώ
και με τα φιλιά μου θα σε μεθώ

Το πιο όμορφο ταγκό
το ταγκό της Αθήνας
για σένα τραγουδώ
το ταγκό της Αθήνας

Το πιο όμορφο ταγκό
το ταγκό της Αθήνας
ταγκό ερωτικό
το ταγκό της Αθήνας

Έρωτα μεγάλο και δυνατό
νιώθει η καρδιά μας με το ταγκό
μες στην αγκαλιά μου θα σε κρατώ
και με τα φιλιά μου θα σε μεθώ

Το πιο όμορφο ταγκό
το ταγκό της Αθήνας
για σένα τραγουδώ
το ταγκό της Αθήνας

Εγώ είμαι το μπεγλέρι σου (Βασίλης Τσιτσάνης)

Εγώ είμαι το μπεγλέρι σου

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Μπουζούκι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ακορντεόν: Ευαγγελία Μαργαρώνη
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Νίκος Καλλέργης (πρώτη εκτέλεση σε δίσκο 78 στροφών το 1956)
Δίσκος: Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη (HMV 034-4010651, 1987 / από τη σειρά της ΕΜΙΑΛ «Ο μουσικός θησαυρός της Columbia»)

Μ’ άλλον τα ’χες και μου πούλαγες αισθήματα
σκανταλιάρικο κουκλί
μ’ έβλεπες σαν είχες καραβοτσακίσματα
και ταρίφα μου ’‘κοβες διπλή

Εγώ είμαι το μπεγλέρι σου
κι άλλος είναι ο ντερμπεντέρης σου
Εγώ πληρώνω κι άλλος πίνει
βρε κουκλί μου, τι θα γίνει
αχ μέχρι πότε θα με τυραννάς

Το ‘’μαθα πως είχες πάλι χθες τρεξίματα
σκανταλιάρικο κουκλί
και μαζί μου αρχίζεις τα μυθιστορήματα
το δικό σου το διπλό βιολί

Εγώ είμαι το μπεγλέρι σου
κι άλλος είναι ο ντερμπεντέρης σου
Εγώ πληρώνω κι άλλος πίνει
βρε κουκλί μου, τι θα γίνει
αχ μέχρι πότε θα με τυραννάς

Μ’ έβαλες στο μαυροπίνακα (Βασίλης Τσιτσάνης)

Μ’ έβαλες στο μαυροπίνακα

Σύνθεση & στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Μπουζούκι: Βασίλης Τσιτσάνης
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης (πρώτη εκτέλεση σε δίσκο 78 στροφών το 1956)
Δίσκος: Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη (HMV 034-4010651, 1987 / από τη σειρά της ΕΜΙΑΛ «Ο μουσικός θησαυρός της Columbia»)

Αφού για μένα τα πάντα έχουν σβήσει
τι να την κάνω τέτοια ζωή
κοινωνία ένοχη, που γυρεύεις θύματα
μ’ έβαλες και μένα στο μαυροπίνακα

Κι εσύ, γυναίκα, που τόσο μ’ αγαπούσες
κι ήσουν η μόνη μου παρηγοριά
τώρα που με βρήκανε καραβοτσακίσματα
μ’ έβαλες κι εσύ, σκληρή, στο μαυροπίνακα

Κάποτε ζούσα εγώ στα μεγαλεία
ήμουν καμάρι μες στο ντουνιά
τώρα όλα τέλειωσαν, μείναν τα συντρίμματα
κι όλοι πια με βάλανε στο μαυροπίνακα