Νίκος Δόικος: Ελευθερία επιλογών | Freedom of choice

Ελευθερία επιλογών | Freedom of choice

Αφήνεις πίσω σου τα σύννεφα,
δεν τα εξουσιάζεις πια,
δεν καθορίζεις τις μορφές
και τις μεταμορφώσεις,
σε τράβηξε η βαρυτική αγκαλιά της Γης
και πέφτεις σαν σε πτώση ελεύθερη.
Χιονισμένες κορφές πλησιάζουν,
αγωνιούν οι θάλασσες να σε υποδεχτούν.
Πρέπει να αισθάνεσαι πολύ ελεύθερος,
αλήθεια,
και τυχερός ακόμα πιο πολύ,
τώρα που ξέρεις πως, με λίγες
έξυπνες κινήσεις που σου μάθανε,
μπορείς εσύ να επιλέξεις, πλέον, ελεύθερα
το σημείο προσπτώσεως,
το στίγμα της συντριβής σου.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Από μηδενική βάση

Από μηδενική βάση

Αχ να μπορούσα να ’πιανα
Του Κόσμου το τιμόνι
Να στρίψω μια να φύγουνε
Τα ντέρτια των Ανθρώπων
Να στρίψω δυο ν’ αδράξουνε
Το νάμα της Χαράς
Να στρίψω τρεις και κόνιασαν
Οι εχθροί της Οικουμένης
Τέσσερις και θρονιάστηκε
Ειρήνη στις καρδιές
Να στρίψω πέντε και να ’δώ
Μωράκια αγκαλιασμένα
Νωρίς να ετοιμάζονται
Σε θείον αρραβώνα
Μιαν άλλην Ανθρωπότητα
Για να γεννοβολήσουν.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Αντίδωρο στον Νίκο Καζαντζάκη

Αντίδωρο στον Νίκο Καζαντζάκη

Ελπίζω κάποτε να ιδώ, κι ας είναι κι απ’ τον τάφο μου,
όλου του Κόσμου τους λαούς αγκαλιασμένους,
φοβούμαι την ακατάλυτη δύναμη της ανοησίας των ισχυρών,
είμαι σκλάβος αυτών των δύο ταπεινών προκαταλήψεων.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Ανάσταση

Ανάσταση

Ανάσταση τα βράχια και τα κύματα, όλες
παντού οι θαρραλέες προεξοχές ανάσταση,
η κάθε φλόγα που ταράζει τη βολή μας (την
ηρεμία των θεατών) πυρώνει την οργή μας.

Ανάσταση ανήσυχες καρδιές, ανάσταση
όσες πονέσαν τα κουλουριασμέν’ αγάλματα
στα πεζοδρόμια, κάτω από τις βιτρίνες,
συμπλέγματα συνιδιοκτησίας τριγύρω
καταλάμποντα. Λυσσομανούν οι τοκιστές.

Ανάσταση εξάρσεων, εξαρμάτων,
εξαιρέσεων, εξαιρέτων
προμαχούντων υπέρ ανέστιων,
ανάσταση πρώτα για τα μικρά,
τα ταπεινά της αγριολούλουδα
– αυτή ’ναι η σειρά της Γης
και τ’ Ουρανού.

Ανάσταση όλα τα γένη κι όπου γης,
ανάσταση Χαρά της Οικουμένης.

Πάσχα 2014

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Αναδομήσεις II

Αναδομήσεις II

Μιας δεσποτείας δάνεια κύμβαλα δεν φοβάμαι,
που καταρρέει μόνη, ευτυχώς, παταγωδώς,
χωρίς ταφικούς συνοδούς, και σας λυπάμαι,
είστε αλαλάζοντα, δεν σας φοβήθηκα ποτέ.

Δεν σας λυπάμαι, είστε δάνεια αλαλάζοντα,
δεν φοβήθηκα ποτέ ταφικούς συνοδούς μιας
δεσποτείας που καταρρέει, φοβάμαι, μόνη,
παταγωδώς και δίχως κύμβαλα, ευτυχώς.

Ευτυχώς που δεν σας φοβήθηκα ποτέ, μόνη
καταρρέει και δεν σας φοβάμαι, λυπάμαι,
είστε δάνεια αλαλάζοντα παταγωδώς, κύμβαλα
μιας δεσποτείας χωρίς ταφικούς συνοδούς.

Δεν σας φοβήθηκα ποτέ, δεν σας φοβάμαι,
είστε δάνεια κύμβαλα αλαλάζοντα, λυπάμαι,
μιας δεσποτείας που καταρρέει παταγωδώς
και μόνη, χωρίς ταφικούς συνοδούς, ευτυχώς.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: Αναδομήσεις I

Αναδομήσεις I

Στην απουσία μου άλλο ένα κομμάτι,
το πιο ακριβό αποστηθίζοντας, τα βάσανα κενά,
αποκαλύπτοντας το καρδιακό στα σίδερα,
θεσμούς των προδομένων μαχητών,
σπονδή τ’ αδάμαστο στον πύργο σου,
στα περιγράμματα του κόσμου διαλύθηκα.

Αποστηθίζοντας στα σίδερά μου περιγράμματα,
ένα ακριβό κομμάτι μαχητών,
το άλλο στον πύργο, το πιο καρδιακό, τ’ αδάμαστο
στην απουσία σου, στα βάσανα διαλύθηκα,
σπονδή του κόσμου τα κενά,
αποκαλύπτοντας θεσμούς των προδομένων.

Στα σίδερα του κόσμου διαλύθηκα,
αποστηθίζοντας κενά τα βάσανά μου,
στον πύργο προδομένων μαχητών,
το ένα κομμάτι καρδιακό σπονδή, το άλλο,
πιο ακριβό, τ’ αδάμαστο, στην απουσία σου,
στα περιγράμματα θεσμούς αποκαλύπτοντας.

Διαλύθηκα αποστηθίζοντας θεσμούς,
αποκαλύπτοντας κενά τα περιγράμματα,
ένα κομμάτι μου στα σίδερα, άλλο στον πύργο,
τ’ αδάμαστο στους προδομένους μαχητές,
το καρδιακό σπονδή στην απουσία σου,
το πιο ακριβό στα βάσανα του κόσμου.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Αναγέννηση

Αναγέννηση

Κοντεύουν μέρες των θαυμάτων.
Μεστός καιρός να προκαλέσουμε
δυνάμεις ακατάληπτες για μας,
τα τρόπαια να συντρίψουμε αρχαίων
θεών και τα βαρβαρικά βασίλεια.

Πλησιάζουν μέρες των ασωμάτων
ταγμάτων της οργής μας,
οριστικά λογαριασμού να κλείσουμε,
όνειρα δανεικά να εξοφλήσουμε.

Τώρα με θάρρος θα φωνάξουμ’ όλα τ’ άφατα,
όσα κανόνισαν ν’ ακούγονται από λίγους.

Θ’ ανοίξουμε όλα τ’ άβατα τα φυλαγμένα
για τους μυημένους τους αργυραμοιβούς και θα
εισβάλουμε στ’ άδυτα των αδύτων,
να μάθουν τα παιδιά μας την απάτη.

Θα εξημερώσουμε τη μνήμη μας
να μην θυμάται δοξασίες του μίσους.

Θα ξαναερωτευτούμε παιδικούς μας
έρωτες στις αμμουδιές των ηφαιστείων
οπού κρατούνε μέσα τους τον Ήλιον άσβεστο.

Θα ξεχωρίσουμ’ από τα ερείπια
τις μαρμαρένιες Καρυάτιδες των
κάμπων, πέτρινες των βουνών
και θα τις στήσουμε στ’ ακροθαλάσσια
για να τρομάζουνε τους τοκιστές.

Θα μάθουμε να λέμε λόγια καθαρά
σαν τις σταγόνες των σταλακτιτών
στα άορνα περάσματα του Ολύμπου.

Να λέμε «Λόγε μας Πατρίδα»
κι ένα δάκρυ
να βεβαιώνει την ταραχή μας.

Να λέμε «Εμείς»
και να τρέμει το στήθος μας.

Να λέμε «Χαρά μας
του κόσμου όλου η Χαρά»
και να τρέμει ο νους μας.

Θ’ ανοίξουμε τους θησαυρούς
και θα μοιράσουμε ένα έναν,
δάκρυ δάκρυ,
τα ραδινά κειμήλια της γενιάς μας.

Θ’ ανοίξουμε τις μεγάλες καρούτες
και τους δικούς μας ακοίμητους φούρνους
να μοιραστούμε κόκκινο κρασί από
ποικιλίες παλιές και ζυμωτό ζεστό ψωμί.

Κι αφού χορτάσουμε και ξεδιψάσει η χάρη μας
θα ξανατραγουδήσουμε
και θα ξαναχορέψουμε
όπως κεφάτα τραγουδούσαμε κι όπως χορεύαμε
πριν μας χωρίσουν οι θησαυροφύλακες.

Κι ύστερα πια μαζί θ’ αποφασίσουμε
να μην αφήσουμε ξανά να πάει χαράμι η ζωή μας
ακολουθώντας ψεύτικους παράδεισους.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Αναβίωση των γειτονιών

Αναβίωση των γειτονιών

Σεργιάνισα στις ψηφιακές λεωφόρους
μιας πόλης ανυποψίαστης, χαμένης
σ’ απόμερα όνειρα κι άγνωστους δρόμους.

Οι ώρες υπηρέτριες της βιασύνης
χαθήκανε κι αυτές μες στα σκοτάδια
κατάκοπες σαν δειλινού σκιές.

Και μέσα στο αχανές των πολυχώρων
είδα φαντάσματα αρχαίων γειτονιών,
ασβεστωμένα παστρικά πεζούλια,
μικρά ’μφιθέατρα μεγάλων παραστάσεων,
Συμπόνια και Γλωσσοφαγιά σε πρώτους ρόλους
και γύρω τους Χορός οι Εκκλησιάζουσες,
η Σύντροφος, η Συνδρομή κι η Ευθυμία,
οι Αγάπες, η Παρηγοριά κι η Ευτυχία.

Και γύρναγαν οι αλαφροΐσκιωτες οι μνήμες
επώδυνες ως να ’ταν άλλοτ’ ενοχές για τον χαμό,
καθώς γεμίσαν οι ψηφιακές λεωφόροι
κρεβάτια χάρτινα, κοιτώνες χάρτινους,
ακίνητα κουλουριασμένα εκθέματα
αραδιασμένα καταγής
από τους νέους δυνάστες,

κι άλλοτε ως άγγελοι της νέας επαγγελίας
πως τάχα έφτασε ο καιρός (πρόσφορη συγκυρία)
της αναβίωσης των γειτονιών.

Πώς βγήκαν οι ώρες απ’ τα θησαυροφυλάκια,
ανέβηκαν στους δείκτες του καμπαναριού
κι ακούστηκαν στους χτύπους της καμπάνας,
για να τις ζήσουνε τα σπίτια και τα θέατρα,
οι έρωτες και τα εργαστήρια των θαυμάτων.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος, Άγια Πόλη της Χαράς

Άγια Πόλη της Χαράς

Απρόβλεπτες οι αναχαιτίσεις.
Αλλού τις προσδοκάς
κι αλλού προβάλλει το ηγεμονικό
χαμόγελο για να σε καταβάλλει
μ’ όλα τα χρώματα της Μέδουσας,
να σε καθίσει,
πετρωμένο τηλεθεατή,
απέναντι στα κάλλη της Οθόνης.

Έβγαλα στο σφυρί τα υπάρχοντά μου:
– μια ιδέα,
μια πένα – δώρο ακριβό,
το laptop της σειράς
κι ένα κοχύλι.

Μες στο κοχύλι ακούς το
γενετήσιο άσμα της πατρίδας μου.

Στο laptop σβήσαν οι κραυγές
και μείνανε τα ρέστα της ταβέρνας.

Η πένα γράφει μόνη της,
μόνη και ανεπίβλεπτη.

Και κείν’ η δυστυχής ιδέα
ντροπιασμένη, κατακόκκινη
τρύπωσε στο κοχύλι.

Ελάχιστα ενδεχόμενα να εκβραστεί,
κάποτε, κάπου
σ’ ένα παρθένο, ερημικό ακρογιάλι,
ν’ αναβιώσει την χορωδία του Πελάγους
και τις γιορτές δίπλα στους κίονες
κεχριμπαρένιους σαν τίμια λείψανα,
που μυροβλύζουν μόνον για τους ποιητές,
σημάδι να σκαρώσουν απαρχής
μια άγια Πόλη της Χαράς.

Απρόβλεπτες στροφές.
Αλλού τις θέλεις να ερωτεύονται
κι αλλού προβάλλει η αγαπητική ανατροπή.

Από τη συλλογή Συναμφότερα και λίγα μόνα (2015) του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: P.I.G.S. 2

P.I.G.S. 2

Στην πλατεία Marques de Pombal*,
οι τοκιστές υποβαθμίσαν τα όνειρα.
Απαγορεύσαν τις αναπολήσεις.
Κομμένο το ξελόγιασμα των Οριζόντων.

Νέοι θαλασσοπόροι δείκτες υπερπόντιοι
χαράξαν πλόες ανελεύθερους, σε πόντους
τοξικού από κουφάρια μακαρίων επενδυτών.

Στην πλατεία Marques de Pombal,
είδα τα εγγόνια του Malhoa,
μαντίλια κόκκινα στα μέτωπα εκρήξεις εκτυφλωτικές,
παιδιά θαλασσοπόρων στεριανοί καταδρομείς,
συντρίμμια τ’ ακροκέραμα της Αγοράς,
σημαίες ανεμίζοντας χιλιάδες,
στο χρώμα τους το αίμα πιο πολύ απ’ την ελπίδα
κι ανάμεσα –καρδιά–
μεγαλογράμματα κατάμαυρα σαν ίσκιοι δήμιων,
Patriotic, σπλάχνο από Πατρίδα και Πατριωτική,
θυμός για τους Παρείσακτους και αύρα Περηφάνιας.

Στην Parnell Square,
οι τοκιστές ανατοκίσαν την Χαρά.

Ποινικοποίησαν τους θορυβώδεις έρωτες.

Βαφτίσανε τις έγνοιες λήθη κι ορίσανε να μην αναγνωρίζονται
μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο των αισθημάτων.

Δεσμώτης τίγρης Κελτικός πίσω απ’ τα σίδερα του Πύργου.

Στην Parnell Square,
είδα του Joyce τα εγγόνια,
μαντίλια πράσινα σφιχτά στα μπράτσα,
φωτιές παντού, ιαχές σαν αστραπές να σκίζουν την ομίχλη,
πολύχρωμα vitraux – σάρκες κατάσπαρτες στα πεζοδρόμια,
σημαίες κύματα αφρισμένα στη σειρά,
πράσινο κι άσπρο και πορτοκαλί αγκαλιά,
κατάκαρδα στο στέρνο με κατάμαυρη γραφή
Intifada, σμύρνα αραβική για την αφύπνιση και τον ξεσηκωμό,
το πρώτο άΙ σαν ιώτα με την δύναμη του Ίστημι και της Ιδέας
μαζί με την οργή και πείσμα για την Ιδιοποίηση.

Στην Πλατεία Συντάγματος,
οι ξένοι κράχτες φυλακίσανε την Χάρη.
Στους φράχτες απλωμένο το Φιλότιμο, στεγνό.

Δείκτες αντιδικούν με την αξιοπρέπεια γερόντων.

Κελιά και μέτρα στη σειρά αναβαθμίζονται
για να δεχτούν τις προγραμματισμένες επισφάλειες.

Στην Πλατεία Συντάγματος,
είδα τα εγγόνια του Σικελιανού,
γαλάζιοι κεφαλόδεσμοι φουντώνουν τα σγουρά μαλλιά,
παίδες, αγένειοι και άνδρες, στα Παναθήναια της οργής,
χιλιάδες δάδες αναμμένες, Προμηθείς
των νέων Δελφικών αναβιώσεων –ενώστε των λαών τα πάθη
μέσα σε μια φωτοστιβάδα πύρινη να ορμήσει, να ρουφήξει
όλους τους χρεοκοπημένους χθες, του σήμερα αφεντάδες–
σημαίες να αγκαλιάζουνε τον βράχο σαν άλλο Αιγαίο
γαλανόλευκες και κει στη σμίξη του σταυρού σε μαύρο
Global, το G σαν έπαθλο για τα παιδιά της Γκιλοτίνας,
πόνος από Γκουλάγκ και Γκέτο, μα και τόλμη απ’ το Γκρεμίζω.

Στην Plaza Mayor,
οι ξένοι κράχτες προκαλούν την Υψηλοφροσύνη,
θερβαντικά χειρόγραφα στα κρεματόρια,
προσάναμμα των υψηλών ρυθμών της νέας αλληγορίας.

Τα σιντριβάνια στις αυλές σιγήσανε, δεν κελαρύζουν πια.
Μόλις προλάβανε να φύγουν οι Αχίτωνες.
Κόκκινο της φωτιάς ανάμεσα στα φρύδια,
εκεί που σμίγουν οι πληγές των αισθημάτων.

Στην Plaza Mayor,
είδα του Goya τα εγγόνια.
Ζητούν εκδίκηση παρίες και αλμογάβαροι,
ορμητικοί, με κίτρινα φακιόλια, άγρια κράνη καθρεφτίζουνε
τον πανικό στα μάτια των εχθρών τους, στα χέρια τους φωτιές,
ψηλά οι σημαίες σε κοντάρια σάρισες, ποτάμια κόκκινο το αίμα δυο
και ανάμεσα η σιγουριά του Ήλιου κίτρινη κι εκεί στη μέση
με το πηχτό και φωτεινό μαζί το μαύρο του Δομίνικου
Salvation, το S του Swap-oppression, αλλά και του
San Salvador, σαν Σίγμα από το Σάβανο μιας εποχής,
το Σάλπισμα της νέας που γεννιέται με πολύχρονες ωδίνες,
Σοφία του Συλλογιέμαι, δύναμη του Συλλογικά και του Συντρίβω.

______________________________________
* (Marques de Pompal, Parnell Square και Plaza Mayor. Ιστορικές πλατείες, αντιστοίχως, της Λισαβόνας, του Δουβλίνου και της Μαδρίτης, γνωστές και από τις πολυπληθείς anti-austerity συγκεντρώσεις των τελευταίων ετών.)

Από τη συλλογή Απόδειπνο για PIGS (2013) του Νίκου Δόικου

Σημείωση ανθολόγου:
P.I.G.S. (στην ελληνική γλώσσα «Γουρούνια») είναι αρκτικόλεξο το οποίο χρησιμοποιείται από δυτικοευρωπαίους και γενικά αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές της χρηματιστηριακής κοινότητας προκειμένου να χαρακτηρίσουν αρνητικά τους λαούς της Πορτογαλίας (Portugal), της Ιταλίας (Ιtaly), της Ελλάδας (Greece) και της Ισπανίας (Spain) ως υπαίτιους της οικονομικής κρίσης. Συνιστά δε, πέρα από το καταφανώς προσβλητικό περιεχόμενο του, ένα μέσο απαξίωσης των λαών του ευρωπαϊκού Νότου το οποίο αγγίζει το φαινόμενο αμφισβήτησης της ανθρώπινης υπόστασης του συνανθρώπου. Ο όρος επινοήθηκε με στόχο τη «φωτογράφιση» λαών, κυβερνήσεων και τακτικών ως πρωτεργατών της κρίσης –η οποία ούτως ή άλλως ξεκίνησε σαν πρόβλημα της κτηματαγοράς των ΗΠΑ– και εγκυμονεί κινδύνους εμφάνισης, αποδοχής ή και ενθάρρυνσης βίαιων, ρατσιστικών συμπεριφορών.
Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/P.I.G.S.

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Νίκος Δόικος: P.I.G.S. 1

P.I.G.S. 1

Ο αδηφάγος τοίχος τα κατάπιε
σε πέντε στρώσεις εποξειδικής βαφής.

GREVE GERAL*,
I’M PISSED OFF,
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ,
NO NOS FALLES,

κι από κάτω κόκκινο tag αερολύματος

PIGS

Μόλις προλάβαμε να τα φυλλομετρήσουμε.
Άλλη μια τοιχο-ρύπανση ετάφη επιτυχώς.
Οι εντός φιλήσυχες ισορροπίες,
στην ασφαλή τους περιτοίχιση,
χαρούμενες για την αποκατάσταση.

Οι τοίχοι έχουν ευαίσθητα αυτιά
και δεν αντέχουν οργισμένα υπονοούμενα.

______________________________________
* (κυρίαρχα συνθήματα των anti-austerity κινημάτων, στην Πορτογαλία Greve Geral – Γενική Απεργία, στην Ιρλανδία I’m pissed off – Είμαι έξαλλος, στην Ελλάδα – Δεν πληρώνω και στην Ισπανία No nos falles – Μη μας απογοητεύεις.)

Από τη συλλογή Απόδειπνο για PIGS (2013) του Νίκου Δόικου

Σημείωση ανθολόγου:
P.I.G.S. (στην ελληνική γλώσσα «Γουρούνια») είναι αρκτικόλεξο το οποίο χρησιμοποιείται από δυτικοευρωπαίους και γενικά αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές της χρηματιστηριακής κοινότητας προκειμένου να χαρακτηρίσουν αρνητικά τους λαούς της Πορτογαλίας (Portugal), της Ιταλίας (Ιtaly), της Ελλάδας (Greece) και της Ισπανίας (Spain) ως υπαίτιους της οικονομικής κρίσης. Συνιστά δε, πέρα από το καταφανώς προσβλητικό περιεχόμενο του, ένα μέσο απαξίωσης των λαών του ευρωπαϊκού Νότου το οποίο αγγίζει το φαινόμενο αμφισβήτησης της ανθρώπινης υπόστασης του συνανθρώπου. Ο όρος επινοήθηκε με στόχο τη «φωτογράφιση» λαών, κυβερνήσεων και τακτικών ως πρωτεργατών της κρίσης –η οποία ούτως ή άλλως ξεκίνησε σαν πρόβλημα της κτηματαγοράς των ΗΠΑ– και εγκυμονεί κινδύνους εμφάνισης, αποδοχής ή και ενθάρρυνσης βίαιων, ρατσιστικών συμπεριφορών.
Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/P.I.G.S.

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος