Νότης Μαυρουδής & Τάσος Σαμαρτζής, Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

Μουσική: Νότης Μαυρουδής
Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής
Τραγούδι: Ελένη Βιτάλη
Δίσκος: Ίσως φταίνε τα φεγγάρια (1990)

Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν
γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό
και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ’μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια, ίσως πάλι φταις κι εσύ

Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες
πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές
μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ’μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια, ίσως πάλι φταις κι εσύ

Advertisements

Αφροδίτη Μάνου, Αμόρε μίο

Αμόρε μίο

Μουσική & στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Τραγούδι: Αφροδίτη Μάνου & Λουκιανός Κηλαηδόνης
Δίσκος: Καιρός για δύο (1990)

Άνοιξε, μωρό μου, την κουρτίνα
μην τα παίρνεις όλα σοβαρά
είναι γάτα εφτάψυχη η Αθήνα
θα τα καταφέρει μια χαρά

Αμόρε μίο, εμείς οι δύο
και το φεγγάρι μαργαριτάρι
αμόρε μίο, εμείς οι δύο
σ’ αυτήν την πόλη που φύγαν όλοι

Δεν παθαίνει τίποτα η Ελλάδα
δυόμισι χιλιάδες χρόνια ζει
δώσε μου κι εμένα μια βδομάδα
φτάνει μόνο να ’μαστε μαζί

Αμόρε μίο, εμείς οι δύο
και το φεγγάρι μαργαριτάρι
αμόρε μίο, εμείς οι δύο
σ’ αυτήν την πόλη που φύγαν όλοι

Νίκος Πορτοκάλογλου & Αφροδίτη Μάνου, Με το καλοκαίρι μάλωσα

Με το καλοκαίρι μάλωσα

Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Τραγούδι: Αφροδίτη Μάνου
Δίσκος: Καιρός για δύο (1990)

Το καλοκαίρι που έγινα κι εγώ δεκατεσσάρων
αγόρασα περήφανη το πρώτο μου σουτιέν
κι όπως καθρεφτιζόμουνα στα μάτια των φαντάρων
το ’νιωθα και ζωντάνευε το ψεύτικο σατέν

Αγόρια με τις μάγισσες φεύγαν μοτοσικλέτες
κι άγνωστες λέξεις χάιδευαν τ’ αφτιά μου βιαστικά
αυτές που στου σχολείου μας τις άθλιες τουαλέτες
μ’ αναστατώναν κι έτρεχα κρυφά στα λεξικά

Με το καλοκαίρι μάλωσα
και ποτέ μου δεν μεγάλωσα

Έξω απ’ τα σφαιριστήρια σε πλήρη απαρτία
ο Μπάρκουλης, ο Κούρκουλος, ο Κώστας Κακκαβάς
Χριστέ μου, έλεγα μέσα μου, αν είναι αμαρτία
αξίζει και στην κόλαση για χάρη τους να πας

Τα βράδια που με στένευε το παιδικό κρεβάτι
μονάχη ονειρευόμουνα πουκάμισα ανοιχτά
κι άλλα πολύ πιο φοβερά και πάθαινα ένα κάτι
άντε μετά να κοιμηθείς ύστερα απ’ όλ’ αυτά

Με το καλοκαίρι μάλωσα
και ποτέ μου δεν μεγάλωσα

Το καλοκαίρι που έγινα κι εγώ δεκατεσσάρων
εκείνο που μου κόστισε απ’ όλα πιο ακριβά
ήταν που ήρθε η ζωή και μου ’μαθε άρον-άρον
πως τα ωραία πάντοτε θα γίνονται κρυφά

Με το καλοκαίρι μάλωσα
και ποτέ μου δεν μεγάλωσα

Απόστολος Καλδάρας, Αφιέρωμα (ορχηστρικό)

Αφιέρωμα

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Απόστολος Καλδάρας, Τα σχολεία του αιώνα (Μιχάλης Παπαζήσης, Άντρη Κωνσταντίνου & Ανδρέας Καρακότας)

Τα σχολεία του αιώνα

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Μιχάλης Παπαζήσης, Άντρη Κωνσταντίνου & Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Δυο σχολεία του αιώνα
λέγαν του παλιού καιρού
το Γεντί Κουλέ το ένα
και το Μπούρτζι τ’ Αναπλιού
μα εγώ αλλιώς τα ξέρω
μου τα είπανε παντού
δυο σχολειά ήταν του πόνου
δυο σχολειά και του καημού

Και η αλήθεια είν’ αυτή
γραμμένη σε δυο στίχους
που τη φυλάνε οι καιροί
στων μπουντρουμιών τους τοίχους

Μανούλα αν είσαι με καρδιά
στο Μπούρτζι έλα δυο σκαλιά
και στου ’φταπύργιου το σχολειό
να δεις τι κόλαση περνώ
το Μπούρτζι κι ο Γεντί Κουλές
δυο πόρτες, μάνα μου, πικρές

Δάσκαλοι πρωί και βράδυ
δέκα κέρβεροι φρουροί
και ακίνητος ο χρόνος
στη δική του μηχανή
καθημερινό τραγούδι
το αχ βαχ απ’ τις καρδιές
και για μάθημα όλη μέρα
των φυλάκων οι βρισιές

Και η αλήθεια είν’ αυτή
γραμμένη σε δυο στίχους
που τη φυλάνε οι καιροί
στων μπουντρουμιών τους τοίχους

Μανούλα αν είσαι με καρδιά
στο Μπούρτζι έλα δυο σκαλιά
και στου ’φταπύργιου το σχολειό
να δεις τι κόλαση περνώ
το Μπούρτζι κι ο Γεντί Κουλές
δυο πόρτες, μάνα μου, πικρές

Απόστολος Καλδάρας, Της Ομόνοιας οι τύποι (Άντρη Κωνσταντίνου, Ανδρέας Καρακότας & Μιχάλης Παπαζήσης)

Της Ομόνοιας οι τύποι

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Άντρη Κωνσταντίνου, Ανδρέας Καρακότας & Μιχάλης Παπαζήσης
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ’χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Πού ’ναι εκείνοι οι παπατζήδες, σκέτοι αρουραίοι
της Ομόνοιας οι τύποι, γραφικοί κι ωραίοι
οι απάχηδες κι οι μόρτες του Μεταξουργείου
γλαφυρές κι όμορφες νότες του περιθωρίου

Πού ’ν’ της πιάτσας τα μαμούνια, της μαγκιάς καμάρια
μπότες με ψηλά τακούνια και σφιχτά ζωνάρια
κρυφοσπίτια με μαμάδες και με θυγατέρες
τα Καφέ Αμάν κι οι μάχες για τις μπιραριέρες

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ’χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Πού ’ναι εκείνοι οι ραχατλήδες μες στους καφενέδες
από το πρωί ως το βράδυ δέκα ναργιλέδες
της οδού Αθηνάς οι ατσίδες που ’βγαζαν λαβράκι
με φακή τρεις δαχτυλήθρες κι ένα τραπεζάκι

Πού ’ν’ οι κλασικές κοκότες με τουπέ και γλύκα
μέχρι το σαγόνι βέλο κι ένα μέτρο πίπα
ο βαρύς με το μπεγλέρι και γυρτό τον ώμο
κι η τροτέζα που χωριάτες ψώνιζε στο δρόμο

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ’χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Απόστολος Καλδάρας, Ο Αρτέμης (με τον Ανδρέα Καρακότα)

Ο Αρτέμης

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Ήταν λεβέντης ήταν νιος
καλλιτέχνης ταπεινός
ήρθε από τη Μικρασία
μέσα απ’ τον κατακλυσμό
δυο χορδές περιουσία
μια καρδιά για τον καημό
αμάν τον καημό

Ήρθε με τη φωνή ζεστή
τα όνειρα πολλά
κι έκανε σάλτα να πιαστεί
στον ουρανό ψηλά

Του τραγουδιού ήταν δουλευτής
της καρδιάς ο γητευτής
τον είπαν μάγκα και ρεμπέτη
γιατί τραγούδαγε καημούς
μ’ αυτός μαζί του κουβαλούσε
και πόνους και πολιτισμούς
ναι, πολιτισμούς

Ήρθε με τη φωνή ζεστή
τα όνειρα πολλά
κι έκανε σάλτα να πιαστεί
στον ουρανό ψηλά

Δύσκολα χρόνια πέρασε
τ’ όνειρο δεν άνθισε
τον πρόλαβε η κατρακύλα
με πόρνης πρόσωπο αγνό
και της μυτιάς μια ανατριχίλα
στου Βαρβακείου το στενό
αμάν το στενό

Ήρθε με τη φωνή ζεστή
τα όνειρα πολλά
μα έμεινε άπιαστ’ η ζωή
κι ο ουρανός ψηλά

Οι στίχοι του Απόστολου Καλδάρα αφορούν τον σμυρνιό συνθέτη Ανέστη Δελιά ή Ανεστάκι ή Αρτέμη.

Απόστολος Καλδάρας, Τα κουτσαβάκια (Ανδρέας Καρακότας & Μιχάλης Παπαζήσης)

Τα κουτσαβάκια

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας & Μιχάλης Παπαζήσης
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Μια ιστορία θα σας πω
και σοβαρή κι αστεία
ήτανε πριν τον 20ό
το λέν’ και τα βιβλία

Μες στην Αθήνα την παλιά
με τις μικρές πλατείες
με κουτσαβάκια γέμιζαν
δρόμοι και συνοικίες

Το μισό σακάκι κρέμαγαν στον ώμο
και μες στο ζωνάρι κάμα κοφτερή
ψευτοασικλίκι πούλαγαν στο δρόμο
και τρομοκρατία, Πλάκα και Ψυρρή

Δική τους βγάζαν συνταγή
δικό τους και φιρμάνι
κι απ’ τις οχτώ την Κυριακή
σχόλαγε το σεργιάνι

Καβγάδες μες στις γειτονιές
και οι βρισιές χαλάζι
μπαρμπούτι βράδυ στις γωνιές
κι ο Νόμος ας φωνάζει

Κύλαγαν τα ζάρια πάνω στην κουβέρτα
και το σπαρματσέτο πέταγε το φως
κι οι χοντρές μπακίρες πήγαιναν αβέρτα
δεκαπέντε πίσω κι άλλες τόσες μπρος

Μα ξάφνου το ’98
και στο σκληρό το μήνα
αλλάζει πια το σκηνικό
σε όλη την Αθήνα

Ο Μπαϊρακτάρης διαφεντής
και δέκα πολιτσμάνοι
με το αστέρι της αυγής
βγαίνανε στο παγάνι

Άναβε ψαλίδα μες στο καρακόλι
και στα κουτσαβάκια έπεφτε νταμπλάς
με μισό μανίκι στο σακάκι όλοι
πάει και τ’ ασικλίκι πάει κι ο τσαμπουκάς

Πληροφορίες για τα κουτσαβάκια του Ψυρρή και τον Μπαϊρακτάρη, που άφησαν εποχή στην Αθήνα του 19ου αιώνα, εδώ και εδώ.

Απόστολος Καλδάρας, Ο απάχης της παλιάς Τρούμπας (με τον Ανδρέα Καρακότα)

Ο απάχης της παλιάς Τρούμπας

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Μες στην Τρούμπα του ’30
και στο φως των καντουνιών
με του μπεγλεριού τη χάντρα
το σταυρό των μαχαιριών
σου ’στηναν τον ανδριάντα
τα παιδιά των ζωναριών

Ήσυχος κοιμήσου, μόρτη
τον μεγάλο ύπνο σου
να σου κλέψει πια κανένας
δεν μπορεί το σκήπτρο σου

Μες στην Τρούμπα του ’30
ήρωες λογής λογής
μάγκες μπάτσοι και νταήδες
και γυναίκες της στιγμής
τη δική σου ιστορία
γράφανε ολημερίς

Ήσυχος κοιμήσου, μόρτη
τον μεγάλο ύπνο σου
να σου κλέψει πια κανένας
δεν μπορεί το σκήπτρο σου

Απόστολος Καλδάρας, Των θεών το βήμα (με τον Μιχάλη Παπαζήση)

Των θεών το βήμα

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Μιχάλης Παπαζήσης, Άντρη Κωνσταντίνου & Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Ποιος θα βρει φιγούρες να χορογραφήσει
των θεών το βήμα το ζεϊμπέκικο
που στον κόσμο μούσα δεν έχει γεννήσει
πιο όμορφο πιο αντρίκιο πιο ρωμέικο

Το χορέψαν άντρες μόρτες και δανδήδες
και στα βήματά του βρήκανε πολλά
το λατρέψαν μάγκες πότες χασικλήδες
κι ας το κατατρέξαν από τα ψηλά

Κι όμως μέσα από χρόνια
που δεν μέτρησε κανείς
ήρθε για να μείνει αιώνια
δέντρο της ρωμιάς ψυχής

Πόσα παλικάρια σταύρωσαν μαχαίρια
στις αργές στροφές του για ερωτοδουλειές
πόσοι μ’ αφορμή του ήρθανε στα χέρια
και ματώσαν νύχτες κι ώρες πρωινές

Για τη λεβεντιά του γράφτηκαν βιβλία
για την ομορφιά του μίλησε όλη η γης
και στην πινελιά τους ξέχωρη λατρεία
βάλαν κι ο ζωγράφος και ο ποιητής

Κι όμως μέσα από χρόνια
που δεν μέτρησε κανείς
ήρθε για να μείνει αιώνια
δέντρο της ρωμιάς ψυχής