Στρώσε το στρώμα σου για δυο & Ζορμπάς / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Μίκης Θεοδωράκης & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Στρώσε το στρώμα σου για δυο (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το θεατρικό έργο «Η γειτονιά των αγγέλων» (1963)]

Ο δρόμος είναι σκοτεινός
ώσπου να σ’ ανταμώσω
ξεπρόβαλε μες στο στρατί
το χέρι να σου δώσω

Στρώσε το στρώμα σου για δυο
για σένα και για μένα
ν’ αγκαλιαστούμε απ’ την αρχή
να ’ναι όλα αναστημένα

Σ’ αγκάλιασα μ’ αγκάλιασες
μου πήρες και σου πήρα
χάθηκα μες στα μάτια σου
και στη δική σου μοίρα

Στρώσε το στρώμα σου για δυο
για σένα και για μένα
ν’ αγκαλιαστούμε απ’ την αρχή
να ’ναι όλα αναστημένα

Μίκης Θεοδωράκης, Ζορμπάς (σόλο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος) [από την ταινία «Zorba the Greek» (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη]

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Πάμε τώρα στη μεγάλη στιγμή της συναυλίας αυτής. Η εισαγωγή του τραγουδιού «Στρώσε το στρώμα σου» αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης του Μίκη Θεοδωράκη για τη μουσική επένδυση της ταινίας Αλέξης Ζορμπάς (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη. Έτσι, στο Ανατολικό Βερολίνο, ο συνθέτης κλείνει τη βραδιά τηρώντας απόλυτα τη χρονική αλληλουχία των δύο αυτών έργων του.

Ο δίσκος με τα μουσικά θέματα της ταινίας (Zorba the Greek) έγινε το μεγαλύτερο ελληνικό μπεστ σέλερ όλων των εποχών κι έκανε γνωστή τη λαϊκή ελληνική μουσική σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου. Είναι το έργο που δίνει απόλυτη προτεραιότητα στο μπουζούκι κι έτσι το αγαπημένο μας όργανο σπάει τα σύνορα της μικρής μας γειτονιάς και ο ήχος του κάνει τον γύρο του κόσμου. Στο άκουσμα της πρώτης νότας των θεμάτων του Ζορμπά παραληρεί η υφήλιος εδώ και 5 δεκαετίες.

23 χρόνια πριν το Βερολίνο και 46 χρόνια πριν το 2010, ο Μίκης ανέθεσε την πρώτη εκτέλεση αυτών των περίφημων έργων του στον Κώστα Παπαδόπουλο. Στην πρώτη ηχογράφηση, το 1964, τον συνόδευε ο για πολλά χρόνια συνοδοιπόρος του Λάκης Καρνέζης.

Στο Βερολίνο, ο Κώστας Παπαδόπουλος επωμίζεται όλο το βάρος των μεγαλύτερων έργων του Μίκη Θεοδωράκη μόνος του και στο τέλος της συναυλίας, στο κομμάτι που ακούμε τώρα, παρά το κρύο και το τρίωρο παίξιμο δείχνει να ‘χει τεράστια ψυχικά και σωματικά αποθέματα και παίζει το κύριο θέμα του Ζορμπά συγκλονιστικά. Οι γερμανοί θεατές είναι μαζί του από την πρώτη νότα χορεύοντας και χτυπώντας ρυθμικά τα χέρια, ο γερμανός σκηνοθέτης έχει καρφώσει την κάμερα πάνω στα τάστα του και στα μαγικά του δάχτυλα που σκορπάνε τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό σε όλους, και όταν αφήνει το μπουζούκι η πλατεία Ρόζα Λούξεμπουργκ παίρνει φωτιά καθώς χιλιάδες άνθρωποι τον αποθεώνουν.

Δείτε μαζί μου τις μεγάλες στιγμές ενός σπουδαίου μουσικού που μας έμαθε από παιδάκι ότι (κυριολεκτικά) στο χέρι μας είναι να πάμε πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά, όπως εκείνος. Και ακούστε τον δίπλα στον εθνικό μας μουσουργό. Θα καταλάβετε ότι τέτοιες ώρες έχουμε κάθε δικαίωμα να νιώθουμε πολύ περήφανοι γιατί γεννηθήκαμε και ζούμε στην ίδια γειτονιά του κόσμου μ’ ανθρώπους σαν τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Κώστα Παπαδόπουλο που μας δίδαξαν πώς ν’ ακούμε και να νιώθουμε τα πάντα γύρω μας λίγο καλύτερα. Ας τους καμαρώσουμε, λοιπόν, κι ας τους χειροκροτήσουμε κι εμείς μαζί με τους Βερολινέζους!

Advertisements

Το σφαγείο, Όταν σφίγγουν το χέρι & Θα σημάνουν οι καμπάνες / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Μίκης Θεοδωράκης, Το σφαγείο (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Τα τραγούδια του Αντρέα (1968)]

Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο
μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ
είμαι θρεφτάρι μ’ έχουν κλείσει στο σφαγείο
σήμερα συ αύριο εγώ

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα
μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ
πίσω απ’ τον τοίχο πάλι θα ’μαστε παρέα
τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Που πάει να πει
σ’ αυτή τη γλώσσα τη βουβή
βαστάω γερά, κρατάω καλά

Μες στις καρδιές μας αρχινά το πανηγύρι
τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ
τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό
Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Όταν σφίγγουν το χέρι (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Ρωμιοσύνη» (1966)]

Όταν σφίγγουν το χέρι
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο,
όταν χαμογελάνε
ένα μικρό χελιδόνι φεύγει
μες απ’ τ’ άγρια γένια τους,
όταν σκοτώνονται
η ζωή τραβάει την ανηφόρα
με σημαίες και με ταμπούρλα.

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Θα σημάνουν οι καμπάνες (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Ρωμιοσύνη» (1966)]

Με τόσα φύλλα σού γνέφει ο ήλιος καλημέρα,
με τόσα φλάμπουρα λάμπει, λάμπει ο ουρανός
και τούτοι μες στα σίδερα και κείνοι μες στο χώμα.

Σώπα, όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες.
Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Μαργαρίτα μαγιοπούλα & Δόξα τω Θεώ / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Μίκης Θεοδωράκης & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Μαργαρίτα μαγιοπούλα (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Μαγική πόλη» (1963)]

Είχα φυτέψει μια πορτοκαλιά
που την εζήλευε όλη η γειτονιά
που την εζήλευε όλη η γειτονιά
είχα φυτέψει μια πορτοκαλιά

Αχ Μαργαρίτα Μαγιοπούλα
αχ Μαργαρίτα Μαγιοπούλα
αχ Μαργαρίτα μάγισσα

Πρωί πρωί την πότιζα φιλιά
το δειλινό την πήραν τα πουλιά
το δειλινό την πήραν τα πουλιά
πρωί πρωί την πότιζα φιλιά

Αχ Μαργαρίτα Μαγιοπούλα
αχ Μαργαρίτα Μαγιοπούλα
αχ Μαργαρίτα μάγισσα

Μίκης Θεοδωράκης & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Δόξα τω Θεώ (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Η γειτονιά των αγγέλων» (1963)]

Απ’ το πρωί μες στη βροχή
και μέσα στο λιοπύρι
για μια μπουκιά κι ένα ποτήρι
και δόξα τω Θεώ

Πέτρα την πέτρα ολημερίς
χτίζω μα δε σε φτάνω
ήλιε μου, πόσο είσαι πάνω
και δόξα τω Θεώ

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Βάρκα στο γιαλό / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Μίκης Θεοδωράκης, Βάρκα στο γιαλό (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Μαγική πόλη» (1963)]

Πέντε πέντε δέκα
δέκα δέκα ανεβαίνω τα σκαλιά
για τα δυο σου μάτια
για τις δυο φωτιές
που όταν με κοιτάζουν
νιώθω μαχαιριές

Βάρκα στο γιαλό
βάρκα στο γιαλό
γλάστρα με ζουμπούλι
και βασιλικό

Πέντε πέντε δέκα
δέκα δέκα θα σου δίνω τα φιλιά
κι όταν σε μεθύσω
κι όταν θα σε πιω
θα σε νανουρίσω
με γλυκό σκοπό

Βάρκα στο γιαλό
βάρκα στο γιαλό
γλάστρα με ζουμπούλι
και βασιλικό

Πέντε πέντε δέκα
δέκα δέκα κατεβαίνω τα σκαλιά
φεύγω για τα ξένα
για την ξενιτιά
και μην κλαις για μένα
αγάπη μου γλυκιά

Βάρκα στο γιαλό
βάρκα στο γιαλό
γλάστρα με ζουμπούλι
και βασιλικό

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Άρνηση / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Γιώργος Σεφέρης & Μίκης Θεοδωράκης, Άρνηση (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Επιφάνια» (1962)]

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβήστηκε η γραφή.

Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Είμαστε δυο / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Μίκης Θεοδωράκης, Είμαστε δυο (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης, Σοφία Μιχαηλίδου & Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Τα τραγούδια του Αντρέα» (1968)]

Είμαστε δυο είμαστε δυο
η ώρα σήμανε οχτώ
σβήσε το φως χτυπά φρουρός
το βράδυ θά ’ρθουνε ξανά
έμπα μπροστά έμπα μπροστά
κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν
μετά σιωπή κι ακολουθεί
το ίδιο τροπάρι το γνωστό
Βαράνε δυο, βαράνε τρεις
βαράνε χίλιοι δεκατρείς
Πονάς εσύ πονάω κι εγώ
μα ποιος πονάει πιο πολύ
θά ’ρθει καιρός να μας το πει

Είμαστε δυο είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς
καβάλα πάμε στον καιρό
με τον καιρό με τη βροχή
το αίμα πήζει στην πληγή
κι ο πόνος γίνεται καρφί

Ο εκδικητής ο λυτρωτής
είμαστε δυο είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Ένα το χελιδόνι / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Οδυσσέας Ελύτης & Μίκης Θεοδωράκης, Ένα το χελιδόνι (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης) [από το έργο «Το άξιον εστί» (1964)]

Ένα το χελιδόνι
κι η Άνοιξη ακριβή
Για να γυρίσει ο ήλιος
θέλει δουλειά πολλή
Θέλει νεκροί χιλιάδες
να ’ναι στους Τροχούς
Θέλει κι οι ζωντανοί
να δίνουν το αίμα τους

Θε μου Πρωτομάστορα
μ’ έχτισες μέσα στα βουνά
Θε μου Πρωτομάστορα
μ’ έκλεισες μες στη θάλασσα!

Πάρθηκεν από Μάγους
το σώμα του Μαγιού
Το ’χουνε θάψει
σ’ ένα μνήμα του πέλαγου
Σ’ ένα βαθύ πηγάδι
το ’χουνε κλειστό
Μύρισε το σκοτάδι
κι όλη η Άβυσσο.

Θε μου Πρωτομάστορα
μέσα στις πασχαλιές και Συ
Θε μου Πρωτομάστορα
μύρισες την Ανάσταση!

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Της αγάπης αίματα / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Οδυσσέας Ελύτης & Μίκης Θεοδωράκης, Της αγάπης αίματα (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης) [από το έργο «Το άξιον εστί» (1964)]

Της αγάπης αίματα
με πορφύρωσαν
Και χαρές ανείδωτες
με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη
νοτιά των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Στ’ ανοιχτά του πέλαγου
με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες
και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να ’χα
κι εγώ μιαν αγάπη
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε
μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της
μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια
στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο […]

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση τού τείχους τού Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Ο ταμένος & Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Ο ταμένος (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης) [από το έργο «18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας» (1974)]

Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά
σωπαίνουν κι οι καμπάνες
σωπαίνει κι ο πικρός Ρωμιός
μαζί με τους νεκρούς του

Και απά στην πέτρα της σιωπής
τα νύχια του ακονίζει
μονάχος κι αβοήθητος
της λευτεριάς ταμένος

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις (τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης)

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις
εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκκαλο
με το λουρί στο σβέρκο

Να τη πετιέται από ξαρχής
κι αντριεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό
με το καμάκι του ήλιου

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Ήταν 18 Νοέμβρη & Το γελαστό παιδί / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Brendan Behan & Μίκης Θεοδωράκης, Ήταν 18 Νοέμβρη
(απόδοση στα Ελληνικά: Βασίλης Ρώτας / τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης) [από το έργο «Ένας όμηρος» (1966)]

Ήταν δεκαοχτώ Νοέμβρη
πέρα στο Μακρούν μπροστά
φτάσαν ταχτικοί χακένιοι
με τα μεταγωγικά.

Τα παιδιά τους καρτερούσαν,
του στρατού τού λαϊκού
και με τις χειροβομβίδες
τους εκάμαν τ’ αλατιού.

Brendan Behan & Μίκης Θεοδωράκης, Το γελαστό παιδί
(απόδοση στα Ελληνικά: Βασίλης Ρώτας / τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης)

Ήταν πρωί τ’ Αυγούστου
κοντά στη ροδαυγή
βγήκα να πάρω αγέρα
στην ανθισμένη γη.
Βλέπω μια κόρη κλαίει
σπαραχτικά θρηνεί
σπάσε, καρδιά μου, εχάθη
το γελαστό παιδί.

Είχεν αντρειά και θάρρος
κι αιώνια θα θρηνώ
το πηδηχτό του βήμα,
το γέλιο το γλυκό.
Ανάθεμα την ώρα
κατάρα τη στιγμή
σκοτώσαν οι φασίστες
το γελαστό παιδί.

Ω, να ’ταν σκοτωμένο
στου αρχηγού το πλάι
και μόνον από βόλι
Εγγλέζου να ’χε πάει.
Κι από απεργία πείνας
μέσα στη φυλακή,
θα ’ταν τιμή μου που ’χασα
το γελαστό παιδί.

Βασιλικιά μου αγάπη,
μ’ αγάπη θα σ’ το λέω
για το ό,τι έκανες
αιώνια θα σε κλαίω.
Γιατί όλους τους εχθρούς μας
θα ξέκανες εσύ,
δόξα τιμή στ’ αξέχαστο
γελαστό παιδί.

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Antonio Torres Heredia II / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Federico García Lorca & Μίκης Θεοδωράκης, Antonio Torres Heredia II
(απόδοση στα Ελληνικά: Οδυσσέας Ελύτης / τραγούδι: Σοφία Μιχαηλίδου) [από το έργο Romancero Gitano (1978)]

Ξάφνου στον ποταμό από πέρα
φωνές ξεσκίσαν τον αέρα

έμπηγε κάπρου δαγκωνιές
μες στα ψηλά ποδήματα

χίμαγε κι έκανε βουτιές
σα δελφινιού πηδήματα

κι τραχηλιά του η κρεμεζιά
μούσκεψε μες στα αίματα

μα οι κάμες ήταν ήταν έξι
και δεν εμπόραε πια ν’ αντέξει

Αχ Αντονίτο Ελ Καμπορίο
φεγγαρομελαμψέ μου

κι ασπρογαρούφαλέ μου
αχ Αντονίτο Ελ Καμπορίο
που άξιζες μια βασίλισσα

μνημόνεψε την Παναγιά
τι τώρα θα σε φάει το κρύο

τι τώρα θα πεθάνεις πια

Στην άκρη εκεί του ποταμού
τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του

τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του
στην άκρη εκεί του ποταμού

κι ανέγειρε την κεφαλή
με τα σφιγμένα χείλη

και τότε πια καμιά φωνή
μόνο φωτίστη ο ουρανός

κι άγγελος βεργολυγερός
ήρθε και τ’ άναψε καντήλι

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Γλυκέ μου, συ δεν χάθηκες / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης: Γλυκέ μου, συ δεν χάθηκες (τραγούδι: Σοφία Μιχαηλίδου) [από το έργο «Επιτάφιος» (1960)]

Γιε μου, ποια μοίρα σ’ το ’γραφε, οϊμέ
και ποια μου το ’χε γράψει
τέτοιο καημό τέτοια φωτιά, καημέ
στα στήθια μου ν’ ανάψει

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, οϊμέ
μέσα στις φλέβες μου είσαι
γιε μου, στις φλέβες ολουνών
καημέ, έμπα βαθιά και ζήσε

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Να ’χα τ’ αθάνατο νερό / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Να ’χα τ’ αθάνατο νερό (τραγούδι: Σοφία Μιχαηλίδου) [από το έργο «Επιτάφιος» (1960)]

Να ’χα τ’ αθάνατο νερό
ψυχή καινούρια να ’χα
να σου ’δινα να ξύπναγες
για μια στιγμή μονάχα

Να δεις να πεις να το χαρείς
ακέραιο τ’ όνειρό σου
να στέκεται ολοζώντανο
κοντά σου, στο πλευρό σου

Βροντάνε στράτες κι αγορές
μπαλκόνια και σοκάκια
και σου μαδάμε οι κορασιές
λουλούδια στα μαλλάκια

Μυριόρριζο, μυριόφυλλο
κ’ ευωδιαστό μου δάσο,
πώς να πιστέψω η άμοιρη
πως μπόραε να σε χάσω;

Με τα χεράκια σου τα δυο
τα χιλιοχαϊδεμένα
όλη τη γης αγκάλιαζα
κι όλα ήτανε για μένα

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)

Το τραγούδι της ξενιτιάς & Απρίλης / Ανατολικό Βερολίνο, 1987

Μίκης Θεοδωράκης & Ερρίκος Θαλασσινός, Το τραγούδι της ξενιτιάς (τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Όμορφη πόλη» (1962)]

Φεγγάρι, μάγια μού ’κανες
και περπατώ στα ξένα
είναι το σπίτι ορφανό
αβάσταχτο το δειλινό
και τα βουνά κλαμένα

Στείλε, ουρανέ μου, ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Στείλε, ουρανέ μου, ένα πουλί
ένα χελιδονάκι
να πάει να χτίσει τη φωλιά
στου κήπου την κορομηλιά
δίπλα στο μπαλκονάκι

Στείλε, ουρανέ μου, ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Μίκης Θεοδωράκης, Απρίλης (τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης) [από το έργο «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» (1962)]

Απρίλη μου, Απρίλη μου ξανθέ
και Μάη μυρωδάτε
καρδιά μου, πώς αντέχεις
μέσα στην τόση αγάπη
και στις τόσες ομορφιές

Γιομίζει η γειτονιά
τραγούδια και φιλιά
την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ
μα το ’χω μυστικό

Λουλούδι μου, λουλούδι μυριστό
και ρόδο μυρωδάτο
στη μάνα σου θα ’ρθω
να πάρω την ευχή της
και το ταίρι π’ αγαπώ

Γιομίζει η γειτονιά
τραγούδια και φιλιά
την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ
μα το ’χω μυστικό

Το 1987, δύο χρόνια πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Μίκης Θεοδωράκης δίνει συναυλία στο ανατολικό Βερολίνο.

Λόγω διαφοράς των τηλεοπτικών συστημάτων στις τότε δύο Γερμανίες, έχουμε το βίντεο της συναυλίας αυτής σε ασπρόμαυρο. Ας την παρακολουθήσουμε, γιατί έχει πλέον μεγάλη ιστορική αξία. Ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι αυτή τη φορά μόνος του στο μπουζούκι και, όπως θα δούμε, κάνει το ακροατήριο να παραληρεί, ιδίως στο τέλος της βραδιάς που παίζει θέματα από τον Ζορμπά.

Συμμετέχουν:
Νίκος Αντύπας (ντραμς)
Βάνα Βερούτη (τραγούδι)
Γιάννης Ζερβίδης (πιάνο)
Μίκης Θεοδωράκης (διεύθυνση ορχήστρας, τραγούδι)
Σοφία Μιχαηλίδου (τραγούδι)
Θανάσης Μωραΐτης (τραγούδι)
Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)
Κώστας Παπαδόπουλος (μπουζούκι)
Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα)
Αντώνης Τουρκογιώργης (μπάσο)
Christian Boissel (συνθεσάιζερ, όμποε, αγγλικό κόρνο)