Η πομπή συνεχίζεται (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Η πομπή συνεχίζεται (ορχηστρικό)
[ενότητα IX: Η πομπή συνεχίζεται…]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Advertisements

Το ταξίδι (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Το ταξίδι
[ενότητα VIII: Ο αποχαιρετισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Μια δρασκελιά Πετράλωνα Θησείο
δυο δρασκελιές Συγγρού Καισαριανή
βαθιά μες στου μυαλού μου το αρχείο
συννεφιασμένη είναι πάντα η Κυριακή

Μη με κοιτάς με μάτια βουρκωμένα
μες στην καρδιά μου τα ’χω σφραγισμένα
τα όνειρά μας τα χαμένα

Πρωί πρωί θα σεργιανίσω
θα πάρω δρόμο μακρινό
τους φίλους θ’ αποχαιρετήσω
να ξαποστάσω πριν να ’ρθει το δειλινό

Στο μακρινό ταξίδι που θα πάρω,
όταν θα μείνω μόνος με το χάρο,
το τελευταίο μου τσιγάρο

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Καλά βουνά (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Καλά βουνά
[ενότητα VIII: Ο αποχαιρετισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Καλά βουνά μου μενεξιά
στα σύννεφα ντυμένα
τι με κοιτάτε σοβαρά
βαριά και πονεμένα

Το μονοπάτι της ζωής
τώρα το παίρνω μόνος
όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος

Κι εσείς, παιδιά ερημικά
τον κόσμο δεν κοιτάτε
μες στην κρυφή σας τη στοά
μονάχοι περπατάτε

Το μονοπάτι της ζωής
τώρα το παίρνω μόνος

όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Τα κρύσταλλα της αβύσσου (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Τα κρύσταλλα της αβύσσου
[ενότητα VII: Οραματισμός]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Μέσα στα Τάρταρα να φωτίσουν
σαν τον αρχάγγελο να ξυπνήσουν

Ψηλά στα χέρια κρατούν
μαύρα πανιά και θρηνούν
του κόσμου μαύρες μάνες
ανάβουν λαμπάδες

Μέσα στα Τάρταρα να φωτίσουν
σαν τον αρχάγγελο να ξυπνήσουν

Να γίνει φως γαλανό
τραγούδι συμπαντικό
τη γη να κατακλύσει
και να μας οδηγήσει
μέσα στα κρύσταλλα της αβύσσου
μπροστά στις πύλες της παραδείσου

Μέσα στα κρύσταλλα της αβύσσου
μπροστά στις πύλες της παραδείσου

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Τη ρωμιοσύνη να την κλαις (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Τη ρωμιοσύνη να την κλαις
[ενότητα VI: Η πραγματική απολογία του Διονύσου]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης & χορωδία
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Θα σας μιλήσω μ’ ένα αλλιώτικο σκοπό
μη μου θυμώσετε πολύ, παρακαλώ
ψάχνω να βρω τη ρωμιοσύνη
κι αυτό το πάθος μού τη δίνει

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Στην απορία μου απάντηση ζητώ
με αποφεύγουνε, με παίρνουν για τρελό
η ρωμιοσύνη παντρεμένη
είναι ευτυχής και γκαστρωμένη

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Αυτά τα λόγια είναι παρανοϊκά
αφού γκαστρώθηκε, σημαίνει είναι καλά
με κουμπάρο τον Καρούδα
έξω οι βάσεις απ’ τη Σούδα

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Ο κολίγος (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Ο κολίγος
[ενότητα VI: Η πραγματική απολογία του Διονύσου]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Στρατιώτες ορκισμένοι
μπήκαν στα Καλάβρυτα
ξέρεις τι σε περιμένει
όλα μαύρα κι άδικα

Του καιρού μας οι στρατιώτες
πώς να σ’ το πω
δεν ορκίζονται ποτέ
είναι όλοι ιδιώτες
πώς να σ’ το πω
με προσωπικό σοφέρ

Στρατηγοί και Φαρισαίοι
μπήκαν στο κονάκι μου
ξέρω τι με περιμένει
γράφω το χαρτάκι μου

Το εισόδημά μου γράφω
πώς να σ’ το πω
κι αφαιρώ το νοίκι μου
και στο τέλος υπογράφω
πώς να σ’ το πω
και την καταδίκη μου

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Ο προδότης (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Ο προδότης
[ενότητα VI: Η πραγματική απολογία του Διονύσου]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Κυνηγούσα μέσα στην Αθήνα ήμουν τότε αμούστακο παιδί
είχα ένα πιστόλι και μια φίνα αισιοδοξία τρομερή
η Καθοδήγηση με στέλνει για να βρω
έναν προδότη που στη Γούβα τριγυρίζει

Βρίσκω το σπίτι και την πόρτα του χτυπώ
κι η μάνα του με γέλιο με καλωσορίζει:
«Κάτσε, γιόκα μου, να ξαποστάσεις
όπου να ’ναι ο γιόκας μου θα ’ρθει
για τη φτώχεια μας μη μας δικάσεις
η καρδιά μας μόνο είναι καλή»
Τηνε κοιτάζω, σκέφτομαι πώς να της πω
πως ήρθα τον προδότη γιο της να σκοτώσω
πάνω στο αίμα του παιδιού της τ’ αχνιστό
μια Ελλάδα νέα πάω τώρα να στεριώσω

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

10 του Δεκέμβρη (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, 10 του Δεκέμβρη
[ενότητα V: Χορικό]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Ξεπροβοδίζουν το παιδί στην παγωνιά
έχει τα χέρια του στο στήθος σταυρωμένα
δεν έχει όνομα δεν έχει φαμελιά
κι είχε τα νιάτα του στην άνοιξη ταμένα

Στις 10 του Δεκέμβρη
πομπή φανταστική
αγόρια και κορίτσια σκοτωμένα
στην άνοιξη περνούν ευτυχισμένα

Κι η άνοιξη σκεπάζει
μ’ ανθούς ιδανικά
κορμιά αδερφωμένα

Καθώς κοιτάζω το αγόρι το χλωμό
αρχίζει, σκέφτομαι, να λιώνει το ταξίδι
για όσους ζήσαμε εκείνο τον καιρό
και ό,τι πιστέψαμε θαμμένο έχει μείνει

Στις 10 του Δεκέμβρη
πομπή φανταστική
αγόρια και κορίτσια σκοτωμένα
στην άνοιξη περνούν ευτυχισμένα

Κι η άνοιξη σκεπάζει
μ’ ανθούς ιδανικά
κορμιά αδερφωμένα

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]

Η αρκούδα (Μίκης Θεοδωράκης: Διόνυσος)

Μίκης Θεοδωράκης, Η αρκούδα
[ενότητα IV: Ο Διόνυσος για τον λαό]

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Κιθάρα & μπαγλαμάς: Στέλιος Καρύδας
Κλασική κιθάρα: Στέλλα Κυπραίου
Ακουστική κιθάρα: Μπάμπης Λασκαράκης
Τσέλο: Πλούταρχος Ρεμπούτσικας & Στέλιος Ταχιάτης
Μπάσο: Νίκος Τσεσμελής
Κρουστά: Νίκος Αντύπας & Σπύρος Λιβιεράτος
Φλάουτο: Στέλλα Γαδέλη
Όμποε: Κλωντ Σιελιέ
Διεύθυνση χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Τραγούδι: Θανάσης Μωραΐτης
Δίσκος: Διόνυσος (Σείριος, 1985)

Μιαν αλυσίδα
μου δένουν γύρω στο λαιμό

είμαι αρκούδα
χορεύω γύφτικο σκοπό

Μέσα στα γήπεδα με γυμνάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να χαιρετώ
με μαϊμούδες μαζί με βάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να προσκυνώ

Στη φυλακή μου
αγγέλοι μπαίνουν σιωπηλοί

ήρθε το τέλος
δεν ήρθε ακόμα η αρχή

Μέσα στα γήπεδα με γυμνάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να χαιρετώ
με μαϊμούδες μαζί με βάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να προσκυνώ

Πληροφορίες για τον δίσκο

1985: χρονιά-ορόσημο για την ελληνική μουσική

Ο Μάνος Χατζιδάκις μάς σηκώνει άλλη μια φορά με τα μαγικά του χέρια ψηλά, πολύ ψηλά. Αυτή τη φορά δεν παίζει πιάνο, δεν γράφει στίχους, δεν διευθύνει ορχήστρα. Μα, καταφέρνει να μας απογειώσει οδηγώντας μας ως τον αστερισμό του Σείριου.

Η πρώτη ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρεία, ονόματι Σείριος, που ιδρύει ο Χατζιδάκις είναι γεγονός. Στον Σείριο πλέον υπάρχουνε παιδιά, πολλά παιδιά. Νέα παιδιά κι άγνωστα παιδιά, αλλά κι άλλα μεγαλύτερα και γνωστά μας. Παιδιά που αγαπούσαμε ήδη κι άλλα που έμελλε ν’ αγαπήσουμε πολύ ως το τέλος του αιώνα και της χιλιετίας.

Το πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού μας, ο Σείριος, βρίσκει ένα λαμπερό δίδυμο αδελφάκι από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εταιρείας του Χατζιδάκι. Η πρώτη της παραγωγή είναι ο δίσκος «Διόνυσος». Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει τη μουσική, γράφει τους στίχους των τραγουδιών, ενορχηστρώνει και διευθύνει την ορχήστρα του και μας δίνει ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, ένα σύγχρονο μουσικό θρησκευτικό δράμα, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος, ένα έργο που σηματοδοτεί την περίοδο ωριμότητας του συνθέτη. Το έργο πραγματεύεται τη φανταστική δίκη, την καταδίκη και τη νεκρώσιμη πομπή του Διονύσου. Ακούμε, λοιπόν, 11 εντυπωσιακά τραγούδια και 2 ορχηστρικά θέματα όπου ο συνθέτης πειραματίζεται με τον ασίκικο ρυθμό, όπως τον ονόμασε, δηλαδή χορό για ασίκηδες, λεβέντες.

Και δεν φτάνει που ο αιώνιος έφηβος της μουσικής μας πάει στον Σείριο, αλλά παίρνει μαζί του και μια σειρά από λαμπρά αστέρια, τον αφρό των ελλήνων μουσικών, όπως θα δείτε και θ’ ακούσετε.

1985: η Ελλάδα έχει πλέον δημοκρατία, έχει μόλις εκλέξει για δεύτερη φορά το σοσιαλιστικό κόμμα της αλλαγής ως κυβέρνηση και… αρχίζει να λουφάζει και να λουφάρει στους καναπέδες της και μπροστά στο χαζοκούτι παίζοντας μπιρίμπα και πίνοντας ουίσκι της σειράς. Αλλά στον Σείριο του Μάνου υπάρχουνε παιδιά που αλλάζουν άρδην τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Και όσοι είναι πραγματικά πιστοί ακολουθούν.

Πάμε, λοιπόν, ν’ ακούσουμε την πρώτη παραγωγή του Μάνου με ένα έξοχο έργο του Μίκη. Σας προειδοποιώ ότι στο έργο αυτό ο Μίκης δεν χωρατεύει. Ο «Διόνυσος», ο πιο δυνατός πότης όλων των εποχών, είναι «για δυνατούς λύτες». Ο ίδιος ο Μίκης λέει ότι τα τραγούδια του δίσκου αυτού χαρακτηρίζονται θρησκευτικά καθώς συνοδεύουν την τελετουργία της θυσίας του Διονύσου και δεν είναι γραμμένα για να μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αλλά θα μεταδοθούν «σε πανελλήνια πρώτη» από το ελληνικό διαδίκτυο και νιώθω πραγματικά συγκινημένη που έχω τη δυνατότητα να τα παρουσιάσω ως ένα από τα έργα στα οποία έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος.

Κλείνω με μια προτροπή τώρα που ακόμα μια χρονιά οδεύει προς τη δύση της. Ας μη φοβόμαστε πια να εκτεθούμε στην ακτινοβολία της υψηλής τέχνης. Η τέχνη στους δύσκολους καιρούς είναι διέξοδος. Στοιχίζει ελάχιστα συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο αγαθό και μας αποζημιώνει από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού μας προσφέρει πνευματική και ψυχική ευφορία και πλήρη ανάταση ώστε να νιώσουμε λίγο καλύτεροι, λίγο ψηλότεροι. Καλή μας ακρόαση!

[Πηγές για την εισαγωγή μου: hadjidakis.gr, e-orfeas.gr, Το άρωμα του τραγουδιού]