Απόστολος Καλδάρας & Σπύρος Περιστέρης, Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι (με τη Γιώτα Λύδια)

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι

Σύνθεση & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας & Σπύρος Περιστέρης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Ερμηνεία: Γιώτα Λύδια [πρώτη εκτέλεση από τη Στέλλα Χασκίλ το 1947]
Δίσκος: 14 χρυσές επιτυχίες της Γιώτας Λύδια (1977)

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι
το σκοτάδι είναι βαθύ
κι όμως ένα παλικάρι
δεν μπορεί να κοιμηθεί

Άραγε τι περιμένει
όλη νύχτα ως το πρωί
στο στενό το παραθύρι
που φωτίζει με κερί

Πόρτα ανοίγει, πόρτα κλείνει
με βαρύ αναστεναγμό
ας μπορούσα να μαντέψω
της καρδιάς του τον καημό

Advertisements

Μάρκος Βαμβακάρης, Το συμφέρον (με τη Γιώτα Λύδια)

Το συμφέρον

Σύνθεση & στίχοι: Μάρκος Βαμβακάρης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Ερμηνεία: Γιώτα Λύδια [πρώτη εκτέλεση από τη Μαίρη Τζάνετ και τον Μάρκο Βαμβακάρη το 1954]
Δίσκος: 14 χρυσές επιτυχίες της Γιώτας Λύδια (1977)

Όταν δεν έχει η τσέπη σου
κανείς δεν σε κοιτάζει
ο άνθρωπος στα χρόνια μας
με χρήμα σε ζυγιάζει

Τσέπη μου, γεμάτη να ’σαι
και κανένα μη φοβάσαι

Άμα δεν τα ’χεις, δεν μπορεί
κανένας να σ’ τα δώσει
κι αν θα σου δώσει μια φορά
βαθιά θα σε πληγώσει

Τσέπη μου, γεμάτη να ’σαι
και κανένα μη φοβάσαι

Μανώλης Χιώτης & Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Ηλιοβασιλέματα (με τη Γιώτα Λύδια)

Ηλιοβασιλέματα

Σύνθεση: Μανώλης Χιώτης
Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Ερμηνεία: Γιώτα Λύδια & Γιάννης Κυριαζής [πρώτη εκτέλεση από τη Μαίρη Λίντα και τον Μανώλη Χιώτη το 1958 και δεύτερη από τη Γιώτα Λύδια και τον Γιάννη Κυριαζή την ίδια χρονιά]
Δίσκος: 14 χρυσές επιτυχίες της Γιώτας Λύδια (1977)

Ηλιοβασιλέματα
γεμάτα αναμνήσεις
θυμάμαι ακόμα και πονώ
το τελευταίο δειλινό
πριν φύγεις και μ’ αφήσεις
ηλιοβασιλέματα
γεμάτα αναμνήσεις

Δειλινά αξέχαστα
μες στα στενά δρομάκια
τώρα με άλλον αγκαλιά
περνάς τα στέκια τα παλιά
κι εγώ πίνω φαρμάκια
δειλινά αξέχαστα
μες στα στενά δρομάκια

Ηλιοβασιλέματα
και τι δε μου θυμίζουν
και όπως πέφτει η βραδιά
την έρημη μου την καρδιά
οι πόνοι την ξεσκίζουν
ηλιοβασιλέματα
και τι δε μου θυμίζουν