Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους, Οδός Ανθέων 1987

Οδός Ανθέων 1987

Τώρα που ερήμωσαν οι δρόμοι
για ένα ακόμη ματς του μπάσκετ
στο ξαφνικό κρύο του Δεκέμβρη
οι κήποι της ψυχής μου χάθηκαν
μαζί με προσφιλή πρόσωπα
πάνω σε ξεχασμένους όρμους γλεντιού
παλιούς ψαρότοπους για άσφαλτο
σε μια παγωμένη οδό
που οδεύει στη νύχτα με κίτρινα φώτα
στη διεύθυνση του Χορταΐτη ανέμου
όλο ψυχρές βιτρίνες που μισοκοιμούνται
φαστ φουντ και λαμπρά αυτοκίνητα

Από τότε που εγκατέλειψες την ποίηση, Μαρία
το καφέ αυτό μοιάζει ωχρό πλοίο
που φεύγει φωτισμένο για άγονες πια γραμμές
για τη Λέσβο των ποιητών
κουβαλώντας χυδαίους μνηστήρες
στις συντεταγμένες μιας άναρθρης νύχτας
απάνθισμα κακόφωνο που δεν ολοκληρώθηκε
σε διάλογο και γι’ αυτό μας χώρισε
κι εγώ χρόνια κατεστραμμένος από την έμπνευση
βηματοδοτώ στίχους δίπλα στο τζάμι
εμπιστεύομαι σηματοδότες του ουρανού

Δεν ξέρω γιατί τις κρύες νύχτες του χειμώνα
κοιτώ το παγωμένο φεγγάρι που ταξιδεύει
μετρώ τα χρόνια με τη λάμψη του Πολικού
καθώς απέτυχα να σε γιατρέψω
θύμα ψυχωτικό μιας μεγάλης ομορφιάς
Μαρία, άστρο στο στερέωμα…

Από τη συλλογή Οδός Ανθέων (1992) του Μάριου Μαρίνου Χαραλάμπους

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους

Advertisements

Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους, Βαρδάρης

Βαρδάρης

Ακούω συχνά τη νύχτα
τον Σκύθη να πετά
από τεφρό παλάτι
φτεροκοπώντας μεμιάς
με λοξά μάτια πάνω
στην αιώνια πολιτεία
φέροντας υπερβόρεια μηνύματα
για τις αθάνατες αλλαγές
στη θάλασσα των γυναικών
αγκαλιάζοντας το ανύποπτο σώμα
στη φοβερή ηχώ
τις φωνές των τραίνων
νιώθω κίτρινες
σε αχαλίνωτο καλπασμό
να οργώνουν το πέλαγος
στα όνειρά μου
σε ψίθυρους αιωνιότητας.

Από τη συλλογή Ερημιά (1988) του Μάριου Μαρίνου Χαραλάμπους

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους

Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους, Φώτα στα παράθυρα

Φώτα στα παράθυρα

Όταν οι άνεμοι χτυπούν τα παράθυρα
στη βόρειά μας πόλη
ζωγράφε της ψυχής
εκεί που τρία ποτάμια
συναντούν τα χρώματα του Αιγαίου
που τόσο αγάπησα
τότε ας θυμούνται
να μιλά με τους ανέμους ίσος προς ίσους
τον ποιητή με την ιέρεια γυναίκα του
που υποδύθηκαν
τα παντοδύναμα πρόσωπα του Ελληνισμού∙
όμορφο ζευγάρωμα αφιερωμένο στις Μούσες
την πασιφλεγή τους μνήμη
σε κόκκινα τριαντάφυλλα
πάνω σε καθρέφτες
που διαθλούν το χρόνο.

Από τη συλλογή Αλεξανδρινά ποιήματα (1991) του Μάριου Μαρίνου Χαραλάμπους

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μάριος Μαρίνος Χαραλάμπους