Ρία Φελεκίδου, Χωρίς φίλους

Χωρίς φίλους

Οι φίλοι
έχουν πάει να κατοικήσουν
σε άλλα περιβόλια
κι εγώ έχω μείνει μόνη
με τα κουνέλια,
με ακούρδιστες νότες
στις τρύπιες μου τσέπες,
με τη μνήμη μιας αφής
να παραπαίει
στο φόντο της πλάτης
του δερμάτινου καναπέ
όπου καθίσαμε
αμέτρητες φορές
παλιότερα.

Μια βάρκα χάσαμε
–για όλους μας σημαντική–
όμως δεν πρόλαβα
να τους το πω
γιατί όταν έφευγα
πέρασα το σφίξιμο στο μαντίλι τους
για νοσταλγία.

Έφυγα πριν από τη βάρκα.
Φοβήθηκα το πέλαγος
που ανοιγόταν
μπροστά στο ανύποπτο πανί της.
Χωρίς κυβερνήτες
με άνεμο το θυμό
που όριζε το μαντίλι τους.

Όμως δεν πειράζει.
Οι άνεμοι ποτέ δεν κοιτάζουν.
Μακάρι
να παραδέρνουμε με αξιοπρέπεια
στο φύσημά τους.

Κι οι ακούρδιστες νότες
στις τρύπιες τσέπες
δε σου υπόσχονται τίποτα.
Προλαβαίνουν ωστόσο
να κουδουνίσουν γλυκά
μέχρι να χαθούν.

Κι όταν χάνονται πάλι,
αποκλείεται να αναρωτηθείς
για τους λόγους της απώλειας.

Τα κουνέλια
πότε τα χαίρομαι
πότε τα μισώ.
Με κρατούν στα γύρω περιβόλια.

Κι όταν αποφασίζω
να φύγω μακριά
ή να πετάξω έστω
μουρμουρίζουν όλα μαζί.
Αυτό από μόνο φτάνει
για να ματαιώσει
τις φυγές μου.

Όταν ηρεμώ
σκέφτομαι
πως η φιλία μας
είναι σταθερή
και με κάνει
αυτό που είμαι.

Δε με παρηγορεί βέβαια
αλλά με βοηθά
να ψάχνω
καινούριους τρόπους
καλύτερους λόγους
να φεύγω.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Advertisements

Ρία Φελεκίδου, Φως

Φως

Το τραύμα μου είναι διαμπερές
Κι αυτό είναι που με σώζει
γιατί διακρίνεται το φως.
Έτσι ποτέ δεν το υποπτεύτηκα.
Το φως αγνοεί κομμένες φλέβες
και ταλαιπωρημένες αρτηρίες.
Ψάχνει με αγωνία
την εστία του πόνου,
την εστία μου.
Φτάνει
αποκαλύπτοντας
ή προκαλώντας
νέες αμυχές,
όπως όλες οι αλήθειες.
Εγώ περιμένω στωικά
Πότε βοηθώντας το
Χωρίς να το ξέρω
Πότε καταργώντας το
Χωρίς να το θέλω.
Στο τέλος
Μένουν στα σπασμένα μου δάχτυλα
Αχτίδες ή αντίλαλοι της μέρας.
Νεότερη
πίστευα στο βύθισμα στο σκοτάδι
και μετρούσα μέχρι το δέκα
– έφτανε αυτό.
Όμως σήμερα,
ελεύθερη όπως νομίζω,
εμπιστεύομαι
κάθε είδους αχτίνα
Κι όπως κολυμπώ
σε πηχτά σκοτάδια
τυλίγομαι γύρω της
και την αναπνέω.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Το πριν και το μετά

Το πριν και το μετά

Η θύμησή σου είναι μια συνεχής αιτία οσμών.
Οργώνουν και πυροδοτούν ό,τι υπήρξε πριν από σένα.
Εγώ, γαληνεμένη, παρακολουθώ τον ερχομό σου
μέσα μου.
… Είπες τίποτα για ηλιαχτίδες;

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Τελικά

Τελικά

Μάτια αφημένα στους καθρέφτες
μιας άλλης αντίληψης
ξεφλουδίζουν τη ρόδινη σάρκα
των ερωτικών υπαινιγμών
καθώς στάλες του πρωινού καφέ
νοτίζουν την κρυφή ηδονή τους
απρόσωπα.
Τώρα σκύψε στην άρνηση
στα όρια του εγωισμού.
Στην παραίτηση της λειτουργίας της μάθησης
κατατροπώνεις τα εισαγωγικά.
Κι εγώ γελασμένη στο χρόνο
κυνηγώ πεθαμένα οράματα.

Τελικά η ανία
είναι η πιο άσπονδη προσταγή.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Ταξίδι

Ταξίδι

Στα διόδια σηκώνω το βλέμμα.
Μετρώ τις στιγμές που χάθηκαν
προς τιμήν της αγίας αφηρημάδας.
Συντονίζομαι με το μουντό τοπίο.
Συνεχίζω να είμαι μουγκή
και απέναντι στους υπόλοιπους συνεπιβάτες.
Έξαφνα συνειδητοποιώ πως αναπνέουν.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Στην κόψη της θλίψης

Στην κόψη της θλίψης

Στην κόψη της θλίψης
το παρόν θολώνει
από εικονίσματα του χθες
που δεν εξαργύρωσαν ποτέ
τις θεόσταλτες υποσχέσεις τους.

Η φρίκη φτιασιδώνεται
με χαρούμενες κραυγούλες χωρίς ταυτότητα.
Οι λύπες κεντιούνται εντέχνως
με υψηλά νοήματα – αχρείαστα να ’ναι.

Πολυκύμαντα τα νήματα της ελπίδας
τυλίγονται προσεκτικά
γύρω απ’ το λαιμό των υποψήφιων νεκρών
μέχρι που και η τελευταία ανάσα τους
ταξιδεύει στο δάσος με τις καμένες φτέρες.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Στιγμή γνωριμίας

Στιγμή γνωριμίας

Διαφορετικά, θα ήμουν πυγολαμπίδα.
Αργότερα, κινούμενη άμμος επικίνδυνη.
Αν ήταν πιο νωρίς θα ήμουν παιδικό νανούρισμα.
Τώρα όμως πλάθονται οι καμπύλες του κορμιού,
οι γραμμές των ματιών,
οι σκιές της νύχτας μου.
Γίνομαι γυναίκα τώρα για σένα.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Σαν παραλήρημα

Σαν παραλήρημα

Εκλιπαρώ ένα χάδι.
Γεννήθηκα στη φωλιά ενός τσακισμένου βράχου, αμύριστη από τα πλάσματα της γης, σαν ζωντανό κέλυφος και αχρείαστος ρυθμός – δίχως ακροατές.
Κρατούσα τέμπο, για μια λύπη μακρινή που δε γνώριζε τον εαυτό της. Αυτομαχαιρωνόταν στην άγνοια, καταδικάζοντας τις επιστροφές των δακρύων στο ποτάμι της αυτογνωσίας.
Ο νόστος ανοίκειος, σχεδόν περιττός, σε φωτεινά πρόσωπα, που σαν πλαστικές μάσκες, πηγές δίχως σχήμα, κυβερνούσαν τις μνήμες μου.
Ανέγγιχτη και αφίλητη και απ’ τη μιλιά της σμέρνας ποτισμένη από ένα μύθο αλλιώτικο, περσινό, που χαϊδολογά ακόμη κάτι κιτρινωπές νύχτες.
Νύχτες που παραπαίω –εν μέρει προκατασκευασμένα αφηνιασμένη– στα χείλη ενός ποτηριού.
Φλερτάρω το σπέρμα μες στο οινόπνευμα, καθώς σαλεύει προσευχές και τάζει εκρήξεις.
Του κρυφομιλώ παράταιρα παραμύθια. Να το ξυπνήσω απ’ τον πλωτό του ύπνο.
Να κερδίσω το αλάτι και τις αιμάτινες αλυσίδες να ζωστώ.
Κραδαίνω το χθες σαν πολύτιμο σεντούκι.
Καθώς αφουγκράζομαι έναν παράξενο πυρετό –γλιστρώντας στα κενά των υπόλευκων τρεμουλιαστών μορίων– τον ντύνομαι. Τον κάνω φίλο και αγαπημένο αυριανό εχθρό.
Η γεύση του μεσημεριού είναι δανεική.
Δοκιμάζω τις φούχτες μου στο σχήμα του νερού.
Σε βρεγμένους οιωνούς απλώνω τα δάχτυλα στο μέλλον. Με περπατά ένα αφροδίσιο ρίγος. Καυλωτικό. Σαν το νιαούρισμα της γάτας στις παρυφές του καλοκαιριού.
Στέκομαι ξανά στα πόδια μου, ολόιδια, δοκιμασμένη, μισθοφόρος της σελήνης. Δεν είμαι η πρώτη ούτε η τελευταία που επιθυμώ διακαώς μια συνουσία με τα άστρα. Το επόμενο βήμα. Συνουσιάζομαι.
Πετάγομαι κάθιδρη, παράφρων σχεδόν, από έναν ύπνο αστρικό.
Συνέρχομαι από μια λωρίδα ατμού φωτός που τρυπώνει στα ρουθούνια μου. Καλό χαρμάνι, ανόθευτο.
Την άλλη μέρα, πεπειραμένη πια από νυχτερινούς παροξυσμούς και σπαραγμούς στην κόψη των πλανητών, καβαλώ ένα διάφανο άτι, υπαρκτό στο γωνιώδες βλέμμα μου.
Ο καλπασμός ωστόσο δεν διακρίνεται από αγωνία. Διαγράφει γωνία και βουλιάζει σε κόκκινη λάσπη, μυθική πρώτη ύλη, ανταριασμένη απ’ τις προσμονές άστεγων ξωτικών, θεών και δαιμόνων. Γλιστρώ επίτηδες.
Πλένομαι από ενοχές και κολασμένες επιθυμίες μιας παλλακίδας των δρόμων. Παλεύω τον έρωτα των δρόμων και την αλητεία των ουρανών.
Πουλί, ναι. Μα δίχως φτερούγες πού πας;
Το καβούκι ομορφαίνει τις ανοιχτές πληγές των φτερών. Στομώνει τις υποσχέσεις του ανέμου. Φλύαρος τούτος και ακατάδεκτος στις γειτονιές του κόσμου, χαρίζεται μόνο στους εργολάβους του αύριο και σε αλαφροΐσκιωτες πεταλούδες με θαμπωτικό χνούδι και γυάλινο πέταγμα.
Ξαποσταίνω στο τζάκι. Για πόσα χρόνια; Το χνούδι αραιώνει και πια διακρίνω τις ελιές και τα κυπαρίσσια. Στο μάκρος του δρόμου το νερό και οι χθεσινοί τρυγητές, ομορφοντυμένοι, κατρακυλούν σε απλωμένους σωρούς σταφυλιών.
Δολώνω τον ήλιο με ένα κρυστάλλινο πρίσμα.
Άλλη ματαιοδοξία τούτη! Να φυλακίσεις το φως; Όχι, σύμμαχο να το κάνω.
Να αυτομολήσουμε στη χαρά, να δραπετεύσω απ’ τη νύστα και τις απειλές της.
Και ας κάνουμε τόπο στο είδος του δράκου που καταβροχθίζει τη μιζέρια.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Πίκρες

Πίκρες

Κλεισμένες σφιχτά
στα μικρά βελούδινα κουτάκια της άρνησης,
δεμένες αριστοτεχνικά με τις αναβολές μας,
οι πίκρες που μας αναλογούν
περιμένουν ανυπόμονα τη σειρά τους.
Την ώρα που το τρέμουλο στα δάχτυλά μας
θα καταφέρει να ορθοποδήσει
και θα αφαιρέσει τους περίτεχνους κόμπους.
Τότε θα αρχίσουν να αναπνέουν ανακουφισμένες
μέσα στις ανίσχυρες χούφτες μας
σαν ανυπόμονα τρομακτικά ζωάκια
με τα σαρκοβόρα τους στόματα
να απαιτούν ένα μερίδιο απ’ τη ζωή.
Τη ζωή μας.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου

Ρία Φελεκίδου, Περίπτωση μεσημεριού

Περίπτωση μεσημεριού

Αίθριες είναι κάτι περιπτώσεις
που συνοψίζονται στα μάτια σου
– μάτια του καλοκαιριού ανάγλυφα.
Περιπτώσεις που αφύλαχτες εγκαταλείπουν εαυτόν
εκτεθειμένες θαρρείς σε κάθε διαβάτη
αρκεί να περπατά τα αποπνικτικά μεσημέρια
αναζητώντας νύμφες στα δάση.
Έτσι που να αναγνωρίζει και να κατακτά
ό,τι δεν παραδόθηκε στους νυχτερινούς ιλίγγους.
Μυρμηγκιάζουν το φως
καθώς σφηνώνονται στο πρόσωπο της μέρας.
Γλείφουν τη γλύκα του ήλιου
και την τινάζουν κομματιαστά ανάμεσά μας.
Κάθε αυτόβουλα ολόγυμνο σώμα
θα συναρμοστεί με αυτά τα μεσημεριανά κύματα.
Αν είναι να ηγείται κάποιος,
θα ’θελα τη μουσική
να σαλεύει στις αμυχές της ζέστης.

Από τη συλλογή Αυτά (2008) της Ρίας Φελεκίδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρία Φελεκίδου