Κάρολος Τσίζεκ, Ρεμβασμός

Ρεμβασμός

Η Μοναξιά και η Ερημιά, και οι δυο άξιοι σκηνοθέτες,
ανέβασαν το «Τι θα…, αν…» Απέραντη η σκηνή,
φωτεινή και άδεια η αίθουσα, λείπουνε οι ταξιθέτες,
σαν την Αριάδνη η Θύμηση μας πάει όπου χρειαστεί.

Το θέατρο μια απόμερη, γυμνή θαλάσσια ακτή,
όπου με τη γυναίκα μου σπάνια για μπάνιο πάμε,
μα ένα «Κοντεύει δυόμιση, πότε θα ’ρθεις να φάμε;»
διακόπτει την παράσταση την τελευταία στιγμή.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Advertisements

Κάρολος Τσίζεκ, Προσήλωση

Προσήλωση

Χωρίζουν δρόμοι που είχαν σμίξει
όμως δεν φεύγει το μεράκι.

Αφού έφαγε ό,τι του είχαν ρίξει
ο σκύλος γλείφει το τσανάκι.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Προσδοκία

Προσδοκία

Οι λουλουδένιες πατημασιές ενός σκύλου στα χιόνια
φέρνουν πριν την ώρα στην καρδιά σου την άνοιξη.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Προμήνυμα χειμώνα

Προμήνυμα χειμώνα

Έπεσε μήλο απ’ τη μηλιά
στα φύλλα χάμω τα ξερά
και λιώνει.
Το καλοκαίρι πέρασε, δε μου ’γραψες
και το φθινόπωρο τελειώνει.

Με τον χειμώνα που αρχινά,
η θάλασσα χλιαρή
μα κρύος ο αέρας που φυσά
την ρυτιδώνει.
Με αφρό τα κυματάκια της στριφώνει
σαν ράφτης μερακλής που μπιρμπιλώνει
ολημερίς μια νταντελένια νυχτικιά
για τη σελήνη. Αυτή όμως κρύβεται στα νέφη,
στρυφνή ερωμένη που της πέρασε το κέφι
και του κόρφου της παίρνει το σιντέφι
από τ’ άπληστα χέρια του εραστή.

Έπεσε μήλο απ’ τη μηλιά
στη γη, στα ξερά φύλλα επάνω
και λιώνει μες στην ερημιά
σαν την καρδιά μου.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Πόθοι στον καθρέφτη

Πόθοι στον καθρέφτη

Με εξάρες μοιάζανε, στα ζάρια,
τα δυο σου ολόγιομα φεγγάρια,
καθώς σε χέρια ανάξιου παίκτη
γυμνά προβάλλαν στον καθρέφτη.

Τώρα στα κρύα τα σεντόνια,
σαν χνάρι εφήμερο στα χιόνια,
ούτε η λακκούβα πια δεν μένει
απ’ το κορμί σου νοτισμένη.

Μα εγώ βαθιά μέσα μου νιώθω
πάντα να καίει τον ίδιο πόθο,
μ’ όλο που χρόνια έχουν περάσει
κι έχουμε, χώρια, οι δυο γεράσει.

Όταν τη νύχτα δεν κοιμάμαι,
το λάγνο σύμπλεγμα θυμάμαι,
ενώ αμυδρό ένα φέγγος πέφτει
στο ασήμι του άδειου, πια, καθρέφτη.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Πνεύμα οικονομίας

Πνεύμα οικονομίας

Νιώθω μια τύψη όταν πετώ κάτι που περισσεύει,
έστω και λίγα ψίχουλα μετά το φαγητό,
λες κι ένας κίνδυνος κρυφός στην πράξη μου ελλοχεύει,
μήπως αυτό που πέταξα αύριο το στερηθώ.

Όμως ποτέ δεν έτυχε απ’ τη μοίρα να ζητήσω
ό,τι από αγάπη δόθηκε να μου το φέρει πίσω,
ή μια φορά να λυπηθώ, μες στης ζωής τον σάλο,
τον χρόνο που μου στέρησε η αγάπη για τον άλλο.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Πικρό φθινόπωρο

Πικρό φθινόπωρο

Στον μαυροπίνακα της νύχτας,
στα λευκά φύλλα της σιωπής,
με αργές κινήσεις χαρτορίχτρας
γράφουνε οι στάλες της βροχής

όσα κρυφά με βασανίζουν
και δεν τα ξέρει άλλος κανείς,
καθώς τα τζάμια κροταλίζουν
κι εσύ, μακριά μου, αδιαφορείς.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Περιστέρια

Περιστέρια

Είναι γλυκά και τρυφερά πουλιά τα περιστέρια,
μα είναι σκληρά, όταν ξεραθούν, τα περιττώματά τους.
Τυχαίνει έτσι και πλάσματα, που τα θεωρούμε αιθέρια,
να μας αφήνουν έκπληκτους με τα καμώματά τους

και όταν στο τέλος βαρεθούν και κάνουνε φτερά,
ένα πικρό παράπονο καιρό μέσα μας μένει,
που ενώ πριν φτερουγίζοντας γρούζαν ερωτικά
γύρω μας, τώρα νιώθουμε σαν προτομή χεσμένη.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Περασμένα ξεχασμένα

Περασμένα ξεχασμένα

Διαβάζω τα παλιά σου ημερολόγια
τώρα που μ’ έχεις βγάλει απ’ την καρδιά.
Πως μ’ αγαπάς είναι μονάχα λόγια,
αν δεν σμίξουν τα χείλη ερωτικά

και βρίσκω τ’ όνομά μου στις σελίδες
ίδιο μη με λησμόνει ξεραμένο
που ρούφηξε εαρινές δροσοσταλίδες
πριν μαραθεί στα φύλλα ξεχασμένο,

ενώ τα κούφια λόγια είναι σταγόνες
βροχής σε φύλλα φθινοπωρινά
που σε άκαρπους σαπίζουνε οπωρώνες
και τα έχει σαβανώσει η παγωνιά.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παραλληλισμός

Παραλληλισμός

Κάθομαι στην πλατεία του χωριού,
κοιτάζοντας τη σκύλα με τον σκύλο
που, λίγο αδέξια, ό,τι απαιτεί το φύλο
επιχειρεί, με πείσμα αρσενικού.

Όμως η σκύλα, ολότελα απαθής,
προκλητικά αγνοεί τον ερωτύλο
και ανάλγητη μπροστά σε τόσο ζήλο
σε κάνει τελικά να αγανακτείς.

Ώστε ούτε εδώ τα πράγματα είναι απλά,
δεν παιδεύουν μονάχα τους ανθρώπους:
σε ό,τι μου αρνιέσαι εσύ, με χίλιους τρόπους,
δεν μ’ ενθαρρύνουν μήτε τα σκυλιά.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παραίνεση

Παραίνεση

Γονατισμένη κάτω απ’ το καντήλι,
στις εικόνες μπροστά, την προσευχή σου
ψιθυριστά πριν πεις, αναλογίσου
τι ηδονές σού μάτωσαν τα χείλη.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παλινδρόμηση

Παλινδρόμηση

Έλεγα χθες να σε ξεχάσω
σήμερα τρέμω μη σε χάσω.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παλιά συνήθεια

Παλιά συνήθεια

Στο ίδιο τραπέζι, όπου ακουμπούσε
τα δίδυμά σου, σαν πεπόνια,
ήσυχα τρώμε∙ θα μπορούσες
να δείξεις λίγη, έστω, συμπόνια.

Ούτε όταν πιεις σου κάνει κέφι
όπως παλιά ν’ αγκαλιαστούμε,
το δείπνο ο έρωτας δεν στέφει,
σου αρέσει μόνο να μιλούμε

Μα, όσο καλά κι αν μαγειρεύεις,
αφού πια το έβαλες γινάτι,
τι τα ζητάς, τι τα γυρεύεις,
εμένα μου έλειψε το αλάτι

κι αν με κρατά η παλιά συνήθεια
και συνεχίζω την παρέα,
νιώθω η καρδιά μου ότι είναι ηλίθια
που δεν υπέστειλε σημαία.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Οι σκύλοι του χειμώνα

Οι σκύλοι του χειμώνα

Όταν το θέρετρο ερημώνει,
κάτισχνοι σκύλοι τριγυρνάνε
στα άδεια σοκάκια και αλυχτάνε,
σέρνονται ανήμποροι στο χιόνι

με το πετσί γεμάτο ζάρες
από την πείνα που τους λιώνει,
σαν ανεκπλήρωτες λαχτάρες
γέρων ανθρώπων, που ζουν μόνοι.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ