Κάρολος Τσίζεκ, Προμήνυμα χειμώνα

Προμήνυμα χειμώνα

Έπεσε μήλο απ’ τη μηλιά
στα φύλλα χάμω τα ξερά
και λιώνει.
Το καλοκαίρι πέρασε, δε μου ’γραψες
και το φθινόπωρο τελειώνει.

Με τον χειμώνα που αρχινά,
η θάλασσα χλιαρή
μα κρύος ο αέρας που φυσά
την ρυτιδώνει.
Με αφρό τα κυματάκια της στριφώνει
σαν ράφτης μερακλής που μπιρμπιλώνει
ολημερίς μια νταντελένια νυχτικιά
για τη σελήνη. Αυτή όμως κρύβεται στα νέφη,
στρυφνή ερωμένη που της πέρασε το κέφι
και του κόρφου της παίρνει το σιντέφι
από τ’ άπληστα χέρια του εραστή.

Έπεσε μήλο απ’ τη μηλιά
στη γη, στα ξερά φύλλα επάνω
και λιώνει μες στην ερημιά
σαν την καρδιά μου.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Advertisements

Κάρολος Τσίζεκ, Πόθοι στον καθρέφτη

Πόθοι στον καθρέφτη

Με εξάρες μοιάζανε, στα ζάρια,
τα δυο σου ολόγιομα φεγγάρια,
καθώς σε χέρια ανάξιου παίκτη
γυμνά προβάλλαν στον καθρέφτη.

Τώρα στα κρύα τα σεντόνια,
σαν χνάρι εφήμερο στα χιόνια,
ούτε η λακκούβα πια δεν μένει
απ’ το κορμί σου νοτισμένη.

Μα εγώ βαθιά μέσα μου νιώθω
πάντα να καίει τον ίδιο πόθο,
μ’ όλο που χρόνια έχουν περάσει
κι έχουμε, χώρια, οι δυο γεράσει.

Όταν τη νύχτα δεν κοιμάμαι,
το λάγνο σύμπλεγμα θυμάμαι,
ενώ αμυδρό ένα φέγγος πέφτει
στο ασήμι του άδειου, πια, καθρέφτη.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Πνεύμα οικονομίας

Πνεύμα οικονομίας

Νιώθω μια τύψη όταν πετώ κάτι που περισσεύει,
έστω και λίγα ψίχουλα μετά το φαγητό,
λες κι ένας κίνδυνος κρυφός στην πράξη μου ελλοχεύει,
μήπως αυτό που πέταξα αύριο το στερηθώ.

Όμως ποτέ δεν έτυχε απ’ τη μοίρα να ζητήσω
ό,τι από αγάπη δόθηκε να μου το φέρει πίσω,
ή μια φορά να λυπηθώ, μες στης ζωής τον σάλο,
τον χρόνο που μου στέρησε η αγάπη για τον άλλο.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Πικρό φθινόπωρο

Πικρό φθινόπωρο

Στον μαυροπίνακα της νύχτας,
στα λευκά φύλλα της σιωπής,
με αργές κινήσεις χαρτορίχτρας
γράφουνε οι στάλες της βροχής

όσα κρυφά με βασανίζουν
και δεν τα ξέρει άλλος κανείς,
καθώς τα τζάμια κροταλίζουν
κι εσύ, μακριά μου, αδιαφορείς.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Περιστέρια

Περιστέρια

Είναι γλυκά και τρυφερά πουλιά τα περιστέρια,
μα είναι σκληρά, όταν ξεραθούν, τα περιττώματά τους.
Τυχαίνει έτσι και πλάσματα, που τα θεωρούμε αιθέρια,
να μας αφήνουν έκπληκτους με τα καμώματά τους

και όταν στο τέλος βαρεθούν και κάνουνε φτερά,
ένα πικρό παράπονο καιρό μέσα μας μένει,
που ενώ πριν φτερουγίζοντας γρούζαν ερωτικά
γύρω μας, τώρα νιώθουμε σαν προτομή χεσμένη.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Περασμένα ξεχασμένα

Περασμένα ξεχασμένα

Διαβάζω τα παλιά σου ημερολόγια
τώρα που μ’ έχεις βγάλει απ’ την καρδιά.
Πως μ’ αγαπάς είναι μονάχα λόγια,
αν δεν σμίξουν τα χείλη ερωτικά

και βρίσκω τ’ όνομά μου στις σελίδες
ίδιο μη με λησμόνει ξεραμένο
που ρούφηξε εαρινές δροσοσταλίδες
πριν μαραθεί στα φύλλα ξεχασμένο,

ενώ τα κούφια λόγια είναι σταγόνες
βροχής σε φύλλα φθινοπωρινά
που σε άκαρπους σαπίζουνε οπωρώνες
και τα έχει σαβανώσει η παγωνιά.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παραλληλισμός

Παραλληλισμός

Κάθομαι στην πλατεία του χωριού,
κοιτάζοντας τη σκύλα με τον σκύλο
που, λίγο αδέξια, ό,τι απαιτεί το φύλο
επιχειρεί, με πείσμα αρσενικού.

Όμως η σκύλα, ολότελα απαθής,
προκλητικά αγνοεί τον ερωτύλο
και ανάλγητη μπροστά σε τόσο ζήλο
σε κάνει τελικά να αγανακτείς.

Ώστε ούτε εδώ τα πράγματα είναι απλά,
δεν παιδεύουν μονάχα τους ανθρώπους:
σε ό,τι μου αρνιέσαι εσύ, με χίλιους τρόπους,
δεν μ’ ενθαρρύνουν μήτε τα σκυλιά.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παραίνεση

Παραίνεση

Γονατισμένη κάτω απ’ το καντήλι,
στις εικόνες μπροστά, την προσευχή σου
ψιθυριστά πριν πεις, αναλογίσου
τι ηδονές σού μάτωσαν τα χείλη.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παλινδρόμηση

Παλινδρόμηση

Έλεγα χθες να σε ξεχάσω
σήμερα τρέμω μη σε χάσω.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Παλιά συνήθεια

Παλιά συνήθεια

Στο ίδιο τραπέζι, όπου ακουμπούσε
τα δίδυμά σου, σαν πεπόνια,
ήσυχα τρώμε∙ θα μπορούσες
να δείξεις λίγη, έστω, συμπόνια.

Ούτε όταν πιεις σου κάνει κέφι
όπως παλιά ν’ αγκαλιαστούμε,
το δείπνο ο έρωτας δεν στέφει,
σου αρέσει μόνο να μιλούμε

Μα, όσο καλά κι αν μαγειρεύεις,
αφού πια το έβαλες γινάτι,
τι τα ζητάς, τι τα γυρεύεις,
εμένα μου έλειψε το αλάτι

κι αν με κρατά η παλιά συνήθεια
και συνεχίζω την παρέα,
νιώθω η καρδιά μου ότι είναι ηλίθια
που δεν υπέστειλε σημαία.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Οι σκύλοι του χειμώνα

Οι σκύλοι του χειμώνα

Όταν το θέρετρο ερημώνει,
κάτισχνοι σκύλοι τριγυρνάνε
στα άδεια σοκάκια και αλυχτάνε,
σέρνονται ανήμποροι στο χιόνι

με το πετσί γεμάτο ζάρες
από την πείνα που τους λιώνει,
σαν ανεκπλήρωτες λαχτάρες
γέρων ανθρώπων, που ζουν μόνοι.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Νυχτερινό καθρέφτισμα

Νυχτερινό καθρέφτισμα

Δες, τα φώτα της πόλης καθρεφτίζονται
στου κόλπου τ’ ακυμάτιστα νερά,
όπως γυναίκα και άντρας που σχετίζονται
και σμίγουνε τη νύχτα ερωτικά.

Όμως το αρμονικό τους το ζευγάρωμα
βαρδάρης το ρημάζει, όταν φυσά,
γεύση έχει αλμύρας, πελαγίσιο άρωμα
και φέρνει δάκρυα ερωτικού καβγά.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Νύχτα με φεγγάρι

Νύχτα με φεγγάρι

Στις κόρες των ωραίων σου ματιών
καθρεφτιζόταν χθες το φεγγαράκι
σαν δόλωμα μοιραίο για τη λεία
που, έκθαμβη, αδυνατεί να κάνει πίσω.

Καθώς πρόβαλε η ρίζα των σμιχτών
δάχτυλων του ποδιού σου απ’ το γοβάκι,
τα απόκρυφα μου θύμιζε σημεία
του κορμιού σου, που θέλω να φιλήσω.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Νοικοκυροσύνη

Νοικοκυροσύνη

Πατημασιές γατίσιες στο καπό
μου φέρανε στο νου το σπιτικό σου,
όπου κάθε φορά νυχοπατώ,
την γκρίνια να αποφύγω ή τον θυμό σου.

Τα πολλά σου τα «μη» μ’ έχουν ταράξει,
ούτε που ξέρω πια πώς να φερθώ:
πρωτεύουν καθαριότητα και τάξη,
μου τα φοράς με το νοικοκυριό.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Μηροί

Μηροί

Κάθισες ανακούρκουδα∙ οι μηροί σου
μοιάζουν φτερά κατάλευκα πιερίδας
που σε λουλούδι επάνω ανοιγοκλείνουν
δείχνοντας κάθε τόσο αυτό που κρύβουν,
κρύβοντας κάθε τόσο αυτό που δείχνουν.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Μέθη

Μέθη

Σε αναπολώ εντονότερα όταν πίνω
μα ούτε το ξέρεις ούτε, ίσως, σε νοιάζει.

Ας ήταν να βρισκόμουν στο Λονδίνο
στον δρόμο σου την ώρα που βραδιάζει

κι εσύ να είχες φροντίσει να διακρίνω
ότι έβαλες το ΟΜΟ στο περβάζι.

Καθώς το νου μου έτσι να τρέχει αφήνω
ο ύπνος με παίρνει όταν η αυγή χαράζει

και στ’ όνειρό μου, ό,τι κι αν σου προτείνω,
δεν μου αρνιέσαι πια ούτε σε ξαφνιάζει.

Φιλιά, σε χείλη μυστικά, σου δίνω
ψηλαφώ τη σχισμή σου που σπαράζει

γεύομαι φύκια, λόγια σου απευθύνω
αισχρά, στυφό το σάλιο μου σταλάζει,

το κορμί σου τσακίζεται σαν κρίνο
στα χέρια μου, νοτίζει κι ευωδιάζει

κι όταν ξυπνώ είμαι ανίκανος να κρίνω
αν μια τέτοια ηδονή με όνειρο μοιάζει.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ

Κάρολος Τσίζεκ, Μακαρόνια

Μακαρόνια

«Είναι οι γυναίκες σαν τα μακαρόνια:
τα σχήματα πολλά, μα η γεύση μία,
al dente νέες, πλαδαρές στα χρόνια,
αν και διαφέρουν, μοιάζουν στην ουσία,
πάντα το ίδιο ζυμάρι, αλλιώς πλασμένο,
κάτι ξέρω κι εγώ, γι’ αυτό επιμένω…»

λέει φίλος γυναικάς, διαβόλου κάλτσα,
σαν να ξεχνάει τι ρόλο παίζει η σάλτσα.

Από τη συλλογή Στίχοι έρωτα και αγάπης (2005) του Κάρολου Τσίζεκ

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Κάρολος Τσίζεκ