Μαρία Τζίκα, Μικρό ερωτικό της αβύσσου

Μικρό ερωτικό της αβύσσου

Αυτή η γη
που ανταμώσαμε
φαινομενικοί εραστές
σε ήμερα τοπία,
είναι το ανάποδο
της αβύσσου.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Μητέρα των νεφών

Μητέρα των νεφών

Στων θόλων τη φαντασμένη πληρότητα,
με προσωπεία
των ασχημάτιστων πόθων της
αιωρούνταν πάντα
αβέβαιο σώμα
μέχρι που της ζητήθηκε να πέσει
στις στιβαρές πιθανότητες του αέρα,
στο γδάρσιμο των πήλινων άστρων.

Θυμήθηκε κάτι φτερά,
καραδοκούν πισώπλατα
ορμούν σαν ένστικτα στις φτέρνες
θυμήθηκε τους εύτολμους
που γίναν φεγγαρόσχημα σημάδια
στα ανέγνωρα περάσματα,
μα όταν αφέθηκε
για να πληγώσει τη βαρύτητα
κατέληξε στο έσχατο κράτημα,
στην οροφή του διαβόλου
με τα γλυπτά εντόσθια του νου της
τσακισμένα
και δίπλα της χορταριασμένα πούπουλα
από θαλασσινά πουλιά
που ξέβρασαν περίσσεμα
οι τρύπες του ουρανού.

Έζησε εκεί
μια χωμάτινη μητέρα των νεφών
πλανημένη
από τον δίποδο άνεμο
απόγινε συμβολισμός,
μια ζωντανή τοιχογραφία της αβύσσου.
Μια επιπόλαιη σχισμή το σώμα της
διανοίγει
το ατράνταχτο κενό
της ελευθερίας.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Ματαίωση

Ματαίωση

Δεν θα σε μαγαρίσω, καλέ μου
θα σε αφήσω
τίμιο κι αλαργινό
στο ψυχρό κέντρο της ματαίωσης,
θα λυτρώσω τις ξαστεριές που δέσμευσε
η παραπλάνηση της ένωσής μας,
εξαπολύοντας
μια ωφέλιμη καταιγίδα,
θα ξεθωριάσω
τα ποθητά φεγγάρια,
τα σύννεφα σε σχήμα εραστών
και την αιμορραγική, από επιθυμία, καρδιά μου
θα στραγγίξουν τα σφραγισμένα χείλη μου.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Η φυσική εντελέχεια της ματαιότητας

Η φυσική εντελέχεια της ματαιότητας

Φυλλαράκι τυχάρπαστο
σε αγέρωχο δέντρο,
με εκβάλλει γλοιώδες
το στομάχι μιας κάμπιας.

Τώρα
υπόλειμμα αδιάφορο
κινούμαι
κάτω από περαστικά παπούτσια,
στα πατάκια εξόδων
με το στίγμα του λεκέ
ως μόνη υπόσταση.

Δεν έχω προοπτική
να γίνω πάλι φύλλο,
να επιλέξω ένα αιωνόβιο κλωνάρι,
να πρασινίσω το άχρωμο σύμπαν
αψηφώντας την άδικη φύση του.
Κάτω από αναγκαία πατήματα,
νωθρό κατάντημα,
ανασκάβω άγνωστους προορισμούς
ενθαρρύνω μεταλλάξεις
παραδίνομαι σε άσκοπες ανακυκλώσεις.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Η γυναίκα με τα εκατό παιδιά

Η γυναίκα με τα εκατό παιδιά

Ακολουθώ την πλάτη της γυναίκας
που καταπίνει ο νυχτωμένος δρόμος,
τον μπερδεμένο ύπνο μέσα στις παντόφλες
ξεφλουδισμένα μάγουλα μες στην παλιά εσάρπα
έναν τυχοδιώκτη σκόρο
που τα κατατρώγει όλα,
εδώ και χρόνια.

Στο μεσοδιάστημα του λήθαργου
θυμήθηκε μια παλιά αποστολή
σε μια παραίσθηση
να μιλάει με τα παιδιά της.
Έχει εκατό παιδιά
όλα κορίτσια
ζητούν εργάτριες
τρέχει να προλάβει τα ισάριθμά τους στομάχια,
πάντοτε το είχε μόνη έγνοια.

Η εικόνα της σκοντάφτει,
τη συγκρατώ από το μπράτσο,
«Ποια είσαι;» με ρωτάει.
«Η εγγονή σου είμαι, γιαγιά,
ξέχασες να μου πεις ένα παραμύθι.»
Μια παύση αφόπλισε τον άκαιρο περίπατο,
διπλώθηκα παιδάκι στο πλευρό της,
προσμένοντας την ποθητή επιστροφή
με μια ιστορία,
μία από εκείνες που έφερναν πάντα ύπνο σπλαχνικό.
Από ρωγμές του βλέμματος
χυνόταν άστεγη η καρδιά
ενόσω άδειαζαν οι μνήμες
από την αγάπη.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Η αλήθεια

Η αλήθεια

Όταν ακούμπησε την αλήθεια,
μια σπίθα από την κόλαση του Ρεμπό
την ηλέκτρισε
ως τα βάθη της παραλυμένης σκέψης της.
Η αλήθεια
την βρήκε πεταμένη
να μάχεται το σκληρό μαξιλάρι,
να διακινδυνεύει
στο φόβο μιας μαύρης τρύπας,
την κεκτημένη αρχή,
να συρρικνώνεται
τηρώντας νόμους της εξαφάνισης
σε ένα τσιμεντένιο κουτί,
με αργούς σφυγμούς της ζωικής θέλησης
να προετοιμάζεται για τη σαρωτική αυτοσυνείδηση
και να αλλάζει εκφραστικά τις σημασίες.
Η αλήθεια
την κρέμασε
με σχοινιά από το ταβάνι
για να μπορεί να στέκεται ολόρθη σα ζωντανή.
Τώρα πια ολόρθη σα ζωντανή,
συνηθίζει στο ψέμα.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Ερωτευμένοι απόντες

Ερωτευμένοι απόντες

Ένα πομπώδες άρπαγμα
την αποθέτει αγαλμάτινη στο κρεβάτι.
Μια αρσενική εικόνα
βόσκει το ασάλευτο σχήμα της,
μέχρι εκεί που η αίσθηση εκλείπει.
Αποδιδράσκουν τα δεμένα χείλη
ίσως να φταίει
που λίγο πριν
χάραξε πάνω τους
το σώμα ενός κούρου
ολοζώντανου.
Ίσως να φταίει που λίγο πριν
το αμέτοχο δέρμα
επινόησε έναν ερωτευμένο
την μεταμόρφωσε σε θελκτική
μπροστά στον όλβιο πόθο
της φυγής της.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Εξίτηλος έρωτας

Εξίτηλος έρωτας

Μοναχική γυναίκα
το εξίτηλο φιλί σου
περιγράφει
απόμακρη τελειότητα
και τα χείλη του τυχαίου εραστή.
Γλιστράς τις εξιδανικεύσεις σου
στους ψηφιδωτούς πόρους των απολαύσεων,
σκληρή ερωμένη
επικάθεσαι στον φανελένιο θώρακα,
ακούς το ράθυμο ψιθύρισμα του έρωτα
να σε αψηφά.
Μακρολογείς μιαν ένσαρκη επίθεση,
χτυπάς τον οργασμό,
κακουργείς τα ανυπάκουα αισθήματα
μιας ταγμένης ηδονής,
ενόσω εκείνος
με κατάκλειστο βλέμμα
απωθεί τις απροσποίητες εμμονές
σε πενιχρά αγκαλιάσματα
της σαγήνης.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Βιβλική ημέρα

Βιβλική ημέρα

Είχε βγάλει τα μαλλιά της
και χτένιζε αμέριμνη
τις αναμνήσεις τους,
άκουσε στα σύννεφα ραγίσματα
και μαύρα ράμφη να σκοτώνουν τα δέντρα στον αέρα
στις λακκούβες τους να σπέρνονται σπίτια
με αφυδατωμένα χρώματα
κι αμμώδεις εσοχές.
Όλες οι φαγωμένες σάρκες ενωθήκανε.
Γίναν αμνοερίφια κι άνθρωποι
φτύσανε το ελαττωματικό χώμα
με τους κυνόδοντες της ιστορίας μέσα του
που τους χρησίμευαν
για ψεύτικα μάτια,
τρίψανε τα αποτύπωματά τους,
έφυγαν για νέα περιβολή.

Τα παιδιά
μια μάζα από φίλια στοιχεία,
ένας πάνσοφος κορμός
με πτερωμένες τις φολίδες του,
πιάστηκαν
στο γονεϊκό πλέγμα μιας θεότητας,
η εναπομείνασα ύπαρξη
εκτινάχτηκε στις ατραπούς του χάους
κι έπεσε σαν κέρας
στη μεγάλη μύτη ενός άστρου
που θα πέθαινε για πάντα

φόρεσε τα μαλλιά της,
ξάπλωσε μόνη
όπως κάθε ημέρα
γιατί για εκείνη
ο κόσμος έλειπε από καιρό
και τίποτα στον χαλασμό του
δεν τον είχε αλλάξει.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Ατελεύτητη μητρότητα

Ατελεύτητη μητρότητα

Ονειρεύτηκα την κόρη μου
γριούλα,
κάτω από άγριες ρυτίδες
αναίτια να πληγώνεται
το ευλογημένο σώμα
του ποιητή Θεού εντός της,
ονειρεύτηκα να αποχωρίζομαι
το παντοτινά αφημένο στη μητέρα χέρι,
να σωριάζεται η αγάπη μας σκόνη
μες στην άδεια κοιλιά μου.
Όσο λιγόστευαν οι αξύπνητοι φόβοι
τεντώθηκε πάλι,
παιδί,
χαϊδεμένο απ’ την καθάρια αφή
της ψυχής μου,
μυημένο στον ατέρμονο σφυγμό
της αγκάλης.

Την κράτησα
μικρό θεμέλιο του στήθους μου,
της εξιστόρησα με ανακούφιση
τον ανύπαρκτο χρόνο
την ατελεύτητη μητρότητα.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα

Μαρία Τζίκα, Άσχημες γυναίκες

Άσχημες γυναίκες

Μια άσχημη γυναίκα
αδιάφορα εντυπωμένη
στην επιφάνεια του αέρα,
οι τρίχες της κομμένες κλωστές
άτσαλα κεντούν το κρανίο,
μάτια μικρά
στενεμένα από ανία,
κρατήρες παγιωμένης λάβας,
δεν απειλούν καμιάν υπόσταση με φλόγα,
αναγερτή στις πτυχές της μητρότητας
κακοτυχίζει κάθε ιδρωμένη επαφή.
Αδιαφορώντας για ατυχείς ασυμμετρίες
της διαλεγμένης ανοσίας
αυτοανακηρύχτηκε
η όμορφη για πάντα.

Μια άσχημη γυναίκα,
μια ενοχλητική σκίαση
της ορθής επιλογής,
του αγαθού έρωτα,
το πνεύμα της δέσμιο
μυθωδών πραγμάτων
μιαν άδηλη προσποίηση
διαβρώνει το αμιγές μυαλό,
εν τέλει
δεν αποτραβήχτηκε ποτέ
από την επίκτητη συνθήκη
της δύσμορφης ανο-η-σίας της.

Από τη συλλογή Ελαττωματικό χώμα (2015) της Μαρίας Τζίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Τζίκα