Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Τα παιδιά μας

Διονύσης Σαββόπουλος, Τα παιδιά που χάθηκαν (δίσκος: Το περιβόλι του τρελού (1969))

Τα παιδιά μας

Κάποτε τα παιδιά μας ξυπνούσαν νωρίς
και τραγουδούσαν τραγούδια του Μάη.
Τώρα τα παιδιά μας μεγάλωσαν
ξυπνούν το πρωί και δεν τραγουδούν.
Τα παιδιά μας είναι σαν τα άλλα παιδιά
που δεν έχουν τίποτα να πουν.

Τα λόγια τους λιγοστά
κι η μοναξιά θηρίο!

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Advertisements

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Εξευτελισμός

Εξευτελισμός

Στην αρχή ήταν λέξεις
(σκόρπιες, ανυπάκουες, άτακτες
δίχως νόημα).
Είπε να τα παρατήσει.
Όμως με την επιμονή τον καιρό
άλλαξαν.
Τώρα κάνουν τα θελήματά του
φιλούν το χέρι του, λένε «ναι»
τολμά να παίξει κι αυτό το κεφάλι του
ακόμη.

Θεέ μου τι εξευτελισμός…

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Τα καρφιά

Τα καρφιά

Απ’ τον φεγγίτη
η νύχτα έπεφτε άδεια
ενώ περίμενε να ξημερώσει.

Μονάχα μέσα
–πολύ μέσα–
άκουγε την Άννα να τραγουδά
κι οι φονιάδες του ύπνου αραίωναν.
Θυμήθηκε τότε
εκείνη την άδεια «μετά δημοσίων θεαμάτων»
κι άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του.

Έβγαλε μια φούχτα καρφιά…

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Οι άνθρωποι

Οι άνθρωποι

[Ενότητα Ο έκπτωτος άγγελος]

Άκουσε,
δεν έχω τίποτα άλλο να πω,
μόνο χαμήλωσε το φως
πες πως
οι άνθρωποι ωριμάζουν αργά
και μόλις τελειώσουν
θυμούνται πως δεν έχουν αρχίσει
ακόμη.

Κλείνουν τα μάτια
και φαντάζονται άλλα…

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Ο έκπτωτος άγγελος

Ο έκπτωτος άγγελος

[Ενότητα Ο έκπτωτος άγγελος]

Το ελικόπτερο κατεβαίνοντας
τάραξε τον ύπνο του έκπτωτου άγγελου.

Άδειασε ο ουρανός
κι είδα τότε τον άγγελο
γυμνό
σε μιαν άκρη να κλαίει.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Εαρινό ξύπνημα

Εαρινό ξύπνημα

Η μέρα άνοιξε σήμερα
σαν ένα βιβλίο με παιδικές ζωγραφιές.

Θα ’θελα να τρέξω σ’ όλες τις φράσεις μου
για να στο πω,
να βρω το χαμένο κλειδί
για να σε συναντήσω,
γιατί η μέρα ήταν καλή,
ένα ξαφνικό φιλί μέσα στον κόσμο.

Θα ’θελα να στρώσω το λιτό πρόγευμά μου
να γευθώ την αγάπη χαρούμενος,
σήμερα,
που η μέρα μ’ άγγισε
σαν μια εαρινή μυροφόρα.

Από τη συλλογή Εαρινά εγκώμια (1956) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Μέσα στο ρολογάδικο

Μέσα στο ρολογάδικο

[Ενότητα Ο έκπτωτος άγγελος]

Άκουσε το χρόνο σαν μια απειλή
να σημαίνει μέσα του
και τρομαγμένος
βάλθηκε να σημαίνει το σήμα κινδύνου
ξεσηκώνοντας όλα τα ρολόγια
μέσα στο ρολογάδικο.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Το πραγματικό του χρώμα

Το πραγματικό του χρώμα

[Ενότητα Αγριοφράουλες]

Ο ήλιος
έκλινε προς το μαβί.
Έσκυψε και τη φίλησε
και ο ουρανός γέμισε χρώματα.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Σκηνικό

Σκηνικό

[Ενότητα Αγριοφράουλες]

Έσκυψε
και τη φίλησε
κι άκουσε ν’ αναβλύζει μέσα του
δροσερό το νερό.
Σιγά σιγά
μετατοπιζόταν στα ενδότερα.
Κάθισε
στη σκιά
εκεί που το σκοτεινό καφέ
είχε μια γεύση πικρή.
Ο ουρανός
ένα γαλάζιο κατά τον ποιητή.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Όπως σε λούνα παρκ

Όπως σε λούνα παρκ

[Ενότητα Αγριοφράουλες]

Χορεύουμε Μαρία;

Πήρε το χέρι της μέσα στο χέρι του
κι άρχισαν να γυρίζουν γύρω τους τ’ άστρα
όπως ακριβώς σε λούνα παρκ.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Μοσχοβόλημα

Μοσχοβόλημα

[Ενότητα Αγριοφράουλες]

Κει πάνω
την πήρε ο ύπνος.

Όταν ξύπνησε
μοσχοβολούσε ακόμη η κάμαρη.
*
Από τότε που έφυγες σε καλωσορίζω συνέχεια.
*
Άνοιξε την ομπρέλα σου,
τόσο άσπρο μπορεί να σε σκοτώσει.
*
Αυτό το άστρο μύριζε θάλασσα.
*
Είμαστε τόσο μακριά κάθε φορά που επιστρέφουμε.
*
Γιατί φωνάζεις; Μέσα σε τόση σιωπή ποιος
θα σ’ ακούσει;
*
Χαμήλωσε το φως μπορεί να χτυπήσεις.
*
Μ’ αρέσει το πρωί να στοχάζομαι.
Με βοηθεί να ξυπνώ.
*
Πάντα στο βάθος έπιανα τον εαυτό μου έξω.
*
Μύριζε πάλι κερί και βεγγαλικό έξω απ’ τον νάρθηκα
τα δικά μας ανοιξιάτικα πάθη ξεσηκώνοντας.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Θερισμός

Θερισμός

[Ενότητα Αγριοφράουλες]

Μέσα στα σίγουρα μαλλιά της
θέριζα κληματίδες
τα όνειρά μου.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Βατόμουρο

Βατόμουρο

[Ενότητα Αγριοφράουλες]

Η γλώσσα της βατόμουρο γλυκόξινο
κάτω απ’ τη γλώσσα μου.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Απελευθέρωση

Απελευθέρωση

Δεξιότερα ή αριστερότερα
δεν έχει καμιά σημασία.
Βάδιζε όπως ο κάβουρας
αποφεύγοντας τις κακοτοπιές.
(Άλλωστε η συντέλεια του κόσμου αργούσε.)
Μπορούσε να σήπεται συνεχώς
μηρυκάζοντας λέξεις.
Δεν είχε άλλωστε βλέψεις.
Όμως το σκουλήκι είναι σκουλήκι
κι όσο το θυμάσαι πληγώνει.

Έσπρωξε το σημείο ανασχέσεως
και βρέθηκε έξω.

Από τη συλλογή Εν μέσω αλαλαζόντων (1991) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Υπόμνηση

Υπόμνηση

Μνήμη Κώστα Γαρίδη

Πρέπει να τον μαλώσει πάλι.
«Μίλησε λοιπόν» του φωνάζει «πες κάτι
χαμογέλασε, έστω,
κοίταξέ με
θαρρείς πως δε σε παρακολουθώ;
Το μυαλό σου όλο στην Αίγινα
κι είναι πέντε χρόνια τώρα που λείπεις».

Το συγκεκριμένο ποίημα του Γιώργου Στογιαννίδη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό το τραμ (τεύχος 15, Νοέμβριος 1990).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Πικ νικ

Πικ νικ

Οι επισκέπτες θα παίρναν μαζί τους
όλα τ’ απαραίτητα.
(βελόνες, κλωστές, ένα τόπι του τένις
κι εκείνη τη σπασμένη κούκλα
που σαν ζουλούσες
έβγαζε ένα «αχ» από μέσα της
και την παίρναν τα δάκρυα αμέσως)

Το συγκεκριμένο ποίημα του Γιώργου Στογιαννίδη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό το τραμ (τεύχος 15, Νοέμβριος 1990).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Εσύ δε θα ’σαι

Θάνος Μικρούτσικος & Οδυσσέας Ιωάννου, Κράτα λίγο ακόμα
(ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Θάλασσα στη σκάλα (1999))

Εσύ δε θα ’σαι

Εσύ δε θα ’σαι του κόσμου αυτού
μιλάς μιαν άλλη γλώσσα, δε σε καταλαβαίνω,
τα μάτια σου ονειρεύονται, δε βλέπουν
σα να μην έχεις σάρκα, αέρας είσαι
κι όμως υπαρκτή.
Σ’ ακούω τη νύχτα μουσική που αγρυπνώ
ανεβαίνεις ολοένα με κατακλύζεις φως.

Θα πρέπει να ’χεις υποφέρει πολύ.

Το συγκεκριμένο ποίημα του Γιώργου Στογιαννίδη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό το τραμ (τεύχος 15, Νοέμβριος 1990).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Ελευθερία

Ελευθερία

Να σε ζωγραφίσω ήθελα
όταν το πρωί ξυπνούσα
με τα μάτια κλειστά
ελεύθερος
ύστερα από πολλά ξενύχτια
από δοκιμασίες σκληρές,
αλλιώς τι θα ’σουν;

Το συγκεκριμένο ποίημα του Γιώργου Στογιαννίδη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό το τραμ (τεύχος 15, Νοέμβριος 1990).

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Το γυμνό

Το γυμνό

Ζωγραφίζω γυμνό
δίχως προοπτική.
Αδειάζει
το πραγματικό στο αδιάκοπο.
Το χρώμα άνυδρο.
Το νερό κι ο αέρας έξω απ’ τον πίνακα.

Είναι ένα «μέσα» χωρίς φόδρα
που με ξεγελά
γυμνός μέσα στον εαυτό μου
ανακαλύπτομαι.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Όπως με το σεισμό

Όπως με το σεισμό

Πάλι
εκείνη η ανασφάλεια
μέσα του
εκείνη η εξωτερική υπόμνηση
το πολύφωτο που πάει κι έρχεται
το ψυγείο
το κάθισμα
το σπίτι ολόκληρο που τρέμει
ενισχύουν το φόβο του σκοτώνουν την πίστη του
όσο κι αν ρωτά
θέλει να βεβαιωθεί
πως
αυτή τη φορά δε θα κινδυνέψει
το σπίτι που διάλεξε θ’ αντέξει.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης

Γ. Ξ. Στογιαννίδης, Οι λέξεις διαστρέφουν την ηδονή

Οι λέξεις διαστρέφουν την ηδονή

«Τροχός ή ρόδα»;
Βασανίζει το μυαλό του να θυμηθεί.
Θυμάται λεπτομέρειες του μικρού μαγαζιού
τα παράθυρα που βλέπαν κάτω τον κάμπο ή τη θάλασσα
(απόγευμα προς το βράδυ)
ξαναφέρνει στο νου του την κάμαρη
το γυμνό κορμί που άστραφτε στο ημίφως.

Κάπως έτσι: «Τροχός ή ρόδα».

Επιτέλους ας τελειώνει μ’ αυτά.
Οι λέξεις διαστρέφουν κάποτε την ηδονή
δε χρειάζονται.

Από τη συλλογή αμήχανη έξοδος (1982) του Γιώργου Στογιαννίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γ. Ξ. Στογιαννίδης