Άνθος Πωγωνίτης, Ο γιος του κρίνου

Ο γιος του κρίνου

Σ’ απόθεσαν σε φάτνη όταν γεννήθηκες.
Κι όπως ήσουν προϊόν κρίνου,
το κλάμα σου ξύπνησε τ’ άστρα και τους ανέμους
της ανατολής, σ’ ένα τρελό παιχνίδι.

Η πορεία προς την Αίγυπτο σου δίδαξε τι είναι ο κάθε Ηρώδης.
Στο Ναό ξάφνιασες τους επαγγελματίες ιερείς
και παραβίασες χώρους, παραδόσεων και προνομίων.

Στην Ελ-Γκαδίρ έγινες ώριμος και σοφός.
Η απόφασις δεν ήταν παρά επιταγή να μιλήσεις.
Οι Γραμματείς, οι Φαρισαίοι και οι πόρνες ήταν το αλάτι.
Τα Σόδομα ο καθρέφτης κ’ η Μαγδαληνή το δέος.

Οι Εσσαίοι έχτισαν την οικοδομή της ιδέας.
Οι δειλοί δεν είχαν καρδιά και πιο πολύ δεν είχαν όνειρα.

Οι Πέρσες, οι Άραβες κ’ οι Ρωμαίοι
τον προνομιούχο λαό του Ιεχωβά είχαν εκμηδενίσει.
Η υποτέλεια είχε γίνει συνείδηση και η άρχουσα τάξις
έρπουσα έφτασε στη θέση του υπηρέτη.

Οι Εσσαίοι βύζαιναν μίσος απ’ τους μαστούς της κατοχής.
Την εκατοστή δευτέρα επανάσταση επιθυμούσαν ως το θάνατο να υψώσουν,
και τον Ιούδα καθοδηγητή κι εντολοδόχο απέστειλαν.

Όταν δύναμη σκορπούσες για θάματα
έκπληκτος ο λαός σ’ ακολουθούσε.
Το «αγαπάτε τους εχθρούς σας» οι Εσσαίοι ερμήνευσαν:
να δένεις τους ιμάντες των Ρωμαίων.
Το «ελεήτε τους φτωχούς» θεμελίωση ανισότητος.

Το φραγγέλιο ήταν μια λάμψη, μόνο μια λάμψη χωρίς ίχνη
κι όταν είπες για την «Βασιλεία των Ουρανών»
μια συκιά κι ο Γολγοθάς έπλασαν δυο ήρωες, μια πλάνη και χιλιάδες ελπίδες.

Τα κρίνα θάναι πάντα ωραία κ’ οι άνθρωποι θα ερευνούν.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Μνημεία

Μνημεία

Με σμίλη φυγής ομοίωμα λήθης σκαλίζω
που ναυαγήσαν τα πάντα σε θύελλες.
Με τους ανέμους της μνήμης έρχονται ψίθυροι.
Στις ώρες της νύχτας και στης αυγής την παρουσία
πληθαίνουν των χιμαιρών τα είδωλα.

Γυμνός σαν φύλλο και πέτρα δοκιμάζομαι∙
εκτείνομαι ως το χείλος της πικρίας κι επιστρέφω στο σαρκασμό.
Στην έρημο τον εαυτό μου περπατώ ερευνώντας.

Μια εικόνα που χάνεται, ο χρόνος, σ’ έν’ απύθμενο χάος
και στην επιφάνειά του τα γεγονότα γίνονται μύθος.

Ένα βάθρο μού χρειάζεται και λίγη υπομονή.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Πορεία

Πορεία

Φεύγεις.
Σε νιώθω κάθε μέρα να φεύγεις.
Ανεμίζουν τα πανιά τους οι θύμησες.
Στο πέλαγος του χρόνου σαν μόριο μοιάζω
δεν περιέχω μήτε τέφρα χωρίς εσένα∙
μια στιγμή μονάχα το νέκταρ σου άφησες.

Πλησιάζω
κάθε μέρα και πλησιάζω στην άγνωστη γέννηση
όταν των αισθήσεων οι σειρήνες θα φεύγουν
των υπολοίπων η κατάθεσις θα γίνει
άλλη πνοή, την πνοή μου θα αφομοιώσει
προσφορά στην αιώνια μεταλλαγή σου.

Ο δρόμος σου
είναι μια κορδέλα για τα μαλλιά των γυναικών.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Βίοι παράλληλοι

Βίοι παράλληλοι

Στη μνήμη μου μένεις μια νέα γυναίκα∙
καθώς κυριαρχούσε στη σκέψη σου προστασίας αναζήτησις,
η αβεβαιότης σ’ ανησυχούσε πολύ.
Το ένστιχτό σου στης υποκρισίας την τέχνη σ’ ανέβασε.
Αδελφή σου η κοινωνία σε προστατεύει.
Των αγίων τα ομοιώματα δεν κάνουν διακρίσεις∙
δέχονται λιβάνια και προσευχές με την ίδια απάθεια.
Τα μεταξύ σας αμοιβαία βλέμματα επιζητείτε
να οικοδομήσετε με δάκρυ πλασματικότητες
– πιστοποιητικόν εντίμου βίου.

Όταν ο χρόνος την πορεία σας ανακόψει
σε πυθίες μεταβάλλεστε.

Τα Σόδομα κ’ οι Δελφοί δεν έχουν αποστάσεις.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Γλάροι

Γλάροι

Ήρθαμε φορώντας γυμνότητα.
Της αυγής το χαμόγελο παραδείσους υπόσχονταν.
Στο γιαλό μόνο φύκια υπήρχαν και φλοίσβος κυμάτων∙
μήτε ίχνη βημάτων μήτε ίσκιοι καραβιών.

Γλάροι κάτοικοι μιας άγνωστης χώρας ήταν∙
ραμφίζαν το παρόν κι όταν μας είδαν γέλασαν πολύ.
Δεν κάνουν ποτέ μια πλάνη σκοπό.
Αγνοούν τη ματαιότητα, την αθανασία, δεν έχουν ήρωες
και δεν έχουν τάφους να συμβολίζουν.

Απεριόριστοι, μεγάλοι, χωρίς τέρματα οι δρόμοι τους.
Δεν έχει όρια η ελευθερία τους, την κερδίζουν κι όταν κοιμούνται.
Οι γλάροι δεν έχουν δεσμά.

Η αναζήτηση θα παραμείνει μια λεπτομέρεια.
Ας υπήρχε τουλάχιστον λίγο φως κι ένα σκαλοπάτι.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης

Άνθος Πωγωνίτης, Συρματοπλέγματα

Γιάννης Ρίτσος & Χρήστος Λεοντής, Τούτες τις μέρες
(τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης / έργο: Καπνισμένο τσουκάλι (1975))

Συρματοπλέγματα

Ο ήλιος αφήνει μια γλύκα στις καρδιές των ανθρώπων
καθώς περπατάει στους δρόμους της πολιτείας,
που καρτερεί τους αιώνες του μέλλοντος.
Στη χώρα τούτη άργησε νάρθει.

Η νύχτα ήταν περισσότερο μεγάλη και πικρή∙
είχε περάσει από τα κλειστά παράθυρα, τις πόρτες
και τους τοίχους, που κλείναν μέσα τους τα πάντα.

Ν’ ανέβω στο μεγάλο κλωνάρι του δέντρου
να πολεμήσω τα μολυβένια σύννεφα που στέκουν.
Μπορούν ν’ ανέβουν χιλιάδες άνθρωποι, χιλιάδες.

Να μη λάμπει το δάκρυ των παιδιών στο σκοτάδι,
να μη κρέμουνται τα δάχτυλα στους άδειους μαστούς,
να μη τονίζουν οι λυγμοί το θλιβερό τραγούδι της πείνας.

Αν δεν έλεγες να ελεούνται οι φτωχοί,
δε θάχαν εξισώσει τους αδελφούς σου με τα ζώα.
Δε θάλουζαν το κορμί τους με τον ιδρώτα και το δάκρυ τους.
Κι αν δε μας χάριζες τον παράδεισο των ουρανών.

Είναι και μαύροι είναι και κόκκινοι
αυτοί που θέλουν το δικό τους παράδεισο,
κι είναι ακόμα τα χέρια μας άδεια κι ο ίσκιος μας αγκαλιάζει το χώμα.

Τα συρματοπλέγματα, οι Καίσαρες και οι Καγιάφες,
καθρεφτίζονται στο πηγάδι του χρόνου.

Λίγη υπομονή κι ένα νεκροτομείο.

Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964) του Άνθου Πωγωνίτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Άνθος Πωγωνίτης