Θεοδώρα Ντάκου, Μέχρι να σε ξαναδώ

Αλέξης Παπαδημητρίου & Ρόνη Σοφού, Είσαι παντού και πουθενά
(τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής / δίσκος: Η αγάπη μας (1987))

Μέχρι να σε ξαναδώ

Μέχρι να σε ξαναδώ
δε θα μπορώ ν’ ακούω μουσική
μήπως γλιστρήσει ο ήχος σου απ’ την καρδιά μου.

Δε θα γυρνώ στους δρόμους
γιατί θα θέλω να σε συναντήσω
μέσα σ’ όλα τα μάτια που περνούν.

Μέχρι να σε ξαναδώ, κάθε βράδυ
θα έχω την επέτειο των χεριών σου
την ίδια ώρα, την ίδια ακριβώς
– πίκρα μου και χαρά μου, πόσα χρόνια
σκαρώνεις ιστορίες πριν να κοιμηθείς.

Κι όταν σε ξαναδώ,
θα ψάχνω μέσα στις κινήσεις σου
μήπως και τάχα ξέρεις για τον πόνο μου.
Μέσα στ’ ανίδεο χαμόγελό σου
όλος ο κόσμος αναδεύεται∙
ούτε σαράντα χρόνια να το κυνηγώ
δε θα μπορώ να βρω το μερτικό μου.

Από τη συλλογή Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Περίεργο

Μάνος Χατζιδάκις, Ερημιά (ορχηστρικό)
(ταινία/δίσκος: Ποτέ την Κυριακή (1960))

Περίεργο

Γυμνώθηκα απ’ το βάρος κα τη ζεστασιά σου.
Είναι σα να ’χασα μια κρούστα ή το καύκαλό μου.

Δυναμώνουνε οι ήχοι,
ζωηρεύουνε τα χρώματα,
γιγαντώνεται η κίνηση,
κοντεύω να λιγοθυμήσω απ’ τις μυρωδιές.

Ο αέρας που μπήκε ανάμεσα σε σένα και σε μένα
μεταφέρει τους ερεθισμούς χωρίς έκφραση.
Ο αέρας ανάμεσα σε σένα και σε μένα
είναι μονάχα απόσταση.

Περίεργο,
τόση ελευθερία, τόση ερημιά.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Ζεστή ακόμα

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Με κλειστά παράθυρα
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985))

Ζεστή ακόμα

Ζεστή ακόμα από την ξένη αγκαλιά
ενώνεται η νύχτα σου μαζί μου.

Δεν τολμώ να βάλω το χέρι στα μαλλιά σου
μη συναντήσω ξένα δάχτυλα.

Μένω ξαπλωμένη δίπλα σου
χωρίς κουβέντα, χωρίς επαφή.
Ταπεινωμένη. Από το χνώτο σου
να μη μπορώ να φύγω.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Όλο ραγίσματα

Γιάννης Ζαχαρόπουλος & Σωτηρία Λεονάρδου, Άσπρα μαύρα σκαλοπάτια
(ερμηνεία: Σωτηρία Λεονάρδου / δίσκος: Δεν έχω χρόνο μάτια μου (1995))

Όλο ραγίσματα

Όπως όταν σκοτώνεις ένα ζώο
στο τέλος πνίγεται κι η οιμωγή
μες στην ανάσα που μαλάκωσε με αίματα,
δεν έχω πια καθόλου δύναμη να μιλήσω.

Είναι ακόμη και τα δάκρυα ψιθυριστά
κι αυτό το τσάκισμα που βαθαίνει μέχρι τον ύπνο μου
αθόρυβο σαν αναστεναγμός. Και μοναχά η φωνή σου
μπορεί ν’ ακούγεται όλο προφάσεις και ραγίσματα.

Μακραίνουν τα μαλλιά σου μες στον ουρανό
πάνω στο πρόσωπό σου κάτι σβήνει.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Είναι ανόητο

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Ανόητες αγάπες
(ερμηνεία: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας & Πυξ Λαξ /
δίσκος: Για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης (1994))

Είναι ανόητο

Είναι θλιβερό να νανουρίζεις την αγάπη μου
έτσι ανέμελα και χαμογελαστά. Έτσι αδέξια
να πασαλείβεις τις πληγές μου με διαχύσεις.

Εκείνο το χαμόγελο που το στολίζεις με αμηχανία
σαν άσχετη απ’ όλα, σαν κατάπληκτη ευγένεια
στριφογυρίζει μες στα μάτια μου και τα στεγνώνει.

Να ξεγλιστράς ακόμα κι απ’ τον εαυτό σου,
να του φοράς κολάρο, να τον λιώνεις,
να βρομίζουν και την τελευταία προσφορά τα προσχήματα
είναι ανόητο…

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Να μου τη δώσεις πίσω

Νίκος Ζούδιαρης, Δεν μπορώ
(ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης / δίσκος: Όπως μυστικά και ήσυχα… (1995))

Να μου τη δώσεις πίσω

Το καλοκαίρι πέρασε με προσπάθειες για προσαρμογή.
Έξω χαμόγελα, μέσα τρόμος μην ικετέψω ξανά για το στόμα σου.
Συχνά φλυάρησα δίπλα σου και μετά περπάτησα ώρες
με το μεσημέρι να καίγεται στα μαλλιά μου
να χώνεται στα ρούχα μου και στην αναπνοή μου
βλέποντας τα πόδια μου να σαλεύουνε στα χώματα…

Δε μπορώ πια να ζήσω σαν άνθρωπος.
Για σένα η φωνή μου, για σένα η κίνησή μου,
για σένα αυτός ο πόνος που με ζαλίζει
να κυνηγάω τη μυρωδιά σου, να τρέμω τον ίσκιο σου.

Πήρες την ψυχή μου και τη χαντάκωσες.
Πρέπει να μου τη δώσεις πίσω.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Δεν το θέλω

Δεν το θέλω

Τα χέρια μου που ξέρουνε να σε πονούνε,
που σε γυμνώνουνε απ’ τον εαυτό σου
αξιώνοντας υποταγή· κι αυτή η λατρεία
που άθελα τρεκλίζει πάνω στην όψη μου:

Να τι κρατάει στα γόνατά μου το κεφάλι σου.
Τα μάτια σου κλειστά, τα χείλια έτοιμα
να λιβανίζουνε την έξαψή μου.
Πρόθυμη να συμβιβαστείς για λίγες στιγμές –

Μονάχα να μη χάσεις τη βολή σου·
να ’ναι σίγουρος ο δρόμος της φυγής·
σίγουρος ο άνθρωπος που μας αγαπάει·
έτοιμο να περιμένει το ζεστό σπιτικό.

Όλα για σένα. Κι αυτές οι ηλίθιες τύψεις σου
μήτε που σ’ αφήνουνε να καταλάβεις
πως δεν το θέλω έτσι πια…

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Πρέπει να μάθω

Μίκης Θεοδωράκης & Μιχάλης Γκανάς, Πώς να ξεχάσω
(τραγούδι: Βασίλης Λέκκας / δίσκος: Ασίκικο Πουλάκη (1996))

Πρέπει να μάθω

Ο ξάδελφος Τάκης αγόρασε αυτοκίνητο·
θα κατέβει στην αγορά σε καινούριο μαγαζί
και θα μεγαλώσει το παλιό εργοστάσιο.
Όλο το βράδυ μού ’λεγε για το μωρό του·
με ρωτούσε για τη δουλειά μου και τις ευκαιρίες μου.
Έμαθα να λέω ψέματα για πεποιθήσεις και ιδανικά
και μίλαγα για «σίγουρα κέρδη» κοιτάζοντας τη θάλασσα.
Σκεπτόμουνα πως κάπου εκεί που είσαι θα τη βλέπεις
μέσα σε ζεστή αγκαλιά κι όμορφο ρούχο.
Σκάλωσε πια σε σένα το μυαλό μου και δεν περπατάει.
Τα χέρια και τα χείλια μου κουνιούνται ασυναίσθητα,
ανίκανα γι’ άλλη επαφή μετά τη δική σου.

Πρέπει να μάθω πια να ζω χωρίς εσένα.

(Κάποτε αναρωτιέμαι αν οι στίχοι μου είναι τίποτα άλλο
παρά αποτέλεσμα της αδυναμίας μου να σε κερδίσω.)

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Διάλυση

Αντώνης Κατινάρης & Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Τι να σου κάνει μια καρδιά
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / δίσκος 45 στροφών (1966))

Διάλυση

Θε μου, αυτό το ρήγμα που όλο μεγαλώνει μέσα μου,
αυτό το ράγισμα, το σπάσιμο πώς να το πω;
Έχει αδειάσει τα κόκαλά μου σαν κακιά αρρώστια,
έσκαψε τη φωνή μου σα ροκανητό καταστροφής.

Έτσι που όλα μ’ άφησαν και φεύγουν
μακριά απ’ την καρδιά, έξω απ’ τα μέτρα μου,
ψάχνω να βρω πεζούλι για να με σηκώσει
στους δρόμους που με ρούφηξαν, μα δεν με χωρούν.

Σώνει. Δε θα μπορέσω άλλο αποκλεισμό.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Χαμένη επαφή

Θεοδοσία Τσάτσου & Γιάννης Βουτσάς, Επαφή
(τραγούδι: Θεοδοσία Τσάτσου / δίσκος: Ύποπτος κόσμος (1999) /
σκηνοθεσία βίντεο κλιπ: Βαγγέλης Καλαϊτζής)

Χαμένη επαφή

Η εποχή που ζούσα στη ζωή σου
πέρασε σαν παράφωνη κραυγή.
Οι ώρες μας εγίνανε δυο εποχές·
ξεχώρισε ο καρπός από το σπέρμα
αφήνοντας τα σώματα γυμνά
στον ύπνο που θα ’ρθει ή και στο ρήμαγμα.

Κάποτε όμως (δεν πρέπει να το πούμε ανάμνηση)
τα λυγισμένα μέλη και τα στόματα
με την παράξενη φωνή, ενώθηκαν
σε μια στιγμή που όλο και πιο πολύ μακραίνει.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Δευτέρα πρωί

Δευτέρα πρωί

Τη Δευτέρα το πρωί πήρα ένα μακρύ, γερό ξύλο
το ’μπηξα βαθιά στη γλάστρα, το δοκίμασα
κι έπειτα έδεσα πάνω του το βλαστό
του φυτού, με κόκκινο μαλακό νήμα.
Ήταν μακριά ο χειμώνας, μα φοβόμουνα·
πάντα μετά τη σκόλη κάτι έρχεται.

Το ίδιο βράδυ ξέσπασε η καταιγίδα,
γκρέμισε όλα τα κάγκελα του μπαλκονιού,
η γλάστρα έπεσε στο δρόμο και τσακίστηκε.
Τέλεια καταστροφή. Και το περίεργο,
δεν έγινε ζημιά σε κανένα άλλο
μπαλκόνι. Σε κανένα άλλο φυτό.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου