Θεοδώρα Ντάκου, Εάλω η πόλις

Εάλω η πόλις

Από αυτή την πόλη έφυγε ο νταλγκάς,
τις λέξεις ασελγούν ανήσυχοι οι νέοι
κάνοντας τουρισμό στα μπαρ, συνουσιαζόμενοι
σε λάθος στιγμές, σε λάθος δρόμους,
ροκανίζοντας με περιέργεια
τα τραγικά ερείπια των χνότων μας.

Από αυτή την πόλη έφυγε η σεμνότητα,
καλοί αστοί μας υποδούλωσαν στα ίδια μας τα λόγια
μας απολίθωσαν σε υποχρεωτικό αποκλεισμό,
μας πήραν οι μπουλντόζες τις γωνιές, κι οι κουλτουριάρηδες
καταγράφουν τους έρωτές μας για να τους παίζουν
με τα παιδιά, τα χαλασμένα απ’ το ψέμα και τη ζήτηση.

Κι όμως, πυρακτωμένοι γύφτοι και χωριάτες
στα πέριξ τραγουδούν με μια καινούριαν ομορφιά,
ανυποψίαστοι για μας τους πεθαμένους που, σπασμωδικά
περισώζουμε τις πληγές μας, μην έχοντας
τίποτα καλύτερο για μια υποθετική στιγμή,
έστω ελπίδα να βρεθούμε πάλι μεταξύ μας.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (19844) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Advertisements

Θεοδώρα Ντάκου, Τρυφερότητα

Irving King (James Campbell and Reginald Connelly) & Harry M. Woods, Try a little tenderness (με τον Frank Sinatra)

Τρυφερότητα

Η τρυφερότητά σου
σαν ξεχασμένη νάρκη,
ξαφνικά, ανατίναξε
όλα τα οχυρά της απελπισίας.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Παραλλαγή ρεμπέτικου

Παραλλαγή ρεμπέτικου

Κι είναι πια αργά
να με λησμονήσεις
ακριβώς γιατί
στο αίμα σου δε μπήκα

κι ας αιμορράγησα
μέχρι θανάτου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Αγάπησέ με

Αγάπησέ με

Αγάπησέ με
φτωχικά
με πείνα και δίψα
με γυμνά πόδια
με ρεμπέτικο καημό
με την απελπισία
της άδειας τσέπης.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Έβρεχε πάλι

Έβρεχε πάλι

Έβρεχε πάλι όλη τη νύχτα
και φοβόσουνα.
Μαζί μου άνετα φοβάσαι,
άσκοπα κλαις, μιλάς κι απαιτείς.

Τελικά, διαπιστώνεις πως δεν έχεις
τίποτα απ’ όσα ζήταγες,
εμένα μόνο.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Όνειρα ανθεκτικά

Όνειρα ανθεκτικά

Όνειρα ανθεκτικά, επιθυμίες επίμονες,
χαρές και προσδοκίες, που πιέζουν
κι αντιστέκονται με την ίδια δύναμη
στην ύπαρξη και τον αφανισμό
αχρηστεύοντας την επιλογή ή τη λύση.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Τώρα καταλαβαίνω

Τώρα καταλαβαίνω

Πίστευα πως εκλιπαρούσα
την αγάπη σου

τώρα καταλαβαίνω
πως εκβίαζα την ψυχή μου
να σε δεχτεί.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Θέλω

Θέλω

Θέλω μια νύχτα με χιλιάδες μυρωδιές
θαλασσινές αυταπάτες
και την αφή σου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Χρόνια πολλά

Χρόνια πολλά

Δεν ξέρω αν σ’ αγαπώ γιατί με διάλεξες
ή επειδή φοβάμαι τη σιωπή.

Έγιναν όλα τόσο δύσκολα, τόσο πυκνά,
χωρίς ανάσα.

Έρημος και χρυσάφι και φωτιά.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Αιμορραγία

Αιμορραγία

καθώς σωπαίνουν οι στιγμές και κάθε νύχτα
μαζεύω κόμπο-κόμπο τη ζωή για σένα,
μέσα μου συμπυκνώνεται ο έρωτας
και παίρνει σχήμα,

είναι ψάρι
και σπαρταράει μες στην κόκκινη αρτηρία

είναι πουλί
και αιωρείται στο ηλιοβασίλεμα

είναι φίδι
και γλιστράει ανάμεσα στις παπαρούνες

είναι κορμί
και συσπειρώνεται κάτω απ’ τον ήλιο
και λιώνει σε ιδρώτα κόκκινο
κόκκινον σαν την απελπισία.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Τρελό φεγγάρι

Τρελό φεγγάρι

Και παίρνοντας το νεύμα σου
γι’ αγάπη, τον εαυτό μου είδα
γελοίο και υπέροχο

ένα τρελό φεγγάρι
στη βροχή.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Ζητώ ένα κορμί

Ζητώ ένα κορμί

όταν πέφτει το σκοτάδι
ζητώ ένα κορμί
για την ξαγρύπνια, για το κλάμα,
για τον έρωτα

Θα ’θελα το δικό σου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Μονάχα να ξεφύγω

Μάνος Ξυδούς, Προσέχω δυστυχώς
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Προσέχω δυστυχώς (2002))

Μονάχα να ξεφύγω

Θεέ μου, να σταματήσω αυτές τις επαφές
που με γεμίσαν όνειρα,
να σταματήσω το ψηλάφισμα των αναστεναγμών μου,
τη διαρροή μου κάθε ώρα και στιγμή.

Δε θα ευχηθώ κάτι ν’ αρχίσω μετά το τέλος
δεν θα το κάνω σαν ανακωχή

μονάχα να μη βλέπω πια
να μην ακούω πια
να μην περιμένω πια

ακόμα και η αγάπη με διέλυσε

μονάχα να ξεφύγω απ’ το φόβο
και να βολευτώ
όσο μπορώ πιο μέσα στο σκοτάδι.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Ανέμελα περιφέρεσαι

Ανέμελα περιφέρεσαι

Ανέμελα περιφέρεσαι στην καρδιά μου
κι έχεις επιτάξει και την πιο μικρή μου φωνή.
Και δεν είναι που δεν προσπάθησα να τραβηχτώ:
περπάτησα όλα τα σοκάκια να σε σκορπίσω,
ποτίστηκα όλη τη βροχή να σε σαπίσω –
αλλά πάντα καταποντίζεται κάθε απελπισμένη πρόφαση
και χαμογελάς μέσα στη μνήμη μου ανεύθυνα∙ και σε ζητώ
με πιο πολλή ταπείνωση, με πιο πολλή λαχτάρα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Όμως εγώ φοβόμουν

Όμως εγώ φοβόμουν

Σε περίμενα τόσα μεσημέρια κι όμως τα χέρια μου
δε μπόρεσαν να φτάσουν στα μαλλιά σου∙
εκείνο το χαμόγελο αιωρήθηκε λίγο,
σχημάτισε στον αέρα ένα ανυπεράσπιστο φιλί
κι έπειτα έπεσε πάνω μου, με παγίδεψε, δεν είδα
έξοδο κινδύνου.

Κάτω απ’ τα μάτια σου είναι όπως περπατάς νύχτα
σα μέσα σ’ όνειρο, μ’ ένα βάρος ακατανόητο,
διαπερασμένος από την αστροφεγγιά
και ψηλαφίζεις κάθε σκοτεινό θάμνο
μήπως και βρεις καμιά μουσική ξεχασμένη.

Μέσα στα μάτια σου οι νυχτερινοί θάμνοι καιροφυλακτούν.

Όμως εγώ φοβόμουν πάντα το ξημέρωμα
σαν τις σκιές, μη με διαλύσει.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Όταν σε λέω αγάπη

Όταν σε λέω αγάπη

Στο τέλος καταντά μια τύψη, άλλοι να πεινούν
κι άλλοι να γράφουν για τα μάτια της καλής τους,
άλλοι να πολεμούν και να σκοτώνονται
και γω να κάθομαι να γράφω για τον τράχηλό σου.

Όμως αυτή η σάρκα που μας εκδηλώνει
στον πόλεμο, στην πείνα και στον έρωτα,
για πες μου πώς θα ξεχωρίσει
τα θαύματα, πώς θ’ αξιολογήσει
τη ζωή και πώς θ’ απομονώσει
τα δάκρυά σου τη στιγμή που πρωταγγίξαμε
από το φοβισμένο αίμα των ανθρώπων;

Όταν σε λέω αγάπη μου, προσπάθησε να δεις∙
είναι το τελευταίο σκαλοπάτι μετά τον πανικό,
μετά την αγωνία ότι ονειρεύομαι, ότι δεν έχω φτάσει.

Όταν σε λέω αγάπη, δεν απομονώνομαι
μέσα στη μυρωδιά σου, δεν ξεχνάω την αλήθεια,
πρόσεξε πιο καλά στα χείλια μου, θα δεις
πως τίποτα δεν έγινε πιο εύκολο,
μόνο οι λέξεις αποκτήσαν αρτηρίες.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Είναι μια γειτονιά

Είναι μια γειτονιά

Είναι μια γειτονιά που δεν σωπαίνει∙
πότε ακούς τραγούδι, πότε καβγάδες, πότε βροχή.

Τα παράθυρα δεν έχουν γρίλιες,
τα μυστικά είναι μισόγυμνα,
τα παιδιά ανήσυχα.

Κι ακόμα και στην πιο λιπόθυμη νύχτα
ακούγονται λαχανιασμένα βήματα
να σκουντουφλούν στις πέτρες, να διστάζουνε,
και πάντα να καταλήγουν σε μια οικοδομή
στα σκοτεινά, να ξενυχτήσουν.

Κι όλη η γειτονιά σα να μην έχει πού να κοιμηθεί
σα να μην έχει πού να κλάψει.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Μέχρι να σε ξαναδώ

Αλέξης Παπαδημητρίου & Ρόνη Σοφού, Είσαι παντού και πουθενά
(τραγούδι: Μαρινέλλα & Κώστας Χατζής / δίσκος: Η αγάπη μας (1987))

Μέχρι να σε ξαναδώ

Μέχρι να σε ξαναδώ
δε θα μπορώ ν’ ακούω μουσική
μήπως γλιστρήσει ο ήχος σου απ’ την καρδιά μου.

Δε θα γυρνώ στους δρόμους
γιατί θα θέλω να σε συναντήσω
μέσα σ’ όλα τα μάτια που περνούν.

Μέχρι να σε ξαναδώ, κάθε βράδυ
θα έχω την επέτειο των χεριών σου
την ίδια ώρα, την ίδια ακριβώς
– πίκρα μου και χαρά μου, πόσα χρόνια
σκαρώνεις ιστορίες πριν να κοιμηθείς.

Κι όταν σε ξαναδώ,
θα ψάχνω μέσα στις κινήσεις σου
μήπως και τάχα ξέρεις για τον πόνο μου.
Μέσα στ’ ανίδεο χαμόγελό σου
όλος ο κόσμος αναδεύεται∙
ούτε σαράντα χρόνια να το κυνηγώ
δε θα μπορώ να βρω το μερτικό μου.

Από τη συλλογή Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Περίεργο

Μάνος Χατζιδάκις, Ερημιά (ορχηστρικό)
(ταινία/δίσκος: Ποτέ την Κυριακή (1960))

Περίεργο

Γυμνώθηκα απ’ το βάρος κα τη ζεστασιά σου.
Είναι σα να ’χασα μια κρούστα ή το καύκαλό μου.

Δυναμώνουνε οι ήχοι,
ζωηρεύουνε τα χρώματα,
γιγαντώνεται η κίνηση,
κοντεύω να λιγοθυμήσω απ’ τις μυρωδιές.

Ο αέρας που μπήκε ανάμεσα σε σένα και σε μένα
μεταφέρει τους ερεθισμούς χωρίς έκφραση.
Ο αέρας ανάμεσα σε σένα και σε μένα
είναι μονάχα απόσταση.

Περίεργο,
τόση ελευθερία, τόση ερημιά.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου

Θεοδώρα Ντάκου, Ζεστή ακόμα

Μίκης Θεοδωράκης & Αγγελική Ελευθερίου, Με κλειστά παράθυρα
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Φαίδρα [τραγούδια αγάπης] (1985))

Ζεστή ακόμα

Ζεστή ακόμα από την ξένη αγκαλιά
ενώνεται η νύχτα σου μαζί μου.

Δεν τολμώ να βάλω το χέρι στα μαλλιά σου
μη συναντήσω ξένα δάχτυλα.

Μένω ξαπλωμένη δίπλα σου
χωρίς κουβέντα, χωρίς επαφή.
Ταπεινωμένη. Από το χνώτο σου
να μη μπορώ να φύγω.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Θεοδώρα Ντάκου