Τόλης Νικηφόρου, χαμογελάνε μελαγχολικά οι θεοί

χαμογελάνε μελαγχολικά οι θεοί

προσφέρουμε τα πάντα χρόνια τώρα
για μια μικρή επιστροφή
να μας επιτραπεί να βάλουμε και πάλι
τα μαγικά γυαλιά μιας πρώτης νιότης
σε χρώμα πράσινο ή βαθύ γαλάζιο

αν και το ξέρουμε καλά
πως δεν υπάρχει αντάλλαγμα
κι από την αθωότητα
είμαστε εξόριστοι για πάντα

ίσως γι’ αυτό στον Όλυμπο απέναντι
τις μέρες που σε εκπληκτική διαφάνεια
οι χιονισμένες κορυφές του
σχεδόν αγγίζουν τον ουρανό
βλέπουμε τους δώδεκα θεούς
να χαμογελάνε μελαγχολικά

σαν να ζητάνε εκείνοι
τη δική μας επιείκεια

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, φιλάργυρος

φιλάργυρος

ωραία κοσμήματα
περίτεχνα
στην όψη τους που χάραξε αρχαίος τεχνίτης
βλέπω το αίμα να κυλάει σαν ταξίδι
ν’ αστράφτουν μυστικά οι αιώνες

ωραία κοσμήματα
βελούδινα
γενεές που σφυρηλάτησαν στο χώμα
καμιά φορά τους ψιθυρίζω λέξεις
τ’ αγγίζω έτσι αυθόρμητα, εκστατικά

όντα θνητά και μαγικά
ένα όνειρο που επιβιώνει
στο θηριοτροφείο της πόλης
ψυχές που πάντα αναζητούν το φως

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το νόημα του έργου

το νόημα του έργου

κάπου εδώ τελειώνει η παράσταση
και δεν έχουν καταλάβει ακόμα
αν το έργο ήταν κωμωδία ή τραγωδία
ποιος ήταν ο σκοπός και το νόημά του

στη μακρά διάρκειά του βέβαια
περισσότερο έκλαψαν παρά γέλασαν
και τώρα ακόμη προς το τέλος
όταν κάπου πάνε να γελάσουν
τα δάκρυά τους πνίγουν

ενώ ούτε καν είχαν ζητήσει να παίξουν
τους ανέβασαν με το ζόρι στη σκηνή
να μάθουν τον ρόλο τους στην πράξη
σ’ ένα εντελώς άγνωστο έργο

σύντομα λοιπόν φτάνει το τέλος
χωρίς να έχει ποτέ δοθεί
μια στοιχειωδώς πειστική απάντηση
με την απορία βαριά ως αυλαία

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το θέατρο του παραλόγου

το θέατρο του παραλόγου

οι απόκληροι
που γεννιούνται καταδικασμένοι
και χάνονται νωρίς
χωρίς καμία ευκαιρία στη ζωή

οροσειρές αδικίας
ωκεανοί δακρύων

οι ευτραφείς πομπώδεις ιερείς
που υμνούν έναν πανάγαθο
έναν παντοδύναμο θεό
σε μεγαλοπρεπείς ναούς

το αιχμάλωτο πλήθος που καταπίνει
το τεράστιο ψεύδος
ως καταφύγιο από χιλιάδες φόβους
και κυρίως τον φόβο του θανάτου

κι όσοι στην ερημιά απελπισμένοι
από το θέατρο αυτό του παραλόγου
γράφουν μάταιες λέξεις και δακρύζουν

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το ατέλειωτο ταξίδι

το ατέλειωτο ταξίδι

με κάτι απ’ τη φωτιά
κι από το τελευταίο του φως
μας γέννησε ένα άστρο μακρινό
και στη μεγάλη σκοτεινιά
μας εκσφενδόνισε
ν’ αναζητήσουμε μια νέα πατρίδα

ατέλειωτους αιώνες ταξιδέψαμε
πεθάναμε και ξαναγεννηθήκαμε
μάθαμε να μιλάμε αλλότριες γλώσσες
μάθαμε να αγαπάμε
ξένους και αφιλόξενους πλανήτες

η ψυχή όμως και μόνο εκείνη
γνωρίζει πάντα την καταγωγή μας
είναι η μοναδική πυξίδα μας
καθώς μες στο σκοτάδι ταξιδεύουμε
απλώνοντας σπασμένα δάχτυλα
προς την πατρίδα και το φως

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, πανδημία

πανδημία

στη μοναξιά
αναγνωρίζεις τον αδερφό

στον εγκλεισμό
νιώθεις τον ισοβίτη

στον φόβο
μοιάζει εξαίσιο άνθος το χαμόγελο

στην απώλεια
στα μάτια σου αναδύεται η αξία

πρώτη φορά οι κάκτοι της ερήμου
γίνονται όλοι μια απρόσιτη αγκαλιά

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, όλα τελειώνουν κάποτε

όλα τελειώνουν κάποτε

το ανεπαίσθητο άρωμα της προσμονής
τα βήματά της στη γωνιά του δρόμου
ένα τρέμουλο στα γόνατα
η απόλυτη εγκατάλειψη στην αγκαλιά του

όλα τελειώνουν κάποτε
στα μάτια η εξαίσια λάμψη
στα χείλη ή στο μολύβι
η μεγάλη αγάπη
το κάθε τι που ήταν για πάντα

όλα φθείρονται
όλα προδίδονται
όλα τελειώνουν κάποτε

και μένει απορημένη
βουβή και δακρυσμένη
πάνω από τα ερείπια
η ψυχή
μονάχα αυτή
που πίστεψε βαθιά
κι αρνείται απελπισμένα
τη νομοτέλεια του θανάτου

Από τη συλλογή ανώνυμοι (2021) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου