Τόλης Νικηφόρου, το πιο βαθύ μου κόκκινο

το πιο βαθύ μου κόκκινο

όπως μέσα στα σύννεφα το ηλιοβασίλεμα
το πιο βαθύ μου κόκκινο είναι τώρα

με φως να χαιρετίσω το σκοτάδι
από την παραλία ως τα κάστρα
γνώση ταξίδια και ουρανό
όλη την περιπέτεια της ζωής μου
με κόκκινο βαθύ το πάθος του έρωτα

σαν το πουλί ας φτερουγίζει
μέσα σ’ αυτό το κόκκινο η ψυχή μου
μέσα στο φως που τόσο απελπισμένα
αγάπησε

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το πιο ασήμαντο αντικείμενο

το πιο ασήμαντο αντικείμενο

στο πιο μικρό
στο πιο ασήμαντο αντικείμενο
ελλοχεύει
και περιμένει τη στιγμή

η μικρή
η αδιόρατη εκείνη φλόγα
που κάποτε φουντώνει
κι ανάβει μια μεγάλη πυρκαγιά

το πιο ασήμαντο αντικείμενο
κάπου βαθιά
μέσα στην έκστασή του
λάμπει

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, στιγμές χαράς

στιγμές χαράς

όπως όταν ο ήλιος τρυπάει τα σύννεφα
κι αστράφτει
και θαμπώνει τα μελαγχολικά της μάτια

όπως όταν η δίψα εκείνη
ξάφνου από μέσα σου αναδύεται
κι είναι δικός σου
είναι ωραίος πάλι ο κόσμος

όπως όταν ένα χέρι τρυφερά
αγγίζει το δικό σου χέρι
και σε μεθάει για λίγο
για λίγο σε ξαναγυρίζει
στα εφηβικά σου χρόνια

κάποιες στιγμές χαράς
που σου θυμίζουν
πόσο απρόσιτη είναι η ευτυχία

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, στα μαγεμένα στενοσόκακα

στα μαγεμένα στενοσόκακα

όπως οι τελευταίες παραδίδονται
αχτίδες του ήλιου
κόκκινες πίσω απ’ τα βουνά
ή πυρπολούν τη θάλασσα

όπως το άρωμα του ονείρου
από το μέλλον στο παρελθόν
σκορπίζει ο χρόνος

όπως μες στην ομίχλη
ανθίζουν το φθινόπωρο
τα βουρκωμένα μάτια
μ’ ένα αχνό χαμόγελο

έτσι οι χαμένες αγάπες
μοναχικές περιπλανιούνται
στα μαγεμένα στενοσόκακα της μνήμης

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, σαν άγριο θηλυκό σαν οπτασία

σαν άγριο θηλυκό σαν οπτασία

αιφνιδιαστικά αναδύεται
μέσα από την ομίχλη
και με μαγεύει πάντα
πάντα με ματώνει
ισόβια όπως την πρώτη νύχτα ερωμένη

με το δικό της φως
με τη γυμνή της μελωδία
λέξη προς λέξη
στίχο προς στίχο αποκαλύπτει
τα μυστικά μου τραύματα
κάθε παράλογη λαχτάρα της ψυχής

γι’ αυτό επιχειρώ να δραπετεύσω
σε ιστορίες που συνθέτει η λογική
ζητάω μια μικρή εκεχειρία
καθώς μ’ αυτό το άγριο θηλυκό
είναι αδύνατον να υπάρξει
μια μόνιμη και διαρκής ειρήνη

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, παράξενη απουσία

παράξενη απουσία

λες κι όλοι εξατμίστηκαν
χάθηκαν ξαφνικά σε μια γκρίζα ομίχλη

υποπτεύομαι όμως ότι παίζουν
και κρύβονται χαμογελώντας
μες στη μεγάλη τρίφυλλη ντουλάπα
και στα βιβλία ανάμεσα στα ράφια
ή μήπως έπεσαν ανύποπτοι
σε κάποια μυστική ρωγμή του χρόνου
και αναδύθηκαν στις φωτογραφίες του τοίχου
και μέσα στον καθρέφτη

ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ζωντανή
αυτή η παράξενη απουσία
τόσο μελωδική η φωνή τους
καθώς κυλούν στις φλέβες μου
καθώς πάντα μ’ αυτούς
εγώ γράφω κι ανασαίνω

και περιμένω πάντα τη στιγμή
σαν από θαύμα
να εμφανιστούν και πάλι πίσω μου
και να ρωτήσουν τ’ όνομά τους

με τα ζεστά τους χέρια κλείνοντας
τα δακρυσμένα μάτια μου

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ονειρεύτηκα

ονειρεύτηκα

ονειρεύτηκα πως έζησα

τα παιδικά μου χρόνια στην πλατεία
με μπάλα και χαρταετούς
με τους γονείς μου και τ’ αδέρφια

ονειρεύτηκα πως σπούδασα
εργάστηκα, ταξίδεψα
γνώρισα μυστικά και θαύματα
τον πόνο και τον θάνατο
ονειρεύτηκα πως έγραψα ωραία βιβλία

ονειρεύτηκα με την ψυχή μου
πως σ’ αγάπησα
και πως αγωνιστήκαμε μαζί
πάντα μαζί

όνειρο ήταν
η περιπέτεια της ζωής
στάχτη στη φαντασία
ενός άγνωστου θεού

κι εκείνο που τελευταίο
θα διαλυθεί μες στην ομίχλη
είναι το χέρι σου
που ακόμα με κρατάει σφιχτά

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, οικογενειακή συγκέντρωση

οικογενειακή συγκέντρωση

ψάχνω στα ράφια μου παλιά βιβλία
γκρίζα και σιωπηλά μέσα στα χρόνια
παρά τα τόσα αδέρφια τους τριγύρω

βιβλία παραμελημένα
ξεχασμένα
να λαχταράνε ένα βλέμμα
το χάδι μου και την ανάσα

με τα κρυμμένα ποιήματα
και πάλι να δακρύζουν
όπως την άνοιξη εκείνη
που είχαν δει πρώτη φορά το φως

ζούμε όλοι μαζί σ’ αυτό το σπίτι
εμείς με τα πολλά παιδιά μας
κι οι φίλοι από κάθε εποχή
κάθε γωνιά του κόσμου
μια αγαπημένη οικογένεια
στην περιπέτεια της ψυχής

μάλιστα κατά διαστήματα εγώ
σκουπίζω επιμελώς
τα ίχνη του αίματος στα ράφια

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

στη Σοφία

σύντροφοι στ’ όνειρο
στην περιπέτεια της ζωής
να ταξιδέψουμε
και να διαβάσουμε
ν’ ανακαλύψουμε έκθαμβοι τον κόσμο

εσύ κι εγώ
ποτέ πια μόνοι
να χτίσουμε ένα σπίτι
να μεγαλώσουμε ένα παιδί
να επιβιώσουμε στις καταιγίδες

να γράψουμε
να τραγουδήσουμε
να κλάψουμε
να ζήσουμε την καθημερινή ρουτίνα
ν’ απλώσουμε ένα χέρι
ν’ ανάψουμε ένα φως

πενήντα χρόνια τώρα με τη φλόγα
με τις αδυναμίες και τα λάθη μας
και μιαν αγάπη ανίκητη

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, λέξεις του ανέμου

λέξεις του ανέμου

στάλες βροχής στη θάλασσα
σπίθες ηφαιστείου στον ουρανό
ψιθυρίζω
λέξεις του ανέμου

τόσο να ζήσουν

στο ευάλωτο και το στιγμιαίο
να παραλλάσσεται η αιωνιότητα

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, και όμως

και όμως

μέσα στα ερείπια
πάνω στους τάφους
κόκκινες και γαλάζιες σημαίες
θ’ ανεμίσουν
η άνοιξη εκθαμβωτικά
και πάλι θα χαμογελάσει

και όμως
οι νέοι και πάλι
θ’ ανακαλύψουν τις ξεχασμένες λέξεις
εκστατικά
θα τις προφέρουν
με την ίδια ελπίδα
την ίδια πάντα βεβαιότητα

και όμως
μέσα απ’ τις στάχτες
ανίκητη η ζωή
θα πάρει και πάλι
τον προαιώνιο δρόμο της
σαν να ’ναι η πρώτη φορά
σαν τίποτα
να μην έχει προδοθεί
τίποτα
να μην έχει χαθεί για πάντα

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ίχνη του δέους

ίχνη του δέους

τα ποιήματα που ανθίζουν γύρω μας
εκείνα που δεν γράφονται
και δεν προφέρονται
τα ποιήματα που βλέπουμε
και σπάνια αναγνωρίζουμε
σπάνια ακούμε την εξαίσια μουσική τους
μας προκαλούν
να επιχειρήσουμε το αδύνατον

κι εμείς πιστοί στην προαιώνια εντολή
χαράζουμε ίχνη τους στο χαρτί
με δέος συνθέτουμε θαμπές εικόνες
εκστατικοί
μπροστά στη μυστική αλήθεια των θαυμάτων

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ηδονική αλχημεία

ηδονική αλχημεία

έκθαμβος παρακολουθώ
μια θαυμαστή
ηδονική αλχημεία
στα μυστικά εργαστήρια της ψυχής

απ’ τη χαρά
κι από την πίκρα της ζωής
από τον πόνο και τα τραύματά μου
χρόνια μετά να αναδύεται
κάτι σαν άγγιγμα
κάτι σαν άρωμα
κάτι σαν γέννηση και σαν πατρίδα

κάτι σαν φως

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, επιστροφή στην πατρίδα

επιστροφή στην πατρίδα

τις ώρες της βουβής απελπισίας
όταν τριγύρω ο κόσμος καταρρέει
και σβήνουν τ’ άστρα
όταν η άβυσσος με κοιτάει στα μάτια
γέρνει πλάι μου ξάφνου και πάλι
ο άγγελος των παιδικών μου χρόνων

και μου χαμογελάει
μου κρατάει το χέρι
μου ψιθυρίζει ένα παλιό τραγούδι

ο άγγελος των παιδικών μου χρόνων
ξέρω όταν έρθει η ώρα
ανάλαφρα πως θα σηκώσει
επάνω στα φτερά του την ψυχή μου
κι από την εξορία αυτού του κόσμου
γαλήνια θ’ ακολουθήσουμε το φως
για τη χαμένη μας πατρίδα

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ένα παράξενα ωραίο χαμόγελο

ένα παράξενα ωραίο χαμόγελο

κυλούσαν αργά στα μάγουλα
έφταναν ως τα χείλη
είχαν μια γεύση από προδοσία αλμυρή
γεύση πικρή από εγκατάλειψη

από μικρός λοιπόν συνήθισε
να καταπίνει τ’ ανώφελα δάκρυά του

δάκρυ το δάκρυ αργότερα
σήκωσε το κεφάλι
έμαθε να χαμογελάει στα δύσκολα
σχεδόν πάντα να χαμογελάει

καμιά φορά τα δάκρυα συνθέτουν
ένα παράξενα ωραίο χαμόγελο

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, εκπλήρωση

εκπλήρωση

το πλοίο που δεν σήκωσε άγκυρα
ένα τρένο που έμεινε για πάντα στον σταθμό
όσα ποτέ μας δεν γνωρίσαμε
πέρα από τους ορίζοντες

θάλασσες και βουνά
και πολιτείες μυθικές ονειρεμένες
με τους μεγάλους δρόμους
κάτω απ’ τ’ άστρα

τα χρώματα, τις μουσικές
όσα δεν θάμπωσαν
δεν μέθυσαν την άπληστη ψυχή μας
τα μαγικά εκείνα δάχτυλα
που δεν αγγίσαμε ποτέ

όλα τα άγνωστα
τα προαιώνια μυστικά και θαύματα
εκστατικά πάντα αναδύονται
στα φωτεινά σου μάτια

αυτό το φως είναι το τέλος
και η αρχή του κόσμου
και το δικό μου ατέλειωτο ταξίδι

Από τη συλλογή κόκκινες πηχτές σταγόνες (2019) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου