Τόλης Νικηφόρου, ψίθυροι κι άρωμα θαλασσινό

ψίθυροι κι άρωμα θαλασσινό

ονειρική
η πόλη με το βραδινό της ένδυμα
προθήκες φωτισμένες σκοτεινές γωνιές
σοκάκια φιδοσέρνονται και χάνονται
εδώ κι εκεί σ’ άγνωστες γειτονιές
ψίθυροι κι άρωμα θαλασσινό
ένα ρίγος μια ανάσα ερωτική
διαπερνά μεθυστικά κάθε διαβάτη
μαγεύει και μαγεύεται

από την παραλία ως τα κάστρα
γίνονται όλα κρυψώνα μυστικό
φιλί και χάδι ατέλειωτο
αναστεναγμός

κάθε νύχτα η πόλη γεννάει τον έρωτα
που έρπει, εισχωρεί, κυριαρχεί
κι εκπνέει ξαφνικά το χάραμα

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Advertisement

Τόλης Νικηφόρου, το σχολείο της απώλειας

το σχολείο της απώλειας

αμέσως μετά τη γέννησή μου
με οδηγίες της ίδιας της ζωής
με εγγράψανε οι γονείς μου
στο παγκόσμιο σχολείο της απώλειας
με άτεγκτο διευθυντή τον θάνατο
βοηθούς την ατιμία και τον φόνο
και ταπεινούς δασκάλους
την ομορφιά και την αγάπη

όσα ωραία μάθαινα λοιπόν
έσπευδε να τα διαψεύσει
αμείλικτα η διευθυντική ομάδα
ενώ εγώ γελούσα κι έκλαιγα
και άλλοτε αντίκριζα περιδεής
στο θέατρο αυτό του παραλόγου

στη διάρκεια των σπουδών μου
έχασα πολλά και ανεκτίμητα
γονείς, αδέρφια, όνειρα και ιδανικά,
με την απώλεια να σφραγίζεται
σαν άριστα στην ψυχή μου
και είμαι πλέον έτοιμος να αποφοιτήσω
με τελικό προορισμό το τίποτα
που είναι η αρχική καταγωγή μου

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το πρώτο ποίημα

το πρώτο ποίημα

αίμα από τα πιο βαθιά τραύματα
επέλεξε ο επουράνιος αλχημιστής
κάτι από το θάμβος των ονείρων
και σκόρπιες νότες μουσικής
χρώματα άπειρα και αρώματα
το φωτεινό χαμόγελο ενός παιδιού
το αχ του έρωτα και του θανάτου

τα ανακάτεψε σ’ ένα βαθύ καζάνι
όπου κόχλαζαν οι λέξεις των θνητών
τι άλλο πρόσθεσε ποτέ δεν αποκάλυψε
μόνο ανέσυρε και απέθεσε στο τέλος
το πρώτο αυτό ποίημα ως εντολή
σε μια απάτητη κορυφή και αποσύρθηκε
αιώνια σιωπηλός και ανεξιχνίαστος

ακολούθησαν γενιές και γενιές ποιητών
που ευλαβικά τηρούν την εντολή
κι ακόμα στρώνουν ματωμένο
το μονοπάτι προς μια κορυφή
για πάντα απαγορευμένη στους θνητούς

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το ξεχασμένο εκείνο άρωμα

το ξεχασμένο εκείνο άρωμα

και ξαφνικά συναντηθήκαμε
σε μια στροφή του δρόμου
αυθόρμητα απλώσαμε τα χέρια
μετά από τόσα χρόνια
δεν άλλαξες θα λέγαμε
αν έβγαιναν οι λέξεις απ’ το στόμα
και πάντα σ’ αγαπώ
χαθήκαμε για λίγο
ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου

καθίσαμε μετά σ’ ένα παγκάκι
όπως σχεδόν μιαν άλλη εποχή
βουρκώσαμε αλλά δεν κλάψαμε
εισπνεύσαμε βαθιά
το ξεχασμένο εκείνο άρωμα
ενώ κάπου μακριά ακούσαμε
να παίζει το τραγούδι μας

χωρίσαμε ύστερα διστακτικά
μ’ ένα τρυφερό σπαρακτικό φιλί
γιατί ήταν ήδη νύχτα σκοτεινή
και πια δεν θα ξημέρωνε ποτέ

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, το μέχρις εσχάτων όχι

το μέχρις εσχάτων όχι

η ανένδοτη ψυχή
που πρώτα φανερώνει την καταγωγή
το χρώμα και τη μουσική της
προφέροντας την καταιγίδα

χρόνια και χρόνια αργότερα
γκρίζος πολτός η απόγνωση
μέσα στο τέλμα
ενώ αιφνίδια κάποτε ένα χαμόγελο
αναθρώσκει

τέλος η γαλήνια ματιά
χωρίς προσπάθεια χωρίς οδό
το φως που αποκαλύπτεται
πέρα από την κινούμενη άμμο
η λύτρωση στην έρημο του κόσμου

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, σκιάς όναρ άνθρωπος

σκιάς όναρ άνθρωπος

τα δάκρυά μου ισχυρίζονται
πως είχα κάποτε γονείς κι αδέρφια
και πως υπήρξε κάποια νιότη
ισχυρίζονται πως κάποτε αγάπησα
φίλους γυναίκες και ταξίδια
πως διάβασα ατέλειωτα βιβλία
κι άλλα βιβλία εγώ έγραψα
ισχυρίζονται πως όλα αυτά
δεν ήτανε καπνός στα μάτια κι αυταπάτη

όνειρο μιας σκιάς όμως εγώ
δεν ξέρω καν αν και τώρα υπάρχω

Σημείωση: Σκιάς όναρ άνθρωπος, Πίνδαρος, Πυθιονίκαις VIII

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, σαν τον πυράκανθο

σαν τον πυράκανθο

να μη φοβάσαι σκοτεινιά και κρύο
ν’ απλώνεις φωτεινά κλαδιά το καταχείμωνο

σαν τον πυράκανθο ν’ ανθίζεις με το ελάχιστο
λίγα να ζητάς πολλά να δίνεις
και με τα κοφτερά αγκάθια σου να προστατεύεις
τα λευκά άνθη τους φλογισμένους σου καρπούς

δίπλα στο χάδι της ελιάς και της ροδιάς
να είσαι εσύ το πάθος κι η αλήθεια της ζωής

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, πρωινό φως

πρωινό φως

σε κάθε χώρα και εποχή
σε περιμένω
στη γη και στ’ άστρα
σε ζωή και θάνατο

και όπως το φεγγάρι
ξεπροβάλλει πίσω απ’ τα σύννεφα
φωτεινή ένα βράδυ θα εμφανιστείς
στη στροφή του δρόμου

θα είσαι άγνωστη
μα και παράξενα οικεία
και ήδη θα γνωρίζω
κάθε νότα στη φωνή σου
κάθε αχτίδα στη λάμψη των ματιών
στο άγγιγμά σου το ηδονικό βελούδο

δεν θα μιλήσουμε
μα θα τα έχουμε πει όλα
θα γίνουμε ένα με το χάραμα
κάθε πρωί στη γη το φως

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, ο έρωτας

ο έρωτας

βουβοί
χωρίς μελάνι και χαρτί
τα είπαμε όλα
σε μια στιγμή
τα ζήσαμε όλα

τα μάτια σου βαθιά
μες στα δικά μου μάτια

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, να φύγουμε μαζί

να φύγουμε μαζί

όταν καμιά φορά επανέρχεται
εκείνη η παλιά κατάθλιψή μου
με την παρόρμηση να δώσω τέλος
στα βάσανα και την περιπέτεια της ζωής
με συγκρατεί η αγάπη μου για σένα
ο φόβος ότι δεν θα επιβιώσεις μόνη

αν πάλι φύγεις πρώτη εσύ
έρημο με βλέπω να γυρίζω
από άδειο δωμάτιο σε δωμάτιο
φωνάζοντας το όνομά σου
χαϊδεύοντας τα ρούχα σου
κλαίγοντας σε κάθε κίνησή μου

σε μια συντροφική ζωή
ένα κοινό αρμόζει τέλος

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, νικώντας τα χιλιόμετρα

νικώντας τα χιλιόμετρα

όπως ο μαραθωνοδρόμος
νικώντας τα χιλιόμετρα
αυξάνει τον ρυθμό του
λίγο πριν τερματίσει
έτσι κι ο ασπρομάλλης ποιητής
ξεπερνάει τη ματαιότητα
όσα έχει ζήσει στην πορεία του
και σαν μικρό παιδί
έκθαμβος πάλι ανακαλύπτει
τα θαύματα και την οδύνη

και γράφει ολοένα γράφει
ολοένα βιβλία εκδίδει
να είναι η μουσική των λέξεων
ο δρόμος προς την τελική γραμμή
της ποίησης και της ζωής

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, με κομμένα φτερά

με κομμένα φτερά

πρόσφυγας απ’ τη Σωζόπολη το ’24
με δυο ανήλικα κορίτσια
γνώρισε τον θάνατο στην προσφυγιά
την κατοχή τον χωρισμό της κόρης της
γνώρισε μόνο φουρτούνες στη ζωή

έπλεκε μαυροφορεμένη στη γωνιά της
κι άλλοτε έλεγε στη μητέρα μου
πως έβλεπε σε κάθε λέξη
σε κάθε νεύμα ή κίνησή μου
τον άντρα της που είχε χάσει πολύ νέα

τις τελευταίες στιγμές της στο νοσοκομείο
κατάφερε να σηκωθεί να με φιλήσει
προφέροντας μ’ έναν λυγμό το όνομά μου
και μ’ άφησε ανυπεράσπιστο στη θλίψη

με τα πολύχρωμά της μάτια
με τα ζεστά τα τρυφερά της χέρια
πάντα με τον πράο τον καλό της λόγο
ένας άγγελος χωρίς φτερά ήταν η γιαγιά μου

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, κι αν κάποτε

κι αν κάποτε

κι αν κάποτε διάπλατα μας άνοιγε τις πύλες
το Ελντοράντο του χρυσού και της καρδιάς
κι ήταν αυτή η μαγική εκπλήρωση
κάθε φιλοδοξίας μας και κάθε ονείρου
πώς θα αντέχαμε μετά την τόση ευτυχία;

θα κλείναμε τα μάτια στην οδύνη
θα παύαμε να ακούμε τις κραυγές
να βλέπουμε τον τρόμο στις ειδήσεις
πώς τη συνείδησή μας θα ναρκώναμε;

κι αν τέλος πάντων βρίσκαμε μια λύση
δεν θα γινόταν πλήξη κάποτε η τόση ευτυχία
κι ένα πρωί δεν θα τα εγκαταλείπαμε όλα
για να αναζητήσουμε το πεπρωμένο μας
σ’ έναν ακόμη ωραίο χαμένο αγώνα;

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, η αλήθεια της ζωής

η αλήθεια της ζωής

ο πυριφλεγής αρνείται
την αόρατη ημερομηνία λήξης

τη φύση του για να αντέξει
ασυναίσθητα την αγάπη υποδύεται
μέχρι την αδυσώπητη αλήθεια
να αποδείξει ο χρόνος

όταν όμως η φλόγα σβήνει
ακέραιο παραμένει το φως
και τα φαρμακωμένα χείλη
δεν αναιρούν τη γλύκα των καρπών

πονάει αφόρητα η αλήθεια
κι ας είναι τελικά η μόνη λύτρωση

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, δεν έφυγαν ποτέ δεν χάθηκαν

δεν έφυγαν ποτέ δεν χάθηκαν

σούρουπο φθινοπωρινό
και στην απέραντη πλατεία
μια σιγανή βροχή
ψιθυρίζει μυστικά στα φύλλα
καθώς οι αγαπημένοι μου αναδύονται
στο χώμα κόκκινα λουλούδια
αστέρια φωτεινά στον ουρανό

τα χρόνια πέρασαν κι όμως
δεν έφυγαν ποτέ δεν χάθηκαν
πρωί και βράδυ ζουν στα μάτια μου
μεταγγίζουν στα δάκρυά μου φως
μουσική στη φωνή μου
με παίρνουν πάλι από το χέρι
και μου δείχνουν τον δρόμο

μια αιωνιότητα είναι η αγάπη

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: γυναίκα, 2

γυναίκα, 2

είσαι μοναδική
και είσαι χιλιάδες
μάνα πηγή της ύπαρξης
απαλό ένα χάδι
παρήγορη αγκαλιά
είσαι φίλη και αδερφή
χέρι συντροφικό
στις καταιγίδες της ζωής
είσαι το πάθος του έρωτα
και η ισόβια αγάπη
ταυτόχρονα πιστή κι αστάθμητη
σωτήρια και θανάσιμη
γοητευτικό ένα αίνιγμα
πλάσμα του μυστηρίου
αστραπή κάθε έμπνευσης
πνοή δημιουργίας

είσαι μοναδική
κι είσαι χιλιάδες
η πρώτη λεία κάθε βάρβαρου
το πρώτο θύμα κάθε δυνάστη
κι όμως η άνοιξη ανίκητη
ένα μαγικό φως στον κόσμο

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου: γράμμα, 3

γράμμα, 3

πάνε τριάντα τόσα χρόνια που έφυγες
με το βαθύ γαλάζιο σαν αντίο στα μάτια
και θέλω να σου πω πρώτη φορά
πως σε καταλαβαίνω απόλυτα, σε νιώθω
ήσουν ένα κορίτσι ορφανό της προσφυγιάς
κάθε λόγο είχες να μη με θέλεις
τόσοι και τόσοι έρχονται στον κόσμο ανεπιθύμητοι
ούτε κι εγώ ήμουν το καλύτερο παιδί
ατίθασος και πεισματάρης μελαγχολικός
ποτάμι όμως τα δάκρυα κυλούσαν όταν έφευγες
δεν έχω κλάψει τόσο σ’ όλη τη ζωή μου
και τώρα που σου γράφω πάλι κλαίω
γιατί ήσουν ο παράδεισός μου
που μ’ άφησε για πάντα εξόριστο
κι ενώ δεν είναι λογικό το ξέρω
να έχω ζήσει τόσα χρόνια με το τραύμα
και τώρα ακόμη που ασπρομάλλης
σύντομα έρχομαι κοντά σου
θα ήθελα, πόσο πολύ θα λαχταρούσα
έστω λιγάκι να μ’ αγαπούσες, ρε μαμά
για να βουλώσει επιτέλους μέσα μου
αυτό το απύθμενο κενό
που μια ζωή πονάει και ματώνει
και γαλήνιος πια να οδηγηθώ στο τίποτα

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, απόσταγμα

απόσταγμα

αγάπη
που εξατμίστηκε στην πάροδο του χρόνου
καράβι
που προσάραξε μετά πολλά ταξίδια
όνειρα
που πια δεν ανατέλλουν σε φλογισμένα μάτια

και πίκρα
η αλήθεια της ζωής
στα χείλη που ανεβαίνει απ’ την καρδιά

Από τη συλλογή σαν τον πυράκανθο (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, χώμα στο χώμα

χώμα στο χώμα

στις πόλεις λάμπουν τα φώτα
και παιανίζουν μουσικές
αποπειράται ο κόσμος
να ξεχάσει και να ζήσει

καθώς ο προαιώνιος βόρειος άνεμος
λυγίζει στα κοιμητήρια τα κυπαρίσσια
ενώ στις στέγες και στα καλντερίμια
για μια φορά ακόμη αναγγέλλει παγερά
το πεπρωμένο των θνητών

το άγγιγμα το χνότο η ζεστασιά
η στιγμιαία παρήγορη αυταπάτη
και ύστερα πάλι χώμα στο χώμα
καταγωγή και προορισμός
το τίποτα

Από τη συλλογή συστατική επιστολή (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου

Τόλης Νικηφόρου, φωτεινό αίνιγμα

φωτεινό αίνιγμα

τα μάτια σου
και το μοναδικό χαμόγελο
δάχτυλα που εκπέμπουν φως

ζούσα στο μισοσκόταδο
όταν ξάφνου έγειρες μπροστά μου
μου κράτησες ζεστά τα χέρια
κι άναψαν όλα τα φώτα

Από τη συλλογή συστατική επιστολή (2022) του Τόλη Νικηφόρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου