Ιωάννα Λιούτσια, Vincent

Vincent

Μα πότε θα πεθάνω πια;
Γιατί κανείς δεν με λυπάται;
Το ρίγος να ’ναι από τη μοναξιά;
Ή άραγε από τη σκοτεινή φιγούρα που με πλησιάζει;

Κι αν δεν πεθάνω πώς θα ηρεμήσω;
Το σκέφτηκε αυτό κανείς από εσάς που λέτε ότι στεναχωριέστε;
Το σκέφτηκε, αλήθεια, κανείς από εσάς ότι εσείς με θέλετε,
στο βάθος, να πεθάνω;
Αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω τη στάση σας αυτή.

Τα μυαλά μου τα ’χω τινάξει στον αέρα. Ήδη.
Μόνο η κυριολεξία μου απομένει.
Ε ας τελειώνουμε και τα τυπικά λοιπόν.
Στο κάτω κάτω έχει καμία σημασία τελικά;

«Ο θάνατος δύσκολος, μα η ζωή ακόμα πιο δύσκολη.»
Πολύ σωστά.
Ad dieu.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Advertisements

Ιωάννα Λιούτσια, Flipper

Flipper

Το πιο εξαιρετικό πρωινό είναι εκείνο
που ξυπνάς και δεν έχεις τίποτα.
Άδεια χέρια.
Άδεια αγκαλιά.
Άδειο στέρνο.
Ευρύτητα και απεραντοσύνη.
Αυτά κινούνται μέσα σου μόνο, σαν φλιπεράκι.
Χτυπούν απ’ την καρδιά στα άκρα σου
και πάλι πίσω.

Το πιο υπέροχο πρωινό είναι εκείνο
που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα.
Έτσι, λοιπόν, αφού πια το κατάλαβες,
μπορείς πια να τα κάνεις όλα.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Χαρταετός

Χαρταετός

Μπορεί να μην ξέρω ποια είμαι
ν’ αναζητώ τον εαυτό μου
ανάμεσα στα σύννεφα και στα πουλιά
– σίγουρα πάντως κάπου στον ουρανό –
Μπορεί να τραγουδάω μόνη μου στους δρόμους
τραγούδια που δεν λένε τίποτα
κι έπειτα να βουβαίνομαι διά παντός
– απάντηση δεν έχω για το πού πηγαίνω –
Μπορεί να μην μπορώ να πω με σιγουριά
ούτε βέβαια και μ’ επιφύλαξη
ποιο είναι το νόημα της ζωής
– ή η ματαιότητα του θανάτου –
ωστόσο έχω κατακτήσει μέσα μου
την πιο βαθιά ου–τοπική αλήθεια:
μόνη πατρίδα μας το σώμα του άλλου.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Υπόσχεση

Υπόσχεση

Κι αφήνεις την μια υπόσχεση για ζωή
για να πας σε άλλη
πιο πολλά υποσχόμενη.

Και το soundtrack σου: τα ψεύτικα λόγια.
Κι ούτε που ντρέπεσαι.
Μόνο να κρέμεσαι σε νοιάζει
μέχρι να το πετύχεις
μια και καλή.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Τροπή

Τροπή

Τα σπίτια σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο
παρά τείχη.
Οι άνθρωποι δεν νιώθουν πια ασφάλεια
δεν θέλουν να γυρίσουν πίσω
δεν θέλουν να θάβονται κοιτώντας τα ταβάνια.

Τα σπίτια σήμερα είναι παγίδες.
Φυλακίζουνε τα όνειρά μας
φυλακίζουν τα χαμόγελά μας, μας τα κλέβουν.
Τίποτα δεν γεννιέται πια μέσα
σ’ αυτά τα στέρφα σπίτια.

Κι η λύση δεν έρχεται στο λεωφορείο
δεν έρχεται στο δρόμο
δεν έρχεται στο θέατρο.
Η λύση έρχεται μονάχα εκεί που είσαι μόνος.
Εκεί που σκέφτεσαι πως τίποτα δεν έχει νόημα
εκεί που καμία λέξη δεν σημαίνει τίποτα για σένα
εκεί που κανένα βήμα δεν έχει κάπου να σε πάει.
Που είσαι γυμνός και ντρέπεσαι τον εαυτό σου
που βλέπεις τα σύννεφα και φαντάζεσαι το φεγγάρι.
Εκεί είσαι έτοιμος για το μεγάλο βήμα.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Το ελληνικό θαύμα

Το ελληνικό θαύμα

Το ελληνικό θαύμα δεν είναι
η επανάσταση του ’21
ούτε που διώξαμε τους Γερμανούς.
Το ελληνικό θαύμα είναι ο λόγος
που γίνανε αυτά.

Ο ουρανός που ’ναι γαλάζιος
το αεράκι στα φύλλα της ελιάς
ο ήλιος, συμφωνημένος παίκτης σε κρυφτούλι,
κι η θάλασσα, που ξέρει πιο πολλά απ’ όσα φανερώνει.

Πώς να ηρεμήσεις όταν ξες πως τούτους
ο απέραντος κόσμος
δεν φτιάχτηκε για σένα!

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Ρουτίνα

Ρουτίνα

Κοιτάζω κάτω απ’ το λευκό σεντόνι.
Ακούγονται, από μακριά, σκυλιά.
Με αναγνωρίζω.
Με μύρισαν κι έρχονται.

Βραδιάζει.
Ή ξημερώνει.
Πάντως η ώρα προχωρά.
Εγώ ακίνητος.

Κοιτάζω κάτω απ’ το λευκό σεντόνι.
Αυτά τα σκυλιά δεν ήτανε για μένα.
Σκέφτομαι για μια στιγμή τον ήλιο.
Έπειτα το φεγγάρι.
Ανασηκώνω το σεντόνι
προσεύχομαι ψιθυριστά στο όνομά σου
και παίρνω θέση στο τραπέζι.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Οι 4 εποχές

Οι 4 εποχές

«Μόλις πάτησα έναν φόβο σου» μου είπες χθες βράδυ και γέλασες.
Δεν κατάλαβα τι ήθελες να πεις.
«Έχει βρεγμένα φύλλα κάτω.»
Α ναι! Τα φύλλα είναι κάτι που φοβάμαι
αν κι εγώ νόμιζα πως έλεγες για κάποιον φόβο πιο πραγματικό.
Stop.
Καθίσαμε σ’ ένα τραπεζάκι ακριανό, σε μια στοά.
Κρυβόμαστε απ’ τον ήλιο, κρυβόμαστε απ’ το φως
κρυβόμαστε ο ένας απ’ τον άλλον
κι οι δυο μαζί απ’ όλους.
Κρυβόμαστε.
Stop.
Αργεί να ’ρθει το ποτηράκι με το τσίπουρο.
Θυμήθηκα ένα βράδυ που μου ’παιζες κάτι
λαβωμένες έβδομες στο πιάνο.
Πολύ μελωδικό κείνο το βράδυ.
Εσύ σιχαίνεσαι τη μελωδία στη μουσική.
Θέλεις ρυθμός, θες ένταση, θέλεις το χάος.
Stop.
Λες πως δεν έχεις πια κουράγιο να παίξεις πιάνο.
Λέω πως δεν σε νοιάζει πια να παίξεις πιάνο.
Σιγά σιγά το μαγαζί αδειάζει. Είμαστε μόνοι.
Ο ένας γίνεται η κόλαση του άλλου.
Ποιανού η φωτιά θα κάψει πρώτα;
Stop.
Η μόνη διαφορά μας είναι η ταχύτητα που πήζει το αίμα μας.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Ο θεριστής

Ο θεριστής

Μα πόσες φορεσιές αλλάζει στα μάτια σου ο χρόνος
για να μην σε γνωρίζω
πόσα πουκάμισα φιδιών και λέπια
κρέμομαι από το δέρμα σου
να ξεγελάσουν την αφή μου
τι άρωμα αγγελικής σκορπάς
για να ξεχάσω το όνομά σου
και πόσο μαύρο είναι το μελάνι των χειλιών σου
που μου χύνεις μες στο στόμα
αντί για αίμα.

Τι κρίμα.
Ό,τι κι αν εφεύρεις
μ’ όποιον κι αν συμμαχήσεις
έχω ανιχνευτή χρυσού.
Θα σε ξεθάψει κάτω απ’ τα μπακίρια
θα σε βρει.
Θα σε βρω.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Λημνία γη

Λημνία γη

Πώς περιγράφεται με μία λέξη
αυτό που νιώθεις όταν το πλοίο τρέμει κάτω απ’ τα πόδια σου
και με την καταβύθιση της άγκυρας
βαθαίνει κι η ψυχή σου και βυθίζεται
βυθίζεται ολοένα
την νιώθεις να κατηφορίζει σ’ όλο σου το σώμα.
Φτάνει στα πόδια.
Παγιδεύεται.
Δεν βρίσκει τρόπο διαφυγής.
Την πιάνει πανικός. Χτυπάει συναγερμός.
Νιώθεις ότι θα καταρρεύσεις.
Κοιτάς στο βράχο το εκκλησάκι.
Προσεύχεσαι.
Ελπίζεις να μη γυρίσεις πίσω.
Ελπίζει να γυρίσει πάλι στη θέση της.
Ετοιμάζεσαι να κατέβεις.
Δακρύζεις.
– Άραγε πόσο συχνά νιώθεις αυτήν την προσμονή για κάποιον τόπο άγνωστο; –
Με το δεξί πατάς τη γη της Λήμνου
το αριστερό να αιωρείται – από ανάγκη
στη γη του Φιλοκτήτη σέρνεσαι κι εσύ
και την ψυχή σου πάτησε η απάτη.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Κουρτίνα μπεζ

Κουρτίνα μπεζ

Κάποτε, όταν θα μεγαλώσω,
θα κοιτάω το μπεζ κάλυμμα του καναπέ μου
και θα σκέφτομαι την μπεζ ζωή μου.

Κι όμως, κάποτε το μπεζ δεν ήταν το χρώμα μου.
Τότε που η κουρτίνα στο δωμάτιο
του πρώτου μου εραστή
ήτανε σ’ έναν τόνο μπεζ παλιομοδίτικο
τότε το σιχαινόμουνα το μπεζ.
Ήμουν ντυμένη κόκκινη
εκείνος μπλε
στο τέλος, μέναμε δυο σώματα
μπεζ
ίδιοι στο χρώμα της κουρτίνας
μα πιο διάφανοι.

Τότε άρχισα να το αγαπώ το μπεζ
γιατί ήταν το χρώμα εκείνο
που πιο φυσικά απ’ όλα τ’ άλλα
μου αποκάλυπτε το νόημα της ζωής.
Την ύπαρξη.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Ιούνης

Ιούνης

Μάτωσαν τα νύχια σου και μάτωσαν τα ρούχα σου
μάτωσαν οι λυγμοί σου γιατί μάτωσε η καρδιά σου
μάτωσαν τα ψέματά σου
και μάτωσαν οι επιθυμίες μου.

Και τι θ’ απομείνει από σένα τελικά;
Εσύ, μια λίμνη αίματος,
να με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια πριν ματώσουν.

Πορεία σε τυχαία εκατόμβη.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Η κόλαση είναι οι άλλοι

Η κόλαση είναι οι άλλοι

Είδες; Δεν έχω γράψει ένα ποίημα για κάτι που σε σφίγγει γύρω από το λαιμό
για το αδιέξοδο
για το μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα
για το να φοβάσαι για τους άλλους, όχι για σένα.

Είδες; Δεν έχω γράψει ένα ποίημα για κάτι που να θυμίζει την αληθινή ζωή.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια

Ιωάννα Λιούτσια, Ή κάπως έτσι

Ή κάπως έτσι

Και μένεις μόνος να κοιτάζεις από το πίσω κάθισμα του αμαξιού
το χάος.
Το δικό σου χάος που απλώνεται μπροστά σου
και που κρύβεται μέσα στο Θερμαϊκό
και μες στα φώτα.
Δεν ξεχωρίζεις ποια πλευρά της πόλης είναι.
Δεν ξεχωρίζεις ποια πλευρά δική σου είσαι.
Δικαιολογείς τις πράξεις σου.
Όλα είναι εμπειρίες.
Κυρίως τα μεγαλύτερά σου λάθη.
Αυτά που κάνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις
στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου
νιώθοντας μόνος
ενώ βυθίζεσαι ολοένα στην επιθυμία του άλλου.
Και οι δικές σου επιθυμίες;
Τις σκέφτηκες αυτές ποτέ;

Κρίμα ρε μαλάκα εαυτέ μου.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016) της Ιωάννας Λιούτσια

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ιωάννα Λιούτσια