Ανδρέας Λίτος, Συγχορδία

Συγχορδία

Μα ποιος το είπε
ότι θα γίνεις εσύ μόνο
η παντοτινή αγάπη;
Αμέτρητοι είναι
που θέλουν μοναδικότητα.
Η συμφωνία του απείρου
είναι για όλους.
Η κάθε συγχορδία των πλησίον
οδεύει στην τελείωσή της.
Σκεπάζει όλους η Αγάπη.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Στροφή Αριστοτέλους

Στροφή Αριστοτέλους

Κατεβαίνοντας προχθές την Τσιμισκή
συνάντησα τη συνείδησή μου
ελεύθερη και εγκαυστική.
Κι εκεί στην στροφή Αριστοτέλους
έτσουξε πιότερο το κάψιμο εντός.
Μία ζωντανή εικόνα
–μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια–
πελιδνή, αφυδατωμένη,
έστελνε άφωνα σήματα του πανικού,
της μοναξιάς και της εγκατάλειψης.
Τα κλειδιά στα χέρια μου κουδούνιζαν ανωφέλευτα,
αφού δεν ανοίγουν παρά μόνο
θύρες της ματαιότητας.
Και ο πόνος έμεινε εκεί,
προσμένοντας την Έκπληξη
και την κρυφή ελπίδα.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Στην αστυνομία

Στην αστυνομία

Πρόσωπο μελαχρινό,
μαλλιά σγουρός βασιλικός,
ματιά θολή,
ψυχή καθημαγμένη.
Στεγνό, καπνισμένο το ταίρι δίπλα,
χωρίς γλυκιά πνοή, ματιά βρισιά.
Απέναντι τα «όργανα»,
ξινισμένα μούτρα,
σκληρό περιφρόνησης μειδίαμα.
Πληγές αμφοτέρωθεν!
Η καλοσύνη στα αζήτητα.
Μώλωπες στο σώμα και στο νου,
σάπια κατάσταση, χωρίς γιατρειά;
Απ’ έξω βουβοί, άφωνοι κοιτάμε εμείς
αδιάφοροι τα νύχια των ποδιών μας.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος: Σκάβοντας…

Σκάβοντας…

Όταν κυκλοφορούν οι σκιές…
Άμωμοι είναι οι έρωτες
για τον άλλο και τον Άλλο.
Μαλακώνει η αχλύ της ημέρας,
ανοίγω το στόμα μου να ρουφήξω πνεύμα.
Ξεχνώ τ’ αξιώματα του καιρού,
κάθε λογής μάταια.
Υγραίνεται ευωδιαστό το άνοιγμα των βλεφάρων.
Ο νους πεζοπορεί σε οάσεις ανέλπιστες,
στις διεξόδους των αγιασμένων νερών.
Στα άσκοπα έπαθλα, ψεύτικες οι λαχτάρες.
Σκάβοντας αναθάλλει το πολύτιμο νόημα.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Πεμπτουσία

Πεμπτουσία

Μία η ζωή, ένας ο θάνατος, μία η Ανάσταση.
Πεμπτουσία της πείρας και της ελπίδας.
Όλους πάνω στη γη θέλω να τους φιλήσω.
Και τους διαλάμψαντες, αείποτε!
Ανοίγω την αγκαλιά μου να χωρέσουν όλοι…
Κυνηγώ να βρω έναν αντιπρόσωπο
πολύψυχο, πολύμορφο, επίσημο. Ματαίως.
Δίπλα μου ο ζητιάνος, ο άρχοντας,
ο μαύρος, ο φονιάς, ο κλέφτης.
Τους φιλώ και με ασπάζονται όλοι
προσδοκώντας το μυρωμένο πρωί της Ανάστασης.
Το χαρούμενο ρήμα της Αγαπητικής Οικουμένης.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Παράκτιος

Παράκτιος

Παράκτιος στη θάλασσα της καλοσύνης
ο μέσα εαυτός
και ο δισταγμός ζεστός
μπρος στο ωκεάνιο ταξίδι.
Το ποίημα υποσχετικό, ελπιδοφόρο
κυοφορεί το διαμαντένιο στεφάνι
και τα φιλιά της νιότης
μες στους ροδώνες του γιαλού.
Ο πελαγίσιος ο αφρός
μία πρόκληση, ένα νεύμα,
ρίγος στην πλεύση είναι
και στην μακρινή ματιά.
Η ελπίδα δεν πιάνει χώρο,
καρποφορεί στον μέγα χρόνο.
Κι εσύ, θάλασσα, φούσκωνε
και πάρε ζωή από τον δισταγμό.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ουτοπία

Ουτοπία

Με ένα άνθος αγάπης στη χούφτα μου
περνάω τις θύρες της μνήμης…
Έρημες, σκοτεινές εκκλησιές
μου ξυπνούν παλιές εικόνες
κι αχνοσαλεύουνε μορφές
αλλοτινές κι αγαπημένες…
Να, ο χοντρούλης στρατιώτης ψάλλει
μες στη λερή, χακί του χλαίνη γονατιστός
και πιο κει διπλωμένος στα δύο
–ευαγγελικώς συγκύπτων–
ένας παππούλης σέρνει την φωνή του
και τ’ άσπρα ράσα του στον ιερό χώρο.
Στο μαύρο ράσο μπρούμυτος
–ως άλλος μουσουλμάνος–
ο δόκιμος αναχωρητής στην άλλη άκρη.
Και την αυγή, καθώς το λίγο φως
στα νυσταγμένα μάτια μου
υμνολογεί τον Κτίστη,
ταξιδεύω στην απεραντοσύνη
της μόνης «ουτοπίας» που υπόσχεται
τον τόπο του άλλου τρόπου.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος: Όταν η ομιλία…

Όταν η ομιλία…

Όταν η ομιλία είναι ανέφικτη,
μιλάνε τα μάτια και το χαμόγελο,
το κύμα αυτό της άφωνης αγάπης
από τα παιδικά κατάβαθα.
Πανάρχαια γεύση,
σαν μία κουταλιά γλυκό κεράσι
από της εφηβείας τα τερπνά όνειρα,
το ηλιόλουστο μέλλον της τότε στιγμής.
Τα κύματα της συμπάθειας διεμβολίζουν συνεχώς
με φως την ξεραμένη φλούδα
της αέναης, αδιάφορης πραγματικότητας.
Η αυθόρμητη ζεστή αγκαλιά
στα φύλλα της καρδιάς,
ξύπνημα είναι, ομορφιά σίγουρη
από γνήσιο ουρανό.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Οι γέροντες

Οι γέροντες

Οι γέροντες συγκύπτοντες
από τα βάρη των αμέτρητων προσευχών
και γονατισμών για τους άλλους, γνωστούς και αγνώστους.
Με τον καλό λόγο στο στόμα τους,
τον λάμποντα οφθαλμό και την εξυπνάδα
της γνώσης του Θεού.
Προορατικό χάρισμα δωρισμένο και μη προσγραφόμενο
στον ατομικό ισολογισμό της ματαιότητας.
Άφθονο χαμόγελο και γλυκός λόγος,
περιχυμένος στα άταχτα άσπρα γένια και μαλλιά,
σαν τους βοστρύχους του Πανσέληνου
και μελωδική ευωδία στον αέρα
της περιιπτάμενης χαρμολύπης.
Η χαρμοσύνη συμπορεύεται με την εικόνα
και την πλούσια ανάμνηση στο ταπεινό κελάκι,
σαν να εγκαταβιώνει από τον καιρό
που ζούσαν εκεί οι ρίζες της ανθρωπότητας.
Ευπροσήγοροι και άγιοι κατά δύναμιν
στο ανθρώπινο και στο χαρισμένο.
Ο μαστρο-Φώτης Κόντογλου ομολογεί:
στα πρόσωπα των γερόντων
είναι τυπωμένα τα δύο πιο σεβαστά πράγματα,
η αγιοσύνη και το γήρας.
Καρδιά ευρύχωρη από το βίωμα της αγάπης,
που αγγέλλει αυτό που θα έλθει και είναι εδώ,
το άδυτο κάλλος του Ωραίου παρά πάντας βροτούς.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

Ανδρέας Λίτος, Ο τρόπος μας

Ο τρόπος μας

Οι ώρες περνούν κι εμείς ξεχάσαμε
το άστρο το πρωινό που έχει το όνομα
το Υπέρ.
Η Ποίηση εργάζεται, απόντες οι ποιητές.
Ελάτε όλοι μαζί να γράψουμε ποιήματα
στην διάλεκτο την δίκαιη
και να συντρίψουμε την τυραννία,
που τρομοκρατεί τον δικό μας τρόπο,
του Έρωτα και της Ελευθερίας.

Από τη συλλογή Φως ο τόπος του άλλου τρόπου (2012) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος