Μαρία Λάτσαρη, Το ραντεβού

Το ραντεβού

[Ενότητα III. Αποχωρισμοί]

Ζω
για σένα
σε ακολουθώ
πιστά
σαν σκιά
η πιο διάσημη
στη δύση σου θα ιδωθούμε
είπε ο θάνατος στη ζωή

Πεθαίνω
για σένα
ξανά και ξανά
δεν θα αναστηθώ
δεν θέλω να σε συναντήσω
ξανά
είπε η ζωή στον θάνατο

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Advertisements

Μαρία Λάτσαρη, Το άλλο μισό του έρωτα

Το άλλο μισό του έρωτα

[Ενότητα III. Αποχωρισμοί]

Τι θα απογίνουμε;
Όνειρο λευκό που έχει λαγιάσει

Η μνήμη ξεγυμνώνει τη φαντασία
τα δειλινά επιστρέφουν
δίχως ψιθύρους
δίχως εκστατικά βλέμματα
δίχως αγγίγματα
Χιόνι τυλίγει το επινοημένο τοπίο

Αλαργεύεις από τη σιωπή μου
στη νύχτα μου είσαι ξένη
πού τελειώνει το τέλος του έρωτα
θέλεις μου είπες να ντύσουμε
τη γυμνή αλήθεια

Η εσωτερική όραση με οδηγεί
ό,τι έβλεπα σε σένα δεν ήσουν εσύ
η απουσία σου
περιγεγραμμένο κενό
Άνω τελεία
Η αναζήτηση του άλλου μισού
του Έρωτα
Μάταιη

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Τα ανθεκτικά γονίδια του έρωτα

Τα ανθεκτικά γονίδια του έρωτα

[Ενότητα II. Πρόσωπα του έρωτα]

Ο έρωτας ενσωματώνεται
στο DNA ξενιστή
τρώει ζωή
εκκρίνει δηλητήριο
Κάθε στιγμή in vivo
ένα κλικ της ψηφιακής μηχανής
του θανάτου
Ο ξενιστής
εξόριστος στο ίδιο του το σώμα
σβήνει
Ο έρωτας ανθεκτικός
αναζητά άλλον ξενιστή
να την αντέχει την αγάπη

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Συνομιλία

Συνομιλία

[Ενότητα I. Συγγένειες]

Πεθαίνουν τα κλαριά απ’ αγάπη
F. G. Lorca

Ρωτώ την ποίηση
για το σχήμα της λύπης
την ιτιά μού δείχνει
το δέντρο που πονά, αυτή
με γερμένα τα κλαριά
προσκυνά βουβά το χώμα
Νευρωνικό αντίστοιχο
λέει η επιστήμη
γυναίκας κλαίουσας που
με λυτά τα μακριά μαλλιά
θρηνεί ασάλευτη
του έρωτα
το φθαρτό σώμα

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Συμπληρώνοντας με τον νου το τοπίο

Συμπληρώνοντας με τον νου το τοπίο

[Ενότητα I. Συγγένειες]

Ο φράχτης δεν τεμαχίζει
με κάθετες γραμμές το βλέμμα μου
Από τους πασσάλους κρέμεται η λίμνη
κι οι νεροβούβαλοι βόσκουν
δίχως λωρίδες από δέρμα ζέβρας
Το ροζ που κρύβεται πίσω απ’ τις καλαμιές
είναι τα φλαμίνγκο
που ήρθαν να περάσουν τον χειμώνα
Ξεπροβάλλει το τοπίο στο παράθυρό μου
ό,τι κι αν μπει εμπόδιο δεν χάνομαι
σχεδόν το ορίζω

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Στον βυθό

Στον βυθό

[Ενότητα III. Αποχωρισμοί]

Κάθισε στην ανάστροφη καρίνα
η μπλούζα ασήμιζε από τα λέπια
χαμογελούσε με επιφύλαξη
μην είχε φύκια
ανάμεσα στα δόντια
(πού να ψάχνει τώρα
τον μπόγο της για νήμα)
Βρίσκεται ινσαλάχ
μίλια μακριά από τη φρίκη της πατρίδας
πολλές οργιές κάτω απ’ την επιφάνεια του Αιγαίου

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Στο τέλος του λαβυρίνθου

Στο τέλος του λαβυρίνθου

[Ενότητα III. Αποχωρισμοί]

Τους είδαν
– Λουκά
– Νίκο
Στο τέλος του λαβυρίνθου
κουβάρι από μετάξι
Μυρωδιά γνωστή
τότε που έψηναν κάστανα
με το κλεφτοφάναρο
Η μνήμη της όσφρησης
Οι αναμνήσεις θα ζήσουν
περισσότερο

Από κοντά
αλλιώς
τα πρόσωπά τους
κολάζ με θαμπά πίξελ
συσπασμένα
από ενδοφλέβια ένεση ντροπής ή
φόβου
Ελπίδες διαφυγής φρούδες
Σιωπή κατακάθι
στο παλιό εργοστάσιο

Υπερβολική δόση είπαν

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Στις μύτες

Στις μύτες

[Ενότητα II. Πρόσωπα του έρωτα]

Μέσα στο σπιρτόκουτό μας
το περιφραγμένο
από σύρματα
απεριόριστης επικοινωνίας
με παράθυρα που
σηκώνονται στις μύτες
να δουν λίγο ουρανό
εδώ θα ερωτευθούμε

έρωτα γήινο
με φαρέτρα γεμάτη
αντιασφυξιογόνους μάσκες
να διυλίζουν
την ατμόσφαιρα δηλητήριο

θα συναντηθούμε στην κραυγή
και στο σώμα
η ντοπαμίνη θα πλημμυρίσει
τα Κύθηρα του εγκεφάλου
κι ο ίσκιος στα μάτια
θα χαθεί
στη γωνία του τοίχου

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Προοικονομία τέλους

Προοικονομία τέλους

[Ενότητα III. Αποχωρισμοί]

Λίγο πριν το τέλος
ο αέρας αραίωσε
η ανάσα ρηχή
ρουφάει τις φράσεις
ο φόβος στα μάτια σου
(δε θα γίνω καλά, ε;)
έγινε τρυφεράδα
δυο ακριβές λεξούλες
ψίθυροι δαχτύλων στα μαλλιά μου
χώρεσα στου καρυδιού το τσόφλι
τη λιπόσαρκη αγκαλιά σου
μητέρα
η συγγνώμη έγινε ενσυναίσθηση
«θα μου πεις ένα παραμύθι;»
όπως λένε στα παιδιά καληνύχτα
πριν κοιμηθούν

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Πεδίο αισθήσεων

Πεδίο αισθήσεων

[Ενότητα I. Συγγένειες]

Γίνομαι αμοιβάδα
τυλίγω τα πόδια μου
γύρω απ’ το μοντέλο
το εσωκλείω
αυτό με θρέφει
εκκρίνει ερεθίσματα
που διεγείρουν την αντίληψη
μικρές φωτίτσες
κυκλώνουν το τελάρο μου
Λικνίζομαι σε αιώρα
πλεγμένη από αισθήσεις
αναμνήσεις ραντίζουν
με χρώματα τον καμβά
Καμία αίσθηση μόνο τωρινή
ζω στο παρόν μες απ’ το παρελθόν
το μυρωμένο μυστικό του γιασεμιού
κάποτε
το φύλαξα στα κύτταρά μου
Καινούριες σκέψεις άυλο φως
προσπίπτουν στις μορφές
καινούριες γραμμές ανακλώνται
Ο πίνακας μου ανήκει

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Ουροβόρος

Ουροβόρος

[Ενότητα I. Συγγένειες]

την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη
Μανόλης Αναγνωστάκης

Στις γραμμές της Μοναστηρίου
το τρένο
τα βράδια
τράνταζε το πατρικό
και μ’ έπαιρνε μαζί στον ουρανό
τόπος πλήρης θεών
τόσοι πολλοί
αλλά κανένας παιδί
Προτού η αυγή χαμηλώσει
τις λάμπες
επέστρεφα στη γη
το ίδιο αθώα και ανέτοιμη

Μετά από χρόνια φθινόπωρα
τη θέση του πήρε
το παιδικό τρενάκι
ήχος βελούδινος
κίνηση κυκλοτερής
ο δικός μου χώρος περιγεγραμμένος
ή
το τέλος δένεται με την αρχή
η καρδιά μου κοντά στην καρδιά της μάνας μου χτυπά
τσαφ τσουφ τσαφ τσουφ

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Όνειρο

Όνειρο

[Ενότητα II. Πρόσωπα του έρωτα]

Το σκοτάδι ξαπλώνει στο πλάι σου
χαϊδεύει τον αστράγαλό σου
και τον κρόταφο
κι ο ανεκπλήρωτος έρωτας
στο βάθος των σφαλισμένων σου ματιών
γίνεται ερμαφρόδιτος
καρπίζει

ξημερώνει
φως αναλφάβητο
διαβρώνει τον αμφιβληστροειδή
τ’ όνειρο
σκόρπια γράμματα
πέλματα γυμνά
χνάρια του έρωτα
στο πάτωμα
ο έρωτας εξαερώνεται
αόρατος
άφθαρτος

Είν’ ο ορατός κόσμος
απατηλές εικόνες των αισθήσεων
στην σπηλιά του Πλάτωνα
σκιές;

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Μισό σκοτάδι καφές

Μισό σκοτάδι καφές

[Ενότητα I. Συγγένειες]

Ο ύπνος ιερή συνήθεια
είτε ελαφρύς
εμβρυακός
είτε πολλά βαρύς
με χάπια παπαρούνας

άλλοτε πέφτεις για ύπνο
και πέφτεις και πέφτεις
όλα βαθύτερα
βυθίζεσαι στο κατακάθι
με τα τετράδιά σου
άγραφα τριαντάφυλλα
να έχουν ήδη βουλιάξει
το χέρι μόνο που κρατάει το μολύβι
έχει μείνει απ’ έξω
τελευταίο σινιάλο

άλλοτε πλέεις στο καϊμάκι
φτερά από παιδικά φαντάσματα
τότε που ζεστός
τρελός ποιητής ξυπνούσες
κι έγραφες στίχους
στη γαλάζια πιτζάμα σου

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Μέχρι τότε

Μέχρι τότε

[Ενότητα I. Συγγένειες]

Από το τέλος αρχίζει η ιστορία
ο κόσμος αυτοκίνητος
όπως και χθες κι απόψε
ανυποψίαστο βγήκε το φεγγάρι
Της επανάληψης ο βαθύτερος γνώστης
δεν προσδοκά
τη δική του επιστροφή
Το μηδέν
χωρίς φωτοστέφανο
και φασματική υπόσταση
με καλεί στην αγκαλιά του
με τ’ οργανικά και τ’ ανόργανα
άμμος και κρύσταλλοι
Αρχαίος διαβαίνω
τη ζωή
θαύμα και λεβιάθαν
Σαν έρθει η ώρα
θα χαθώ

Μέχρι τότε
με το δάσος και το δέντρο
με το φύλλο και το κλωνί
θα χορεύω και θα τραγουδώ

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Κόλαφος

Κόλαφος

[Ενότητα II. Πρόσωπα του έρωτα]

Το κόκκινο φόρεμα
ταίριαζε πολύ
με τη φλοράλ γραβάτα του
Χάρμα ιδέσθαι
Αυτός πήρε τρία παγάκια
από το ψυγείο
Το έκλεισε
Μετά της έριξε ένα χαστούκι
στο πρόσωπο
το δικό του χέρι
στο δικό της πρόσωπο
«Βάλε αυτά στα μούτρα σου
μη δείχνεις χάλια», είπε
Τέλος της συζήτησης

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Κλειστά παραθυρόφυλλα

Κλειστά παραθυρόφυλλα

[Ενότητα I. Συγγένειες]

Τράβηξε τον σιδερένιο γάντζο
που κρατούσε τα παντζούρια στον τοίχο
και τα έκλεισε
σα να κλείνει ντουλάπι
σα να κλείνει φέρετρο
σα να θάβει γονείς
στο μικρό δωμάτιο
χωρίς τύψεις
πατέρας μητέρα
θαμμένοι
ο κόσμος
απέραντος και ζωντανός
περιμένει
τον καλεί
να ζήσει
Μπαίνοντας
άκουσε τον πατέρα
«τόση ώρα
για δυο παραθυρόφυλλα»

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη

Μαρία Λάτσαρη, Ιεροτελεστία

Ιεροτελεστία

[Ενότητα II. Πρόσωπα του έρωτα]

Ξυρίστηκα
χτένισα τα μαλλιά μου
έβαλα τα καλά μου
κι όπως ο ερωτευμένος προτού
φιλήσει το κορίτσι τ’ αγκαλιάζει
χάιδεψα το βελούδινο δέρμα
παραδόθηκα στη μυρωδιά
πριν γευτώ τη γλύκα
της συλλογής
που μου χάρισε ποιητής αγαπημένος

Από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα (2016) της Μαρίας Λάτσαρη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Λάτσαρη